Pagbaba namin ng chopper ay naglahong bigla ang pagod ng lahat ng tumambad sa kanilang paningin ang malaparaisong tanawin ng isla. Lalo na ang malacrystal nitong buhangin sa dalampasigan na matatanaw sa di kalayuan. Ang malaasul na tubig ng karagatan ay tila nang-aakit na lumusong kami sa dagat at sisirin ang ka-ilaliman nito. Napakalinis ng buong paligid at wala kang ibang makikita kundi ang luntiang kabundukan sa kabilang bahagi ng isla. Talagang para kang nasa isang paraiso sa sobrang ganda ng tanawin. Walang ibang tao sa islang ito kundi pawang mga katiwala ko na may sariling pamilya.
“Wow! Hindi talaga ako makapaniwala sa mga nakikita ng aking mga mata. Pag-aari mo ba ang Isla na ito, Iha?” Nagagalak na tanong ng aking biyenan.
“Yes po, pag-aari po ng pamilya natin.” Nakangiti kon
