เฉินคุนพาฟางไห่เย่ควบม้ากลับไปที่จวน เมื่อถึงหน้าจวน ซินซินรีบวิ่งเข้ามาหาคุณหนูของนาง ตงอี้เทียน แม่ทัพเมิ่งก็อยู่เพื่อรอนางเช่นกัน เพราะทุกคนพากันตกใจ ที่ตามหานางไม่เจอ
เมื่อเจอทุกคนสีหน้าของนางก็พาลเศร้าหมอง แตกต่างกับตอนที่ออกไปกับแม่ทัพยิ่งนัก ตงอี้เทียนที่มองเห็นนางมากับเฉินคุนก็พาลไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่ได้แต่ยืนมองทั้งคู่ประคองกันลงจากหลังม้า
"ไห่เย่ บุรุษมากมายต่างมารอเจ้าที่จวน ข้าพาเจ้ามาแบบนี้ เจ้าจะเสียหายหรือไม่" เฉินคุนกล่าวออกมาจากด้านหลังของนาง
"เต้าอย่ากังวลไป ข้ากับเจ้าเป็นแค่เพื่อนกัน ข้าไม่คิด แล้วใครจะกล้าคิด"
"ฮ๊ะๆๆ ดีเหมือนกัน เพื่อนกันยังดูสนิทใจกว่า เจ้าว่าอย่างไรข้าก็ง่าอย่างนั้น ถ้าเช่นนั้น ข้ากับเต้าจะเลิกทะเลาะกัน หากเจ้ามีเรื่องใดไม่สบายใจ เพื่อนอย่างข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเอง"
"ขอบใจเจ้ามากนะ เฉินคุน"
"อืม! ลงเถิด " เฉินคุนรู้สึกปวดใน
