บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 12 งานเทศกาลบุปผางาม 2

ฟางไห่เย่รู้สึกตกใจ กับแรงกระชากของชายหนุ่ม เมื่อตั้งหลักได้ นางจึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังเจ้าของเสียง

ตงอี้เทียน เหตุใดจึงกล้าทำกับนางเช่นนี้ อีกอย่างท่านแม่ทัพก็อยู่ ทำแบบนี้เท่ากับไม่ไว้หน้าเขาเสียบ้างเลย น่าเกลียดที่สุด

อยู่ๆหลานเย่ซินก็เข้ามาพบเช่นกัน

"นี่ คุณหนูฟาง ท่วนควงท่านแม่ทัพออกมาเดินเที่ยวเช่นนี้ ท่านจะล่อลวงท่านแม่ทัพ เพื่อมาวางยาปลุกกำหนัด ดังเช่นที่เคยทำกับคุณชายตงอี้เทียนอีกหรือ เจ้าช่างหน้าไม่อายเสียจริง"

"อะไรกัน หลานเย่ซิน เจ้าว่าอย่างไรนะ " เป็นเรื่องจริง ฟางไห่เย่เคยทำเช่นนั้นกับตงอี้เทียน

ฟางไห่เย่มองไปที่แม่ทัพเมิ่ง นางรู้สึกอับอายขึ้นมา อาจเป็นเพราะความรู้สึกของฟางไห่เย่ก่อนหน้านี้ก็เป็นได้

"ข้าไม่เคยคิดจะทำเช่นนั้น ที่พวกท่านมาก็เพื่อมาหาเรื่องข้า "

ตอนนี้เเม่ทัพเมิ่ง นิ่งไปเสียแล้ว เขามองมาที่ฟางไห่เย่ ที่ตอนนี้ยืนก้มหน้าไม่พูดจา และชาวบ้านต่างก็พากันมายืนมุง บ้างก็ก่นด่านางออกมา ว่าน่าไม่อายเสียจริง เป็นถึงคุณหนู แต่คิดถึงแต่เรื่องจับผู้ชายด้วยวิธีสกปรก

" ตงอี้เทียน หลานเย่ซิน พวกท่านมาเพื่อกลั่นแกล้งข้า ประจานข้า ทำให้ข้าต้องอับอาย ข้าก็ไม่ยุ่งกับพวกเจ้าแล้วอย่างไร เหตุใดจึงราวีข้าไม่เลิก ข้ากับแม่ทัพ ข้าบริสุทธิ์ใจต่อเขา แต่พวกท่านกลับเอาอดีตอันเลวร้ายของข้ามาป่าวประกาศ ตงอี้เทียนไม่ใช่แค่ท่านเกลียดข้าเพียงคนเดียว ข้าก็เกลียดท่านเช่นกัน หากเป็นไปได้ ต่อจากนี้อย่าได้มาเจอกันอีก! "

ฟางไห่เย่น้ำตานองออกมา เหตุใดนางต้องร้องไห้ นางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ฟางไห่เย่วิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที

หลานเย่ซินพอใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำให้ฟางไห่เย่เจ็บช้ำน้ำใจ ต่อไปนี้ คงไม่มีใครกล้าเข้าหานางเป็นแน่ เพราะขยาดกับสิ่งที่นางได้กระทำ

แม่ทัพเมิ่งที่ตกใจกับคำพูดของหลานเย่ซิน เขาจึงพูดออกมา

"จะทำอย่างไรได้เล่า ข้ากับนางชอบพอกัน หากนางจะทำเช่นนั้นกับข้า ข้าก็มิอาจจะขัดใจนางได้ พวกท่านเล่า มาประจานนางแบบนี้ ทำถูกแล้วหรือไม่ หากนางไปบอกกับพ่อของนาง พวกท่านอาจจะเดือดร้อนก็ได้"

พวกชาวบ้านได้ฟังดังนั้นจึงพากันตกใจกับคำพูดของเมิ่งเสวี่ยหลง พวกเขาจึงรีบพากันแยกตัวออกไป

แม่ทัพเมิ่งจึงเดินเข้าไปใกล้ๆตงอี้เทียน

"องครักษ์ตง ข้ารู้ว่าท่านเกลียดนางเพราะเรื่องที่นางเคยทำกับเจ้า หากคนที่เกลียดกันส่วนมากจะไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกัน แต่ที่ท่านทำแบบนี้ หรืออาจเป็นเพราะว่า ท่านหวงนาง"

"ท่านแม่ทัพ ข้าจะหวงนางได้เช่นไร ในเมื่อข้าไม่เคย..ต้องการนาง"

"ดี ท่านจำคำที่ท่านพูดกับข้าวันนี้ให้จงได้ และข้าจะเป็นคนไปขอนางแต่งงาน หวังว่าท่านและแม่นางหลานจะไม่มารบกวนเราอีก อีกอย่าง หลีกทางให้ข้า นางมาคนเดียว ข้าจะต้องรีบตามนางกลับ อันตรายยิ่งมาก หากไม่มีคนดูแล"

พูดจบ แม่ทัพเมิ่ง รีบเดินออกไปเพื่อตามหานาง ในใจก็นึกห่วงนางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก กลัวว่านางจะมีอันตราย

ตงอี้เทียนได้ยินแม่ทัพเมิ่งพูดออกมาก็อดปวดใจไม่ได้เช่นกัน อยู่เขาก็รู้สึกว่าอยากออกตามฟางไห่เย่ขึ้นมา เขาก้าวเท้าออกไป ทันที โดยมีหลานเย่ซินร้องเรียกตาม

ฟางไห่เย่วิ่งออกมา นางร้องไห้ออกมา สิ่งที่นางไม่ได้ทำในอดีต เหตุใดนางจึงเจ็บปวดจิตใจยิ่งนัก ตัวตนหัวใจของฟางไห่เย่คนเก่างั้นรึ ถ้าเช่นนั้นร้องออกมาซะเถอะ นางนั่งลงร้องไห้ท่ามกลางผู้คนมากมายตรงนั้น

อยู่ๆก็มีกลุ่มอันธพาลแถวนั้น มาดุงมือของนาง

"น้องสาว ร้องไห้กลับบ้านไม่ถูกหรือจ๊ะ มามะ พี่จะพากลับบ้าน"

"หยุดนะ พวกเจ้าเป็นใคร ปล่อยข้านะ!"

"อย่าดื้อกับพวกพี่สิจ๊ะ น้องสาว"

"ปล่อยนะ!"

ผลั๊วะ!!!

อันธพาลคนนั้นถูกถีบอย่างแรง นางถูกดึงแขนเข้ามาแล้ววิ่งออกไปอย่างเร็ว พวกนั้นลุกขึ้นแล้ววิ่งตามมา

เฉินคุนที่มาเดินเที่ยวมงาน เห็นพวกนั้นกำลังรังแกฟางไห่เย่ ตอนแรกเขากะว่าจะไม่ช่วย พอมองดีแล้วเห็นนางร้องไห้ ใจของเขาก็ปวดขึ้นมานัก เขาก็ไม่ค่อยจะถูกกับนาง แต่สุดท้ายก็อดที่จะช่วยนางไม่ได้

เขาดึงนาง วิ่งเข้ามาหลบที่ซอกแคบตรงมุมโรงเตี๊ยมที่มืดๆ เฉินคุณยืนกอดนางไว้อย่างแนบชิด เมื่อพวกนั้นวิ่งผ่านไป แล้ว นางจึงเงยหน้าขึ้น

"เฉินคุน"

"ชูววส์ "

ทั้งคู่ยืนกอดกัน และมองตากัน แต่เจ้ากรรมน้ำตาของฟางไห่เย่ ช่างไหลรินเหมือนก๊อกน้ำประปาแตกเหลือเกิน นางอยากหยุด แต่ตอนนี้สั่งร่างกายไม่ได้เลย

ทั้งคู่ยืนกอดกันอยู่ตรงนั้น

"เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้กันเล่า"

"ข้าไม่ได้ร้อง ฮือๆๆ"

"อืมๆๆ เอาล่ะๆ เจ้าไม่ได้ร้องก็ไม่ได้ร้อง "

ฟางไห่เย่ซบหน้าลงไปที่อกแกร่งของเฉินคุน ตรงซอกตึกตรงนั้น เขาไม่รู้จะทำเช่นไร จึงเผลอกอดนางเพื่อเป็นการปลอบประโลมนางเช่นกัน แต่เหตุใด ใจของเขาจึงเต้นรุนแรงยิ่งนัก

"เอาล่ะๆ ฟางไห่เย่ เจ้าร้องไห้พอแล้วหรือยัง " เฉินคุนก้มลงมองหน้าของนาง แล้วใช้มือทั้งสองข้างขึ้นมาจับหน้าของนางและใช้นิ้วหัวแม่มือ ปาดน้ำตาที่ไหลออกจากแก้มนวล

"พวกนั้นคงไปแล้ว พวกเราออกไปกันเถอะ "

"เฉินคุน เจ้าพาข้ากลับบ้านหน่อยได้หรือไม่"

"เจ้าไม่อยากเดินต่อแล้วรึ "

"ข้า ไม่อยากชมสิ่งใดแล้ว ข้าไม่อยากเผชิญหน้ากับใครอีก " ฟางไห่เย่พูดออกมาพร้อมความเศร้าสร้อย

หากเป็นแต่ก่อน เขากับนางถ้าได้พบเจอหน้ากัน ก็มักจะด่าทอ หรือตีกันเสมอ แต่วันนี้นางดูอ่อนโยนและอ่อนแอยิ่งนัก น่าปลอบประโลมยิ่ง ไม่ว่านางจะเสียใจเรื่องใด เขาก็อยากจะปลอบประโลมนางนัก

"งั้น ตามใจเจ้า แต่ข้ามาคนเดียว ข้าขี่ม้ามานะ ถ้าเจ้าจะกลับ เจ้าก็ต้องขี่ม้าข้ากลับกับข้า เจ้าจะว่าอย่างไร"

"หาาา"

"ไม่เป็นไร ถ้าไม่ข้าก็ไม่ว่า" เฉินคุนแสร้งจะเดินหนี

"ดะได้ กลับก็กลับ รีบไปเถอะ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่นาน "

เฉินคุนยิ้มออกมา "ตามมา"

เมื่อเดินมาถึงม้าของเฉินคุณ เจาก็มองมาที่ฟางไห่เย่

" โห ม้าตัวใหญ่ขนาดนี้ข้าจะขึ้นได้เช่นไร"

"ไม่ยาก "

เฉินคุณเดินเข้ามา ยกเอวของนางขึ้นม้าอย่างสบาย ไม่นานเขาก็ขึ้นตามมา โดยมีฟางไห่เย่นั่งอยู่ด้านหน้า ส่วนเฉินคุนนั่งด้านหลัง

"จับดีๆนะ "

เฉินคุนเริ่มควบม้าออกไป พร้อมกับไห่เย่ที่นั่งอยู่ด้านหน้าของเขา เฉินคุนรู้สึกดีไม่น้อยที่เขาได้ใกล้ชิดฟางไห่เย่ในครั้งนี้

จบตอนที่12

__________________________________

รักผู้คนไหนลงเรือไว้เลยเจ้าค่ะ ขอบอกเพราะตอนหน้าจะมีผู้คนใหม่มาจีบนางอีกค่ะ ไม่รู้ง่าไปทำเสน่ที่ไหนมา ของเขาดีจริงๆ ฟางไห่เย่