เฉินคุน รีบนั่งลงตามฟางไห่เย่ ที่ตอนนี้นางตกใจจนหน้าของนางซีดไป
"ไห่เย่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง "
เฉินคุนจับแขนของนางขึ้นมา ดูรอยแผลของอาวุธลับ ที่โดนแค่ถากๆแขนของนางไป เขารีบดึงผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นมาพันแผลให้กับนาง
ฟางไห่เย่เงยหน้าขึ้น
"เจ้าอีกแล้ว เวลาที่ข้ามีภัย เหตุใดต้องเจอแต่เจ้าที่เข้ามาช่วยข้า เฉินคุน " พูดจบนางก็เป็นลมหมดสติไป เฉินคุนที่นั่งอยู่ตรงนั้นรีบรับตัวนางไว้ได้ทัน
เขาช้อนอุ้มนางขึ้นมา แล้วค่อยๆวางนางไว้ที่เตียงใกล้ๆนั้น
เฉินคุนนั่งมองหน้าของฟางไห่เย่ที่หมดสติอยู่นั้นอย่าง งงงวย เหตุใดนางจึงเปลี่ยนไปมากเช่นนี้ นางตามแม่ทัพเข้ามาเพราะเหตุใดกันนะ แล้วเหตุใดแม่ทัพ ต้องถึงกับลงมือ มีอะไรแอบแฝงอยู่ที่นี่ เฉินคุนครุ่นคิดพร้อมกับมองหน้าของฟางไห่เย่
เขาค่อยๆจับแขนของนางขึ้นมา แล้วแก้ผ้าที่พันแผลของนางไว้ออก เขาล้วงเข้าไปในเสื้อด้านในของตัวเองเพื่อเอายาม
