ญารินรู้สึกถึงสัมผัสของปีเตอร์ที่มันค่อนข้าง
ล่อแหลม เกินคำว่าตรวจแบบหมอปกติทั่วไป
ที่เคยตรวจเธอ ทั้งสายตา ทั้งการสัมผัสที่มัน
ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ “พี่ว่าพอแค่นี้ก่อนดีกว่า
ปีเตอร์ออกไปนั่งชิลล์กับเพื่อนๆเถอะ อุตส่า
มาเที่ยว มาเจอเพื่อนๆ ทั้งที” ญารินเอ่ยขึ้น
มือหนาเต็มไปด้วยเส้นเลือดบวมปูดจับกุมมือ
ของญาริน “ไม่เป็นไรเลยครับ เตอร์อยากอยู่
ดูแลพี่รินให้หายจากโรคร้ายนี้..มากกว่า
ที่จะมาห่วงเรื่องกิน เรื่องเที่ยวอะไรพวกนั้น”
ญารินรู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนกำลังถูกสารภาพรักอย่างไงไม่รู้
ด้วยความฝรั่งจ๋า ตาสีฟ้า ผมขนสีทอง
ผิวขาว ทั้งรูปร่างหน้าตาดี บอกเลย
ถ้าไม่ได้เป็นหมอก็ต้องไปเป็นนายแบบ
ใครมันจะไม่หวั่นไหวกันบ้างล่ะ ญารินก็
ไม่ใช่พระอิฐพระปูน ความวูบไหวก็ย่อม
เกิดขึ้นบ้าง พอคิดได้ดังนั้น..ญารินรีบตัดไฟ
ก่อนจะลุกล่ามกว่าโรคร้ายที่เธอเป็นอยู่
โดยการลุกแล้วเดิ
