Deliksiz uyuduğum bir gecenin sabahına uyanmıştım. Antalya'daki operasyonun olduğu gece pek uyuyamamıştım. Sanırım o gün ilaçları almadığım içindi. Ama sonraki günler ilaç kullanmaya devam ettiğim için, miskinliğime son sürat devam etmiştim. Bu ilaçla beynimin içinde sis var gibi hissettiriyordu. Yapmak istediğim tek şey uyumaktı.Çoğu zaman neden diye bile sormak istemiyordum. Bu ilaçlardan kurtulduğum gün, her şey çok ama çok daha iyi olacaktı benim için. Anahtar sesini duyunca Güneş'in geldiğini anladım. Ben de yataktan kalkıp, odadan çıktım. Geldiği gibi mutfağa girmişti. Çok domestik bir yapısı vardı.
''Günaydın sevgilim.'' dedim mutfaktan girerken.
''Günaydın Zafer. Ne zaman uyandın?''
''Sen gelmeden bir dakika önce sanırım. Nasılsın bu sabah?''
''Ben iyiyim, sen nasılsın asıl?''
