เฉินคุน และฟางไห่เย่มองหน้ากัน ในใจลึกๆนางรู้สึกดีใจที่การขนอาวุธครั้งนี้ ตงอี้เทียนและอ๋องเพ่ยหยางจับพวกเขาไม่ได้ นางโล่งใจ ที่ครั้งนี้บิดาของนางยังรอดอยู่ เมื่อพวกเขาออกไป ตอนนี้ก็เหลือแค่เฉินคุนกับนางเท่านั้น
น้ำตาของฟางไห่เย่ไหลออกมา นางทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน นางมิอาจจะกลั้นมันไว้ได้อีก อีกนานเท่าไรกันเชียว ที่นางและบิดาของนางจะอยู่รอดปลอดภัย โชคดีไม่ได้มีบ่อยๆ
"ไห่เย่ ร้องไห้อีกแล้วหรือ "
"ไม่ ข้าไม่ได้ร้อง " นางพูดออกมาอีกเช่นเดิม เฉินคุนหน้าเสียที่ต้องมาเห็นน้ำตาของนาง นางคงเจ็บปวดเสียใจที่ล่วงรู้ความลับของบิดาของนาง เขาเงียบไป ไม่รู้จะปลอบนางด้วยวิธีใด
ฟางไห่เย่ลุกขึ้น มือก็ปาดน้ำตา แล้วเดินนำหน้าของเฉินคุนไป
"ไห่เย่ เจ้าเดินไหวหรือไม่"
"ข้าไหว" นางตอบออกมา ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่านางแทบจะไม่มีแรง เสียงสะอื้นอยู่ด้านหน้าของชายหนุ่มนั้น พลอยทำให้เข
