Eunjean's POV :
Sa kakaisip ko sa kanya dinadala ako ng mga paa ko sa mga lugar na lagi n'yang pinupuntahan umaasang makikita s'ya doon at makakausap kaso bigo ako. Wala s'ya sa mga lugar na 'yon.
Wala akong lakas ng loob na tawagan s'ya o i-text o puntahan aa bahay nila, as if may karapatan akong gawin ang mga bagay na 'yon. Hindi na s'ya nagpaparamdam mula nang magkita ulit sila ni Dakota. Baka na-realized n'yang mas bagay talaga sa kanya si Dakota habang ako walang sinabi kumpara sa magandang babae na 'yon. Tanggapin ko na lang kaya? Tutal ito rin naman ang dapat na mangyari.
Kaso naiiyak ako ngayon. Tama na luha, bawal kang tumambay sa mga mata ko. Hindi ka dapat tumutulo dahil wala tayong karapang maging ganito. Please tama na. Hindi na s'ya babalik. Hindi na s'ya darating para pa
