บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 4 ตามข้ามาทำไม

เฉินคุณ เดินตามนางมา พร้อมกับหัวเราะเยาะ ที่ตงอี้เทียนไม่สนใจนาง ลี่หลินนางไม่อยากจะตอบโต้ นางจึงเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่สนใจคำพูดของเขา สุดท้ายนางก็ทนไม่ไหว

"นี่ เจ้า จะมาตามหัวเราะเยาะข้าอะไรนักหนา ข้ารำคาญแล้วนะ ไปไป มาทางไหนกลับไปทางนั้นเถอะ ข้าหิวแล้วข้าจะกินข้าว!"

เฉินคุณแปลกใจ เหตุใดวันนี้นางจึงดูแปลกๆไป นางไม่ตอบโต้เขา แถมยังไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำยังดูยิ้มแย้มมากขึ้นด้วย เขาเกิดสงสัยขึ้นมา ต้องตามแกล้งนาง เพราะถึงอย่างไร ธาตุแท้ของคนคงปิดกันไม่มิด

ซินซินพาลี่หลินเดินเข้ามาที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เพื่อกินข้าว นางสั่งอาหารไม่เป็น จึงให้ซินซินสั่งให้ อาหารถูกวางเต็มโต๊ะ นางตระการตากับความสวยงามของอาหาร แต่เมื่อหยิบขึ้นมาทาน ช่างมีรสชาติจืดชืดไปหมด ทำให้นางทานได้น้อยลง

"เอ้อ! ข้าล่ะคิดถึงหม้อไฟหมาล่าเหลือเกิน" ลี่หลินพูออกมา

เฉินคุณมองดูนางแล้วเขาก็อดแปลกใจไม่ได้อยู่ดี นางดูนิ่งขึ้น ไม่โหวกเหวกโวยวายเช่นเดิม เขาต้องทำอะไรลองดูบ้างแล้ว

เฉินคุณเข้ามานั่งโต๊ะเดียวกับนาง

"นี่เจ้า ! ออกไปนะ มานั่งกับข้าได้อย่างไร"

"นี่ ไห่เย่ ข้าคิดว่าจะมาขอสงบศึกกับเจ้า ต่อไปนี้ ข้าจะเป็นเพื่อนที่ดีกับเจ้า ดีหรือไม่"

ลี่หลินไม่ตอบ ไอ้บ้าคนนี้สมองของเขาปกติดีมั้ยนะ

"เอาอย่างนี้ นี่ผัดผัก ข้าจะตักให้เจ้า"

"มะไม่ ข้าอิ่มแล้ว เจ้ากินเถอะ" ลี่หลินผลักจานผัดผักที่เฉินคุณยกขึ้น เฉินคุณจึงแกล้งทำจานนั้นหก ราดไปที่ตัวเอง

"โอ้ยย!" ผัดผักจานนั้นราดไปบนตัวของเฉินคุณ

"ฟางไห่เย่ ข้าแค่อยากทำดีกับเจ้า เหตุใดเจ้าถึงทำกับข้าแบบนี้ ข้าคิดว่าจะมาขอเป็นเพื่อนเจ้าดีๆ เจ้ากลับกลั่นแกล้งข้า" เฉินคุณคิดในใจ คอยดูนางจะต้องโมโหจนร้านพังแน่ๆ

"อะเอ่อ ข้าขอโทษ ข้าไม่ทันระวัง ร้อนหรือไม่" นางรีบหยิบจานผัดผักออกจากตัวของเฉินคุณแล้วรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของนาง รีบเอามาซับหน้าให้เขาด้วยความตกใจ

เฉินคุณ อึ้งกับการกระทำของนาง เขามองหน้าของนางที่ดูแล้ว สีหน้าของนางก็คงตกใจจริงๆ แววตาของนางก็ดูแล้วนางคงรู้สึกผิดจริงๆ ทั้งที่นางไม่ได้ทำ

"เอ่อ พอได้แล้ว ข้ามะไม่เป็นไร " เฉินคุณรู้สึกผิดในใจขึ้นมา

"ซินซิน ไปซื้อชุดใหม่มาให้คุณชายเฉินคุณเปลี่ยนด้วย ขืนกลับไปแบบนี้ ผื่นอาจขึ้นได้ "

นางรู้จักเป็นห่วงคนอื่นตั้งแต่เมื่อไรกัน เจ้าอย่ามาหลอกให้ข้าตายใจ ฟางไห่เย่ คนอย่างเจ้า ไม่มีทางที่จะห่วงคนอื่นแบบนี้ ข้าล่ะเกลียดเจ้าจริงๆ

เฉินคุณคิดไป พร้อมกับมองหน้าของนาง เมื่อเขาเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว เขาก็เดินไปพร้อมกับนาง

ทั้งสามเดินไปพร้อมกัน เฉินคุณที่คิดจะมากลั่นแกล้งให้ฟางไห่เย่นั้น ขายหน้าในวันนี้ เขากลับลืมคิดไป เขาลอบมองนางที่ดูจะสดใสมากขึ้น นางดูร่างเริงขึ้น เหมือนกับว่านางไม่ใช่ฟางไห่เย่คนเดิม นางดูแปลกตาไปจริงๆ

เฉินคุณ ไม่แน่ใจ เขาเห็นนางยิ้มออกมา เขาก็ยิ้มตาม

"นี่ เฉินคุณ ข้าซื้อให้ท่าน ต่อไปนี้ข้ากับท่าน เราเป็นเพื่อนกันนะ" ลี่หลินนางยื่น ถุงหอมให้เขา เพื่อเป็นการแสดงว่านางยินดีที่ได้รู้จักเขา เฉินคุณมองไปที่ถุงหอมนั้น

"นี่มันของสตรีที่เขาพกกันติดตัว ข้าไม่เอาหรอก " เฉินคุณมองดูแล้วพูดออกไป

"ถ้าเช่นนั้นไม่เป็นไร ข้าเก็บไว้เองก็แล้วกัน"

" ใครว่ากันล่ะ ข้าเอาก็ได้" เฉินคุณรีบหยิบถุงหอมมาจากมือของนางอย่างรวดเร็ว ฟางไห่ซิน หากเจ้าคิดได้ และเลิกร้ายกาจ ข้าอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีกับเจ้าก็เป็นได้

เขามองหน้าของนางที่กำลังยิ้มออกมา อยู่ๆ ใจของเขาก็เต้นโครมคราม วันนี้เขาคิดจะมากลั่นแกล้งซ้ำเติมนางนี่นา เหตุใดจึงเป็นเขาที่ลืมเป้าหมายนั่น

"นี่! ข้าจะกลับแล้ว ข้าไม่ส่งเจ้านะ " อยู่ๆเฉินคุณก็กลับไปอย่างรวดเร็ว เขาล้วงถุงหอมที่นางให้ออกมาดู แล้วยิ้มออกมา

ซินซินกับลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่มองหน้ากันด้วยความงุนงง พวกนางยิ้มให้กันแล้วเดินดูของต่อไป

"ซินซิน ตลาดแห่งนี้กว้างขวางนัก วันนี้ข้าคงมิอาจจะเดินได้ทั้งหมด วันหน้าเจ้าพาข้ามาอีกนะ"

"เจ้าค่ะ วันนี้ซินซินก็สนุกเช่นกัน คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้ก็พลบค่ำแล้ว กลับกันเถอะเจ้าค่ะ "

"ซินซิน ดูนั่น! โคมลอย ข้าอยากจะปล่อยโคม ก่อนกลับพาข้าปล่อยโคมก่อนนะ"

"ได้เจ้าค่ะคุณหนู เดี๋ยวรออยู่ตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะไปซื้อโคมมาให้ "

"อืม"

ลี่หลินยืนอยู่ตรงสะพาน นางยืนรอโคมจากซินซิน และยืนยิ้มมองโคมจำนวนมากลอยขึ้นฟ้า ตอนนี้ความสวยงามของนางนั้นสว่างเจิดจ้า ไม่แพ้กับโคมที่ลอยขึ้นไปบนฟ้าเช่นกัน

"นั่นใครหรือ! "

"คุณหนูฟางไห่เย่ ขอรับท่านแม่ทัพ"

"นางเป็นใคร กัน "

"นางเป็นลูกสาวของท่านมหาเสนาบดีขอรับ แต่ว่ากันว่า นิสัยของนางนั้นช่างไม่สมกับใบหน้าที่สวยงาม นางมักโมโหร้าย อีกอย่างนางยังปักใจชอบพอ กังองครักษ์ตงอีกขอรับ

"อืม " แม่ทัพเมิ่งเสวี่ยหลง มองตรงไปยังฟางไห่เย่ ขาก็ก้าวเดินออกไป

" แม่นาง ข้าขอปล่อยโคมตรงนี้พร้อมกับเจ้าได้หรือไม่"

ลี่หลินที่กำลังมองโคมอย่างเพลิดเพลิน นางมองมายังผู้มาทักทายใหม่

"ได้สิเจ้าคะ ที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ของข้าเพียงแต่ผู้เดียว ข้าจะกีดกันท่านได้เช่นไร"

"ฮ่าๆๆ แม่นาง ข้าเมิ่งเสวียหลง ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ "

"อะอ้อ ข้าฟางไห่เย่ ก็ยินดีเช่นกัน โคมมาแล้ว มัวแต่พูดมากกันอยู่ใย ปล่อยโคมกันเถอะเจ้าค่ะ" ลี่หลินยิ้มออกมาให้กับเมิ่งเสวียหลง ทั้งคู่ปล่อยโคมออกไปพร้อมกัน

ลี่หลินในร่างของไห่เย่ มองตามโคมที่ลอยขึ้นฟ้า พร้อมรอยยิ้มที่สวยงาม สะกิดใจท่านแม่ทัพที่มิได้มองโคมที่ลอยออกไป แต่กลับมองใบหน้าของนางอย่างไม่ละสายตา

เมื่อโคมลอยออกไปแล้ว ลี่หลินนางจะเดินออกไป

"แม่นางฟาง หากมีโอกาส ข้าจะไปเยี่ยมเยือนท่านบ้าง จะได้หรือไม่"

"เหตุใดจะไม่ได้เจ้าคะ หากมีโอกาสคงได้พบกันอีกเจ้าค่ะ ข้าขอลาเจ้าค่ะ "

เมิ่งเสวี่ยหลง ยิ้มตามหลังนาง เขาไม่เคยพอใจหญิงใดเช่นนี้มาก่อน

ตงอี้เทียนที่ออกมาตรวจความเรียบร้อย เขามองเห็น ฟางไห่เย่ และเมิ่งเสวี่ยหลงปล่อยโคมลอยด้วยกัน เขาก็พลันคิดขึ้นมา

ฟางไห่เย่ เจ้านี่มันเที่ยวหว่านเสนห์ไปทั่ว เจ้าช่างร้ายกาจเสียจริง..

จบตอนที่4