ฟางไหาเย่เดินชมบึงบัวแห่งนี้ ช่างสวยงามยิ่งนัก เมื่อแสงแดดตกกระทบมาที่ดอกบัวสีขาวที่บานชูช่อท่ามกลางบึงกว้าง ในสมัยนี้ดอกบัวช่างขาวบริสุทธิ์และดอกยังใหญ่โตมาก อีกทั้งยังไม่มีคนสนใจจะมาชมกัน
นางมองออกไปยังบึงบัวนั้น ช่างเป็นภาพที่สวยงามยิ่งนัก ฟางไห่เย่เดินไปหยุดที่ริมบัว สายลมอ่อนๆพัดโชยมายังนาง ฟางไห่เย่จึงหลับตา แล้วกางแขนออก เพื่อสูดเอากลิ่นของธรรมชาติ ที่นางไม่ค่อยได้สัมผัสในโลกอนาคตที่นางมา สายลมพัดชายผ้าของนางลิ่วไปตามลม ผมสบัดไปมาอย่างเบาๆ
เมื่อนางค่อยๆลืมตาขึ้น สายตาก็เหลือบมองเห็นชายชุดขาว ที่นั่งเรือล่องไปกลางลำน้ำ ท่าทางของเขาช่างสง่างามนัก ทำให้ฟางไห่เย่มิอาจจะละสายตาคู่นั้นไปได้ ใครกันนะ มาล่องเรืออยู่เพียงลำพัง
อยู่ๆ คนที่อยู่บนเรือ ก็หันมามองและเหลือบเห็นนางเช่นกัน สายตาทั้งสองนั้น ได้มองมาหาซึ่งกันและกัน ฟางไห่เย่เหมือนตกอยู่ในภวังค์สักครู่น
