“พี่รินมีดีกว่าเธอทุกอย่าง ไม่เคยวิ่งแจ้นไปหา
ผู้ชาย แบบที่เบลกำลังทำอยู่ตอนนี้ ส่วนเรื่อง
ความแก่ความสาวอ่ะหรือจะมีผัวมาสักกี่คน..
พี่ไม่ได้สนใจ รู้แค่..พี่รินคือผู้หญิงที่พี่พร้อมจะ
ยอมทำให้ทุกอย่าง” เบลได้ยินถึงกับรับไม่ได้
“ถ้ามันสั่งให้พี่ไปตาย พี่ก็จะทำหรือไง”
“ใช่ พี่จะทำ” พชรยกแก้วขึ้นดื่ม
ส่วนญารินที่ยืนแอบดูอยู่ แม้จะไม่ได้ยินบท
สนทนา แต่ก็พอจะมองออกว่ากำลังสนทนา
กันในอารมณ์ไหน
“ยัยริน! จะหลบตรงนี้อีกนานไหม เดี๋ยวอีเด็ก
เปรตนั่นก็ลากหมาเด็กของแกไปแดกหรอก”
ญารินเหมือนจะอยากเล่นอะไรสนุกๆ
“ชักอยากจะรับบทนางเอกซะแล้วสิ”
“นางเอกในซีนไหนวะ ยัยริน”
“อืมม ซีนเข้าใจหมาเด็กผิด แล้วหนีไป..ยัยฟ้า
ไปเรียกแท็กซี่รอเลย” พราวฟ้าหน้าเหวอ
“นี่เอาจริงดิ!! กำกับบทเองด้วย? เหลือจะเชื่อ”
“เออน่า สนุกๆ ก็อยากจะรู้ว่าพระเอกจะไปสุด
ที่ตรงไหน” พราวฟ้ารีบออกไปเรียกรถรอ
“แกแน่ใจนะ จะเล
