บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 3 ไปที่ใดก็มีแต่คนเกลียด

วันนี้ช่างเป็นวันที่อากาศดี ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่นางตื่นขึ้นพร้อมกับบิดตัวไปมา ปากก็หาวออกมา ซินซินมองเห็นกริยาของคุณหนูของนาง นางแปลกใจเป็นอย่างมาก เหตุใดคุณหนูกลับเปลี่ยนไป ยังกับคนละคน

ซินซินรีบก้มหน้าลงสะบัดความสงสัยออกไปเมื่อ คุณหนูของนางเดินเข้ามา

"ซินซิน เจ้าอย่าได้สงสัยข้าเลย ต่อจากนี้ข้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง แล้วข้าก็จะเลิกชอบ..คุณชายตง อะโอ้ยย!" พอพูดว่าจะเลิกรัก หน้าอกด้านซ้ายก็ปวดขึ้นมา

ไห่เย่ อย่ามาบังคับข้า แม้นร่างกายและจิตใจเป็นของเจ้า แต่จิตวิญญานนี้เป็นของข้า ข้าไม่รัก ก็คือไม่รัก

เมื่อหลุดออกจากห้วงความคิด นางก็บอกให้ซินซิน แต่งตัวให้กับนาง เมื่อแต่งตัวแต่งหน้าเสร็จ นางส่องดูไปที่กระจก นางถึงกับอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ฮ่าๆๆ เจ้า! ซินซิน เจ้าแต่งหน้าให้ข้า ข้านึกว่า ข้าจะไปเล่นงิ้ว ไป ไปเอาน้ำมาให้ข้าล้างหน้า ต่อจากนี้ ข้าจะแต่งหน้าของข้าเอง "

"เจ้าค่ะ" ซินซิน ขานรับคุณหนูของนางออกไปอย่างเนือยๆ

ลี่หลินล้างเครื่อสำอางค์ออกทั้งหมด แล้วจัดการแต่งหน้าใหม่ นางเพียงแค่แต่งเพียงบางๆ ทาชาดให้แดงแค่เพียงระเรื่อ เขียนคิ้วสามมิติโดยเครื่องสำอางค์โบราณ แค่นี้ ก็เพียงพอแล้ว

ลี่หลินส่องกระจกดูผลงานของตัวเอง ใบหน้าของฟางไห่เย่ ช่างสวยงามยิ่งนัก เหตุใด นางจึงไม่ใช้ความงามให้เป็นประโยชน์ กลับทำตัวเองให้เป็นที่รังเกียจของผู้คนในเมืองนี้ เมื่อเสร็จแล้วลี่หลินจึงลุกขึ้น

"ซินซิน พาข้าไปเดินเที่ยวหน่อยสิ ข้าเบื่อ ข้าอยากออกไปเดินเล่น"

"คุณหนู แต่ว่า คุณไม่ชอบตลาดนี่เจ้าคะ"

"อืม.. แต่วันนี้ข้าอยากจะไป เจ้าจะขัดใจข้าหรืออย่างไร"

"จะเจ้าค่ะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่ พากันออกมาเดินที่ตลาด ผู้คนมากมายต่างพากันจับจ่ายซื้อของ ลี่หลินตื่นตาตื่นใจที่ตลาดสมัยโบราณนี่ช่างครึกครื้นยิ่งนัก สินค้าทุกอย่างดูน่าสนใจไปหมด

นางเดินไปดูของไปด้วยความแปลกตา แต่หารู้ไม่ ว่าสายตาของชาวเมืองที่เดินผ่านยางไปนั้น พวกเขาต่างพากันซุบซิบนินทา ซึ่งซินซินเองก็รู้ แต่นางก็ไม่กล้าจะปริปากพูดออกไป หากว่าคุณหนูรู้ขึ้นมา ตลาดแตกเป็นแน่

ภู่ระบาย ถูกห้อยเรียงรายเต็มหน้าร้าน นางมองเห็นนางจึงเดินเข้าไปดู สีสันและลวดลายดูแปลกตา อยู่ๆนางก็คิดถึงที่บ้านของนาง วันนั้นนางซื้อภู่ระบายไว้เพื่อกลับไปห้อยที่ระเบียงห้องนอนของนาง แต่กลับไปไม่ถึง

ป่านนี้พ่อ และแม่ของนางจะเป็นเช่นไรนะ นางมองดูภู่นั้น พัดปลิวไปตามแรงลม น้ำตาก็พลันคลอเบ้าขึ้นมา

"แม่นาง เจ้าสนใจชิ้นใดหรือไม่" เถ้าแก่เจ้าของร้านถาม

"อะอ่อ ข้าแค่แวะเข้ามาดู ซินซินไปต่อกันเถอะ" นางรีบเดินออกจากตรงนั้นมา

ลี่หลินพยายามทำใจให้ปกติ แล้วเดินต่อไปดูของไปด้วยความเพลิดเพลิน ไม่นาน นางเดินชนเข้ากับ หญิงงามคนหนึ่ง

"โอ้ยย! " ลี่หลินเซถลาไปเล็กน้อย แต่หญิงงามด้านหน้า นางกลับล้มลงไป ด้วยความตกใจ ลี่หลินจึงพูดออกมา

"ขอโทษค่ะ คุณเจ็บมากมั้ยคะ ฉันต้องขอโทษที่ไม่ได้มอง ขอโทษจริงๆค่ะ" ลี่หลินเดินเข้าไปรีบพยุงนางขึ้น แล้วก้มปัดชุดให้กับหญิงสาวที่ถูกชน

อยู่ๆ ก็มีมือๆหนึ่งจับแขนของนาง แล้วดึงนางออกมาอย่างแรง ตงอี้เทียน มาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร

"นี่ท่าน มาดึงแขนของข้าแบบนี้ หากข้าล้มลงไป ใครจะรับผิดชอบข้า"

สายตาของตงอี้เทียนตอนนี้ดูแข็งกร้าว นางเห็นแล้วก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา

"ใช่ ข้าชนนางล้ม แต่ข้าไม่เห็นนาง อีกอย่าง ข้าก็ขอโทษนางไปแล้ว เหตุใดจึงมองข้ากับว่า ข้าผิดนักหนาเล่า!"

ซินซินรีบเดินเข้ามากระซิบข้างๆหูของนาง ที่แท้ นางก็คือ หลานเย่ซิน คนที่ตงอี้เทียนชอบอยู่นี่เอง

"อ่อ ข้ารู้แล้ว แบบนี้นี่เอง "

ตงอี้เทียน หันหน้าไปหาหลานเย่ซินแล้วพูดขึ้น

"เย่ซินเจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่ " สายตาที่เขามองนางนั้นช่างดูอ่อนโยน แตกต่างกับมองฟางไห่เย่ที่ดู รังเกียจนางมาก

"ข้าขอบคุณ ท่านองครักษ์ที่เป็นห่วงข้า แต่ข้าไม่เป็นอันใดมากหรอกเจ้าค่ะ"

"จะไม่เป็นอันใดได้เช่นใดกันเล่า ล้มลงแรงขนาดนั้น "

"เอ้อ! ผู้หญิงเขาก็บอกอยู่ว่าไม่เป็นไร ท่านก็จะบังคับให้เขาเป็น อย่างว่าละนะ "

"อย่างว่าอะไร!" ตงอี้เทียนหันมาตะคอกนาง

"พอเถอะเจ้าค่ะ อย่าทะเลาะกันเพราะข้าเลย ข้าขอตัวกลับก่อน ขอโทษด้วย คุณหนูฟาง "

หลานเย่ซินกำลังจะก้าวขาเดินออกไป นางกลับล้มลง ขาของนางนั้นเเพลงซะแล้ว ลี่หลินตกใจ นางเจ็บขนาดนี้เชียวหรือนี่ ข้ากับนางชนกันเบามาก แต่นางกลับขาเจ็บเลยหรือนี่ ลี่หลินตกใจ จะเข้าไปพยุงนาง

แต่ก็โดนตงอี้เทียน มายืนบังหน้านางไว้ แล้วมองมายังนาง อย่างกับว่า นางกลั่นแกล้งหลานเย่ซิน ตงอี้เทียนค่อยๆพยุงนางขึ้นมา แล้วค่อยๆพานางเดินออกไป

ปล่อยให้ลี่หลินยืนงงอยู่ตรงนั้น คนโบราณนี่ช่างบอบบางเสียเหลือเกิน นางส่ายหน้าไปมา และมองไปรอบๆ ชาวบ้านต่างพากันยืนมองนาง สายตาของพวกเขาดูรังเกียจนางมากเช่นกัน

ไห่เย่เอ๋ย เจ้าคงแสบมากๆเลยสินะ นางคิดแล้วรีบเดินออกไป ขณะที่นางเดินออกไปนั้น ก็มีเสียงหัวเราะ ดังมาตามหลังของนาง

"ฮ่าๆๆๆ ดูท่าแล้ว เค้าคงจะไม่สนใจ เจ้าจะเก็บหน้า ไว้ที่ใดดีนะ ฮ่าๆๆ"

ลี่หลินหันหน้ามา พร้อมกับหน้าตาที่ไม่สบอารมณ์

"นี่ ใครอีกล่ะ ทีนี้ !" ลี่หลินเอียงคอไปกระซิบซินซิน

" คุณชายเฉินคุณ เจ้าค่ะ " ซินซินกระซิบบอก

ลี่หลินพยายามหลับตาใช้ความคิดของฟางไห่เย่ แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก นางจึงตัดสินใจ หันหน้ากลับมา

"นี่เจ้า ข้าไปทำอะไรให้ จึงมาหัวเราะข้าเช่นนี้" ลี่หลินหันหน้าออกไปตอบกลับเฉินคุณ

เฉินคุณ คุณชายลำดับที่สองของท่านราชครู เขาไม่ถูกกับฟางไห่เย่ เรียกว่าเกลียดกันเลยก็เป็นได้ วันนี้เขามาเจอนาง ที่โดนคนที่นางชอบปฏิเสธไป เขาช่างสะใจยิ่งนัก

ลี่หลินมองดูเฉินคุณคนนี้ เขาก็หล่อมากเช่นกัน เหตุใดจึงมาตามรังควานนางอยู่ได้ หรือว่า จะเป็นศรัตรูของฟางไห่เย่อีกคน

อู้วว ฟางไห่เย่ เจ้านี่ร้ายไม่เบาเลยนะ ข้าจะต้องทำตัวอย่างไรอีกต่อไปเนี่ยยย ไปที่ใดก็เจอแต่คนเกลียดนางนัก..อยากจะบ้าตาย..

จบตอนที่3

_________________________________