พชรกำมือถือไว้แน่น เขารู้สึกสั่นไปทั้งตัว
“ใครส่งอะไรมา ตาพลุ ใช่รินไหม” พชรไม่
ตอบรับใดๆ พรพรรณเลยดึงมือถือขึ้นมา
พอเห็นรูปกับข้อความ เธอก็สั่นเทาไปทั้งตัว
“นี่มันอะไรกัน ห๊ะ ตาพลุ คุณพสิน”
“นั่นมันเมียกับลูกของพี่พัฒน์ พลุบังเอิญ
เห็นเธอเดินผ่าน เลยตั้งใจว่ารอรินกลับมา
จากห้องน้ำ จะแวะไปคุยด้วยแค่แปปเดียว
แต่ไม่คิดว่ารินจะแอบตามมา” พรพรรณ
หันไปจ้องมองตาของพชร อย่างคาดคั้น
“แน่ใจหรอว่าบังเอิญเจอ ไม่ใช่มาขอเงิน
หรอกหรอ ถ้าคิดจะโกหกก็ให้มันเนียนๆ
หน่อยตาพลุ” พรพรรณหันไปมองพสิน
“สุดท้ายปัญหาบ้าๆนี้ก็วนกลับมาหาชั้น
อีกครั้ง ถ้าคุณจบเรื่องนี้ไม่ได้ งั้นเราก็ควร
จบกันตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า ชั้นเบื่อ”
พรพรรณพูดจบก็รีบเดินขึ้นห้องไปทันที
“นี่พ่อกับแม่มีเรื่องอะไรกันครับ พลุงง
พี่พัฒน์ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของพลุ ทำไม
แม่พูดอย่างกับว่ามันเคยเกิดเรื่องอะไร
ไม่ดีขึ้น พลุโตพอที่จะรู
