บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 5 ต้องออกงาน

เมื่อกลับมาถึงจวน ก็มีบ่าวมาตามนางไปพบกับบิดา เมื่อเดินเข้ามา นางจึงคารวะบิดาแล้วนั่งลง

"ไห่เย่ลูกรัก วันนี้เจ้าออกเที่ยว สนุกบ้างหรือไม่ "

"เจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกพึ่งรู้ว่าสนุกก็วันนี้ล่ะเจ้าค่ะ "

"อืม ดีแล้ว ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง จะได้เห็นผู้คนใหม่ๆบ้างนะลูกรัก"

ลี่หลินมองมาที่บิดาของฟางไห่เย่พูด แต่ก่อน นางคงไม่อยากไปไหน เฝ้าแต่รักปักใจอยู่กับองครักษ์ตง วันนี้พ่อของนางคงดีใจที่นางได้ออกไปพบผู้คนบ้างแน่ๆ

"เอาล่ะ วันนี้พ่อจะมาบอกข่าวแก่เจ้า อีกสองวัน จะเป็นวันพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้ เหล่าขุนนางและบุตร จะพากันเข้าถวายพระพร ฉะนั้นพ่ออยากบอกให้เจ้าเตรียมตัว"

"เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ลูกจะเตรียมตัวเป็นอย่างดี เลยเจ้าค่ะ "

"ฮ่าๆๆ ลูกสาวของพ่อนี่โตแล้วจริงๆ"

"ถ้าไม่มีอันใดแล้ว ลูกขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

"อืม ตามสบายเถอะลูกรัก"

เมื่อลี่หลินกลับมาที่ห้องของตัวเองพร้อมกับซินซิน นางจึงคิดไปว่า

นั่นมันงานกาล่าดินเนอร์ ระดับประเทศ แต่ก่อน ลี่หลินนางถนัดงานแบบนี้นัก เพราะต้องไปออกงานกับเจ้านายบ่อยๆ อีกอย่าง พวกลูกขุนนางรวยๆก็คงพากันมางานนี้ แล้วข้าก็จะมองหาคนที่ดีที่สุดมาเก็บไว้ ฟางไห่เย่เอ๋ย เตรียมตัวหาผู้ใหม่เถิดนะ เลิกไขว่คว้าหาองครักษ์อะไรเสียเถอะ ฝืนไปก็มีแต่เขาที่รังเกียจ เราลองมารังเกียจเขาบ้าง คงสนุกแน่ๆ ฮ่าๆๆ

"คุณหนูเจ้าคะ หัวเราะอันใดเจ้าคะ"

"อ้อ! ข้าดีใจที่จะได้ไปออกงานน่ะ"

"แต่ก่อน คุณหนูไม่เห็นสนใจเลยนี่คะ ออกงานทีไร ก็ปฏิเสธทุกครั้งไป "

"แหม! ซินซิน ข้าก็แค่อยากลองอะไรใหม่ๆบ้าง อย่างกังวล ข้าจะไม่ทำให้พ่อข้าเสียหน้าก็แล้วกัน แล้วต้องเตรียมอะไรบ้างเล่า"

ซินซินแนะนำนาง ในการเตรียมตัวเข้าไปถวายพระพรแด่องค์ฮ่องเต้

วันนี้นางแต่งตัวอย่างสวยงามด้วยชุดสีชมพูเข้ม ผิวที่ขาวปานหิมะของนางกลับผุดผ่องขึ้นมา นางไม่แต่งหน้าเช่นคนโบราน แต่นางใช้เครื่องสำอางค์โบราณแต่งหน้าของนางตามยุคสมัยปัจุบัน ทำให้นางสวยและดูแตกต่างออกไป

เมื่อเข้าไปในราชวังพร้อมกับบิดา นางมองไปรอบๆ เห็นคุณหนูแต่ละบ้าน แต่งตัวแข่งขันกัน บางคนชุดก็ยาวมาก บางคนก็ฟูฟ่อง เห็นแล้วเป็นที่ขบขันของนางนัก อีกอย่าง หน้าตาพากันโป๊ะแป้งจนขาวโบ๊ะ นึกว่าเกอิชาในญี่ปุ่น นางเดินไป ก้มหน้าขำไป

"หัวเราะอันใดเล่า ไห่เย่"

"ท่านพ่อ ข้าต้องขอโทษที่เสียมารยาท ข้าอดหัวเราะไม่ได้จริงๆ "

ฟางไห่หลง บิดาของนางที่มองนาง ก็อดที่จะยิ้มตามลูกสาวไม่ได้ นานแล้วที่เขาไม่เห็นลูกสาวคนนี้ยิ้ม หรือหัวเราะออกมา

ทั้งหมด อยู่ในสายตาของตงอี้เทียน เขามองตามฟางไห่เย่ที่เดินผ่านเขา แต่นางไม่หันมามองเขาแม้แต่หางตา มีแต่รอยยิ้มที่ยิ้มไปทั่วให้คนอื่นจับจ้อง

เมื่อถวายพระพรเสร็จเรียบร้อย ทุกคนมีที่นั่งประจำ และต่างก็พากันมานั่งประจำที่ของตัวเอง การแสดงเริ่มขึ้น นางมองดูแต่ละโต๊ะ ว้าวว! นี่มันงานระดับพรีเมี่ยมเกรดเอบวกๆๆเลย ดูสิแต่ละคน หรูหราทั้งนั้น เครื่องประดับต่างๆก็ต่างพากันสวมมาโชว์บารมีของตัวเอง

อีกอย่าง ของขวัญจากหัวเมืองต่างๆ มีแต่ของมีค่าทั้งนั้น ว้าววว! ช่างเป็นบุญตาของนางเสียจริง

ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่ มองดูของกำนัลด้วยอาการตาโต และมองการแสดงต่างๆ นางตื่นตาตื่นใจกับสิ่งใหม่ๆที่ไม่เคยเห็น นางยิ้มแล้วยิ้มเล่า หัวเราะแล้วหัวเราะเล่า โดยที่ไม่รู้เลย ว่ามีสายตาของชายหนุ่มต่างจับจ้องมาที่นางอย่างมากมาย

เมิ่งเสวี่ยหลง แม่ทัพผู้เกรียงไกร มองนางที่ยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา เขายิ้มตามนางออกมา นางช่างน่ารักเสียจริง สงสัยคำร่ำลือของนางจะไม่ใช่เรื่องจริง

เฉินคุณ ที่ตอนนี้มองนางอย่างเพ่งพิศ นางคงปล่อยวางเรื่องต่างๆแล้วอีกอย่าง ท่าทียโสของนางตอนนี้หายไปหมด มองๆไปนางก็น่ารักน่าถะนุถนอมเช่นกัน ต่อไปเขาคงจะเป็นเพื่อนของนางได้ ในเร็ววันนี้

ตงอี้เทียน ที่วันนี้ ก็มิอาจละสายตาจากฟางไห่เย่ได้ นางต้องเสแสร้งขนาดไหน อยู่ๆนางก็อยากมาออกงาน ทั้งๆที่ไม่ชอบงานแบบนี้ ไม่นานก็คงทำให้บิดาขายหน้าต่อพระพักตร์ของฝ่าบาท นางจะเสแสร้งไปได้สักกี่น้ำ

ตงอี้เทียน มองไปรอบๆ ชายหนุ่มแต่ละบ้านต่างมองตรงไปที่ฟางไห่เย่ พวกเขาคงลืมไปแล้วหรืออย่างไร ว่านางนั้นร้ายกาจเพียงใด แค่วันนี้นางนั่งยิ้ม ทำกริยามารทดีขึ้นมา ก็พากันจ้องนาง จนตาเป็นมัน เฮอะ! เดี๋ยวพรุ่งนี้ นางก็คงกลับไปทำตัวเช่นเดิม

ตงอี้เทียน ยกเหล้าขึ้นมาดื่ม เขานั่งมองกริยาของนางอย่างไม่ละสายตาเช่นกัน ไม่นาน ฟางไห่เย่ก็ลุกขึ้นไป

นั่นนางจะไปไหน จะไปก่อเรื่องที่ใดอีก ตงอี้เทียนลุกขึ้นแล้วรีบตามนางไป

ตอนนี้นางอยากออกมาดูพลุ เห็นท่านพ่อบอกว่า ออกมาดูได้ นางก็เลยอยากเห็น ว่าพลุสมัยนี้ แตกต่างจากพลุยุคของนางหรือไม่ นางค่อยๆเดินออกมา เห็นมุมสวยๆ แล้วเดินเข้าไป ยืนรอดูแสงจากพลุอยู่ตรงนั้น

ตงอี้เทียน เดินตามนางเข้าไป ยืนเทียบคู่กับนาง พร้อมกับพลุลูกแรกที่ถูกจุดขึ้นฟ้า ตอนนี้ นางไม่ได้สนใจว่ามีใครมายืนข้างๆนาง

"ว้าววว พลุที่นี่สวยมาก เสียดายที่ไม่มีมือถือ มาเซลฟี่กับพลุสวยๆเช่นนี้ " แสงของพลุสว่างไหว ดุจดั่งดอกไม่เบ่งบานในยามราตรี

ตงอี้เทียนที่จะมาจับผิดนาง กลับมองนางอย่างตาไม่กระพริบ ที่เห็นนางมองดูพลุแล้วตื่นเต้นดีใจ ใบหน้าที่ยิ้มแล้วยิ้มอีกของนาง ทำให้เขามิอาจจะละสายตาได้ เสียงหัวเราะของนางช่างน่ารักสดใส เขายืนมองนางอยู่ตรงนั้น

อยู่ๆเฉินคุณก็เดินตามมา

"อ้าว! ท่านองครักษ์ มายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ"

เสียงของเฉินคุณทำให้ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่หันมา

ตายแล้วว! เขามายืนตรงนี้นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย ทำอย่างไรดี

"นี่ เฉินคุณ มาดูพลุเป็นเพื่อนทีสิ เจ้าชอบดูหรือไม่"

" ชอบดูสิ ยิ่งเจ้าชวนข้า ข้ายิ่งชอบ" เฉินคุณพูดแล้วหันหน้าไปมองตงอี้เทียน

ไม่นาน ท่านแม่ทัพ ก็เดินเข้ามาอีกคน..

จบตอนที่ 5

_________________________________