อวสานอาหารกลางวัน

1470 Words

ญารินหันมาเห็น พชร เดินเข้ามาในห้อง “ห้องท่านประธานอยู่อีกชั้นนะ” พชร ยิ้มๆ “พลุรู้น่า ก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย พี่รินใจร้าย เอาตัวรอดอยู่คนเดียว” พชร ลงนั่งโซฟา “ก็สั่งเลขาของท่านประธานสิค่ะ นิตาคง เต็มใจทำให้อยู่แล้ว” ญารินสังเกตเห็นนิตา ตั้งแต่เมื่อวาน “ไม่เอา พลุกลัวโดนวางยา ไม่เหมือนเลขาของพี่รินเลย แค่แต่งตัวก็ ไม่ผ่านแล้ว ไหนจะสายตาอ่อยอีก” “อืมม แต่เธอพึ่งมาได้ไม่กี่เดือน ไม่งั้นก็เรียก คุยได้ เจ้านาย ลูกน้องควรปรับกันคนละครึ่ง แต่พี่กับนานาอยู่กันมานาน เขาเลยรู้ใจพี่” “ช่วงพี่รินสอนงาน พลุจะมานั่งห้องนี้ แล้วพี่ริน ก็ห้าม มาห้ามอะไรพลุด้วย” เสียงเคาะประตู นานาถืออาหารเช้ามาเสิร์ฟให้ พชร “นานาไม่รู้ว่าท่านประธานดื่มกาแฟรสไหน เลยเอามาให้เติมเองค่ะ ถ้าไม่เติมก็จะรส เดียวกับพี่รินค่ะ” พชร พยักหน้า “เอาไปเก็บ ผมไม่เติม..จัดให้ผมทุกเช้าเหมือนพี่รินนะ” พชร หยิบเงินออกมา 5 พันบาท ยื่นให้นานา “เอ่อ มะ ไม่เป็นไรค่ะ” ญารินพยักหน้า “รับไปเถอะ ถือว่าเป็นค่าขนมของยาย” นานายกมือไหว้ พร้อมกับรับเงินไป “ขอบคุณมากค่ะ ท่านประธาน” นานาถือเงินเดินออกไปด้วยความดีใจ “พี่กินขนมแบบนี้ทุกเช้าเลยหรอครับ” “ป่าวหรอก แล้วแต่นานาเข้าจะจัดอ่ะ แต่ถ้าวันไหนยายทำขนม นานาก็จะเอา มาเพิ่มให้” พชร ขมวดคิ้ว “แล้วถ้าวันไหน เจอเมนูที่ไม่อยากกินล่ะ” ญารินส่ายหน้า “นานาทำงานกับพี่มา 3 ปีกว่า ก็เดาผิด เดาถูกจนรู้หมดแล้วว่าพี่ชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร..แต่พลุควรบอกเมนูที่ชอบนะ นานาเขาจะได้จัดไว้ให้ถูกใจคนกิน” พชร อมยิ้ม “ยิ้มอะไรอ่ะ พี่พูดอะไรผิดหรอ” “ป่าว!! ก็ชอบเวลาพี่รินเรียกชื่อ” ญารินเอ่ย “หรือเรียกท่านประ..“ พชร พูดแทรก “พลุจูบเลยนะ..ถ้าพี่รินเรียกท่านประธาน” “พลุไม่ได้อยู่ไทยมา 10 ปี ไม่มีอะไรที่ชอบ เลยนอกจาก..” ญารินรอฟังคำตอบ “นอกจาก..อะไรหรอ” พชร ทำแก้มป่องๆ “อยากรู้ก็จุ๊ฟก่อนดิ” ญารินส่ายหน้า พอถึงเวลาเริ่มงาน พชร ก็สิงอยู่ในห้อง ทำงานของญาริน “พี่รินคร้าบ” ญาริน เงยหน้าขึ้นมอง “น้ำเสียงแบบนี้??” “ดุจัง กินของหวานเข้าไปก็แบบนี้” ญาริน ถอนหายใจ “ช่วยตั้งใจดูข้อมูลสำหรับ ประชุมช่วงบ่ายด้วยค่ะ อย่ามัวแต่เล่น” เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ขออนุญาตค่ะ ท่านประธานค่ะ คุณลลิตามารอพบค่ะ” เลขาของญารินเอ่ยขึ้น ญารินที่กำลังนั่งเซ็นต์เอกสารหยุดชะงัก พชร กำลังเปิดแฟ้มดูข้อมูลก็หยุดชะงัก “บอกว่าฉันไม่ว่าง ให้กลับไปก่อน” น้ำเสียง ไม่สบอารมณ์นิดหน่อย “ท่านประธานไปก่อน ก็ได้ค่ะ งานตรงนี้ไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่” ญารินเอ่ยขึ้น “เวลางานก็ต้องทำงาน..ไปบอก ตามนี้ นานา” พชร เอ่ยขึ้น พร้อมกับถอน หายใจ (กลิ่นปัญหาระดับชาติเริ่มส่งกลิ่น ตุๆ แล้วมั้งรินเอ้ย) สายเรียกเข้า..แม่ “ครับแม่..ผมรู้แล้ว แต่นี่เวลาทำงานครับ” ญารินแอบมองสีหน้าของ พชร เวลา โกรธดูน่ากลัว เหมือนคนโมโหร้าย พอวางสาย พชร ก็เอาแต่นั่งนิ่งเงียบ “โอเคไหม จะพักก่อนก็ได้นะ” ญารินเอ่ยขึ้น พชร กางแขนออก ญารินขมวดคิ้ว “มันคือ?” “พี่รินก็ลองทำท่านี้ดูสิ จะได้รู้” ญารินก็ กางแขนออก พชร ก็ลุกเดินตรงเข้ามา สวมกอด ญารินตาเบิกกว้าง (น้านไง..ว่าล่ะ โดนเด็กบ้ามันหลอกจนได้) “อาการเมื่อกี๊มันคือหลอกพี่หรอ” พชร อมยิ้ม “ไม่ได้หลอกครับ พลุแค่อยากรู้ว่าพี่รินจะห่วง พลุบ้างไหม” ญารินถอนหายใจพรางส่ายหน้า เสียงเคาะประตูอีกครั้ง ญารินรีบดัน พชร ออกทันที “ท่านประธานค่ะ คุณหญิงมารอ ที่ห้องของท่านประธานค่ะ” พชร ถอนหายใจ เฮือกใหญ่ หันมามองญาริน “เดี๋ยวพลุมานะ ครับ พี่ริน“ ญารินก็ถึงยืนนิ่งค้าง นานาอึ้งได้ยิน ท่านประธานเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น พชร เหมือนจะนึกได้ “เอ่อ เดี๋ยวผมกลับมาอ่าน แฟ้มงานต่อนะครับ” พชร เดินสวนออกจาก ห้องไป “เอ่อ นานา เที่ยงนี้พี่จะออกไปกินข้าว ข้างนอกนะ” นานาที่ยังอึ้งๆอยู่ “อ่อ ได้ค่ะ” พชร ออกจากห้องไปตั้งแต่ 10.45 น. ญาริน ดูนาฬิกานี่ 11.50 น. มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ เงียบหายไปเลย ญารินเดินออกจากห้องไป “พี่ไปกินข้าวก่อนนะ แล้วจะเลยไปประชุมต่อ มีอะไรด่วนก็โทรมานะ” “ได้ค่ะ พี่ริน” ช่วงเที่ยงญารินก็ไปนั่งรอธนากรที่ร้านอาหาร ญี่ปุ่น “อ้าว ริน รอพี่นานไหม” ธนากรที่พึ่ง มาถึง “ไม่นานค่ะ..พี่กรจะทานอะไรดีค่ะ รินสั่งของรินไปบ้างแล้ว” ธนากรก็สั่งอาหาร “เมื่อวานรินต้องขอโทษพี่กรด้วยนะคะ” ธนากรยิ้ม “ไม่เป็นไรเลย ถ้ารินว่างสิแปลก ตกลงเรื่องงาน รินสนใจจะมาทำกับ..” “พี่รินจะไม่ไปทำงานที่ไหนทั้งนั้น” เสียงทุ้ม ดังขึ้น ทั้งญาริน ทั้งธนากร หันมองตามเสียง ญารินตาเบิกกว้าง เสียงสั่น “ทะท่านประธาน..” (นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี้ย ล้อกันเล่นใช่ป่ะ ไอ้เด็กบ้านี่..ตามมาที่นี่ได้ยังไงเนี้ย) “สวัสดีครับ ผมพชร สยามอิมพอต ครับ” ยื่นมือไปจับ ธนากร ยื่นมือจับตอบรับ “สวัสดีครับ ผมธนากร RD อินเตอร์ฟู้ด ครับ” พชร ลงนั่งฝั่งเดียวกับญาริน“นั่งสิครับ พี่ริน ส่วนมื้อนี้ผมขอเป็นคนเลี้ยงเองนะครับ“ “ไม่เป็นไรครับ คือผม..” ธนากรยังพูดไม่จบ พชร พูดแทรกขึ้น “ถือว่าเป็นการขอโทษ ที่ผมเป็นสาเหตุทำให้พี่รินต้องยกเลิกนัด ดินเนอร์ของคุณกรแล้วกันครับ” ธนากร ได้ยินประโยคนี้ถึงกับนิ่ง “อ่อ ผมเข้าใจครับ ปกติรินก็งานยุ่งแบบนี้ประจำ ผมชินแล้ว” พชร พยักหน้า “อ่อหรอครับ..แต่พอดีว่า เมื่อวานดันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมครับ” (ไอ้เด็กห่านี่ ท่าทางจะสนใจริน คอยกันท่า ซะขนาดนี้ หึ!! อย่าหวังว่ากูจะยอมแพ้มึง ไอ้เด็กเมื่อวานซืน) ธนากรได้แต่ระงับ อารมณ์เอาไว้ เพราะไม่อยากเสียคะแนน “เอิ่ม!! อาหารมาพอดีเลยค่ะ” ญารินตัดบท พชร หันไปขอเมนู “ผมเอาอันนี้ อันนี้ นี้ๆๆ แล้วก็อันนี้ นี้ๆๆ” ญารินรีบจับมือพชรไว้ “จะสั่งมั่วๆแบบนี้ไม่ได้นะ ท่านประธาน อยากกินประมาณไหน เดี๋ยวช่วยสั่งให้ค่ะ” พชร ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ พอญาริน นึกได้ก็รีบปล่อยมือของพชรทันที “พลุไม่เอาพวกดิบๆ พี่รินช่วยเลือกทีครับ” “เอิ่ม..พวกรายการเมื่อกี๊ขอยกเลิกนะคะ” ญารินหันไปบอกพนักงาน ก่อนจะสั่งใหม่ อาหารทะยอยมาเสิร์ฟ “อ่อ อันนี้ของพี่กรค่ะ” ญารินบอกพนักงานเสิร์ฟให้วางอาหารฝั่ง ธนากร ส่วนธนากรก็ส่งยิ้มที่ญารินจำเมนู ของเขาได้ ศึกอาหารกลางวันทำเอาญาริน นั่งไม่ติด ร้อนๆหนาวๆ เพราะกลัวเด็กบ้า จะพูดอะไรบ้าๆ ออกมาอีก..หลังจากอิ่ม อาหารมื้อกลางวัน ญารินก็ขอตัวก่อน เพราะมีไปประชุมต่อ “ไว้พี่จะโทรหาริน อีกทีนะครับ” ธนากรยิ้มหวานให้ญาริน พชร รีบเอื้อมจับแขนญารินทันที “พลุว่าเรา ไปกันได้แล้วนะ เดี๋ยวรถติด ตัวแทนจะรอ นานนะครับ” พชร จุงแขนญารินมาที่รถ “อ้าว แล้วรถของ..” พชร เม้มปาก “พลุนั่ง แท็กซี่มาครับ หรือ จะให้พลุนั่งแท็กซี่ไป เอารถที่บริษัทก่อน” ญาริน ขมวดคิ้ว “งั้นก็ขึ้นรถสิ วันนี้ทำตัวไม่น่ารักเลยนะ” พชร นั่งข้างคนขับ ส่วนญารินเป็นคนขับ “พลุไม่น่ารักตรงไหนครับ พี่รินก็เอาปากกา มาวงไว้ เดี๋ยวพลุจะปรับปรุง” ญารินได้แต่ กรอกตาไปมา “แล้วตามมาที่นี่ได้ไง” “พลุลงไปส่งแม่ที่รถ เห็นรถพี่รินขับออกไป ก็เลยนั่งแท็กซี่ตามมาครับ เพราะกุญแจรถ อยู่บนห้องทำงานของพี่ริน รวมถึงมือถือด้วย” “หึ!! แล้วทำไมไม่ไปหาข้าวกินล่ะ จะตาม พี่มาเพื่อ??”พชร กลั้นขำ “เพื่อกินข้าวไงครับ“ (ฉันจะเถียงกับไอ้เด็กบ้านี่ยังไงให้ชนะเนี้ย ไหลลื่นอย่างกับปลาไหล ยอกย้อนเก่ง หึ!!)

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more