บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 6 ไอ้ขี้เก๊ก

เมิ่งเสวี่ยหลง ท่านแม่ทัพใหญ่ หน้าตาคมเข้มดุดัน หากแต่สายตาที่มองฟางไห่เย่แล้วช่างอ่อนโยนยิ่งนัก เมื่อทั้งหมดมองเห็นเขาเดินเข้ามา ทุกคนจึงทำการคารวะ

" แม่นางฟาง เป็นเกียรติแก่ข้าจริงๆที่ได้พบเจออีกครั้งในวันนี้" เมิ่งเสวี่ยหลงกล่าวออกมา

" หาไม่เจ้าค่ะ ข้าต่างหากที่เป็นเกียรติที่ได้พบเจอท่าน ถ้าเช่นนั้นนั้น เชิญท่านมาดูพลุกับข้าด้วยเช่นกันดีหรือไม่ เอ่อ วันนี้มีเพื่อนดูหลายคน ข้าคงจะไม่เหงา " ลี่หลินมองดูชายหนุ่มที่เข้ามา

แม่เจ้า ! ฟางไห่เย่ เจ้าตะมาเสน่ห์แรงตอนนี้ไม่ได้นะ ข้ายังไม่ทันเตรียมตัว ดูสิพ่อหนุ่มกลัดมันทั้งนั้น หากถอดเสื้อคลุมออก กล้าม เป็นมัดๆแน่

"นี่! ไห่ซิน เจ้าทำหน้าแบบนี้ คิดอันใดอยู่" เฉินคุณถามออกมา

"อะอ่อ ข้าดีใจ นั่น!ดูพลุนั่นสิ ว้าววว! สวยงามมาก สวยกว่ายุคของข้าอีก "

"เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ ยุคอะไร" เมิ่งเสวี่ยหลงถาม

"ปะปะเปล่าๆ ข้าก็พูดไปเรื่อยเปื่อยน่ะเจ้าค่ะ " ลี่หลินรีบมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ตงอี้เทียน ที่ยืนดูกริยาของนางโดยไม่พูดจาอันใด นางแทบไม่ใช่คนเดิม หรือว่านางจะเปลี่ยนตัวเอง แล้วตัดใจจากเขาไปแล้ว ดีเช่นกัน ข้าจะได้ไม่ต้องวุ่นวายเรื่องเจ้า

ไม่นานเมื่อพลุจบลง นางจึงอยากจะเดินเลี่ยงพวกเขาทั้งสามออกไป

"ทุกท่าน พลุได้จบลงแล้ว ข้าไม่มีเหตุให้ต้องอยู่ ต้องขอลาพวกท่านแล้ว ขอตัว" นางย่อตัวลง แล้วเดินออกไป

"ดะ เดี๋ยวก่อนแม่นางฟาง จะเป็นอันใดหรือไม่หากข้าจะไปส่งเจ้า" ลี่หลินหยุดชะงักเมื่อท่านแม่ทัพพูดออกมา

" ไห่เย่ จะกล้าต่อว่าท่านได้เช่นใด เมื่อเป็นน้ำใจของท่านแม่ทัพ ข้าก็มิอาจจะจัดได้ " นางเดินออกไป

"ถ้าเช่นนั้น เชิญเเม่นางฟาง" เมิ่งเสวี่ยหลงผายมือออกเพื่อเชิญนาง

"นี่ ! ข้าไปด้วย! รอด้วย!" เฉินคุณตามไป

ตงอี้เทียน นึกขุ่นเคืองในใจ นางไม่แม้แต่แยเเสเขาเลย อยู่ๆกลับมีชายหนุ่มมาตามตอแย คงพอใจนางแล้วเป็นแน่ ตงอี้เทียนจะเดินตามไป

" อี้เทียน! " เสียงเรียกอ่อนหวานอันคุ้นหูดังขึ้น

"แม่นางหลาน ท่านก็มาด้วยหรือนี่" ตงอี้เทียนพูดออกไป แต่สายตาของเขากลับมองตามฟางไห่เย่

"อี้เทียน ท่านมองสิ่งใดอยู่"

"อะอ่อ ข้าก็มองไปเรื่อยน่ะ"

" ตอนนี้ท่านว่างหรือไม่ ข้าอยากจะคุยกับท่านสักครู่"

"ขะข้า ต้องขอโทษแม่นางหลานด้วย พอดี ข้าต้องรีบอารักขาฮ่องเต้ ข้าขอตัวก่อน" อี้เทียนยกมือขึ้นประสาน แล้วเดินเลี่ยงหลานเย่ซินออกมา

หลานเย่ซินรู้ ว่าตงอี้เทียนแอบมองตามฟางไห่เย่ไป นางได้แต่กำมือแน่นอยู่ตรงนั้นสักครู่ แล้วเดินออกไป

" ฟางไห่เย่ ข้าจะทำเช่นไรให้เจ้าพ้นทางของข้าได้นะ นางตัวมาร!" หลานเย่ซินพำพึม

อันที่จริงหลานเย่ซิน และฟางไห่เย่ ชอบพอตงอี้เทียนเช่นกัน แต่หลานเย่ซินกลับชอบทำตัวอ่อนแอต่อหน้าของอี้เทียน เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาซึ่งก็ได้ผล ทำให้ฟางไห่เย่นางที่เป็นคนใจร้อนอยู่แล้วก็ไม่พอใจเช่นกัน

เมื่อไรที่ฟางไห่เย่เจอกับหลานเย่ซินนางจะแสร้งทำตัวอ่อนแอ ยุยงให้นางโมโหร้าย แล้วมาทำร้ายตัวเอง จนบางครั้งหลานเย่ซินเองก็เจ็บตัวหนักเช่นกัน

มีครั้งหนึ่ง นางต้องออกไปซื้อของที่ตลาด พอดีเจอกับฟางไห่เย่ นางจึงเดินเข้าไปแสร้งทักทายฟางไห่เย่ที่กำลังเลือกซื้อของเช่นกัน หลานเย่ซินแสร้งหยิบของชิ้นเดียวกันกับฟางไห่เย่ ฟางไห่เย่จึงไม่พอใจ ที่หลานเย่ซินหยิบของขึ้นมาชิ้นเดียวกันกับนาง

ทำให้หลานเย่ซินต้องรีบวางแล้วพูดว่า อยากได้แบบนางอีกสักชิ้น แต่ว่าที่ร้านมีแค่ชิ้นเดียว ทำให้ฟางไห่เย่ไห่เย่ได้ใจ ที่นางจะได้ของที่นางต้องการ แต่แล้วเมื่อหลานเย่ซินมองเห็นตงอี้เทียนกำลังเดินมา นางจึงทำท่าเซจะเป็นลม แสร้งล้มไปทางฟางไห่เย่

ทำให้ของที่ฟางไห่เย่ถืออยู่ในมือหล่นแตกเสียหาย เป็นเหตุให้นางโมโหมาก จึงเข้าไปดึงกระชากผมของหลานเย่ซิน แล้วตบตีนางกลางตลาด นับตั้งแต่บัดนั้น ตงอี้เทียนจึงรู้ว่าฟางไห่เย่นั้นร้ายกาจยิ่งนัก เป็นเหตุให้ตงอี้เทียนไม่ชอบนางมาตั้งแต่บัดนั้น

เมิ่งเสวี่ยหลง และเฉินคุณเดินตามนางมาส่งถึงรถม้า

"ข้าต้องขอบคุณท่านแม่ทัพ ที่ให้เกียรติมาส่งข้าถึงรถม้า และเจ้าด้วยเฉินคุณ ข้าขอบใจเจ้าเช่นกัน วันนี้ข้าสนุกมากที่มีพวกท่านมายืนดูพลุเป็นเพื่อนของข้า ข้าต้องขึ้นรถแล้ว ข้าขอตัว " ลี่หลินคารวะท่านแม่ทัพ และลาเฉินคุณ นางจึงขึ้นรถม้าไป เพื่อรอบิดามา

เมื่อทั้งสองกลับไปแล้ว ลี่หลินที่รอบิดาอยู่บนรถม้านั้น นางครุ่นคิคถึงว่า ฟางไห่เย่นางร้ายกาจถึงเพียงนี้ แต่เพียงแค่ตงอี้เทียนไม่รักไม่สนใจเหตุใดจึงได้คิดสั้นกินยาพิษเข้าไปได้ ลี่หลินนั่งเท้าคาง

อยู่ๆ ก็มีคนมาบอกนางให้กลับก่อน เพราะบิดาของนาง ต้องอยู่อีกนาน เพื่อรอถวายพระพรเป็นการส่วนพระองค์กับฮ่องเต้ เป็นเหตุให้ ตงอี้เทียน ต้องมาดูแลและส่งนางกลับจวน

"มาอีกแล้ว อีตาบ้านี่ ยิ่งไม่อยากพบอยากเจอยิ่งต้องเจอ "

ตงอี้เทียนเดินจูงม้าเข้ามา

"แม่นางฟาง บิดาเจ้าขอร้องให้ข้ามาส่งเจ้าให้กลับถึงจวน แม่ว้าข้าไม่อยากมา แต่ข้าก็ต้องมา เพราะขัดไม่ได้" ตงอี้เทียนกอดอกพูดขณะที่นั่งอยู่บนหลังม้า และทำหน้าตึง

"ถ้าท่านไม่เต็มใจก็กลับได้นะเจ้าคะ ข้ามีคนของจวนมาด้วย ไม่ต้องเป็นห่วง"

" ข้าคงทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะถูกขอร้องมาข้าจะต้องทำให้สำเร็จลุล่วง " ตงอี้เทียนหันหน้ามาหานาง แล้วยกยิ้มมุมปากน้อยๆ พร้อมกับควบม้านำหน้าขบวนของนางไป

"อะโถ่วว ไอ้ขี้เก๊กเอ้ย! อุตส่าห์ข้ามภพมา จะได้เจอะเจอคนดีๆกะเขาสักหน่อย แต่นี่พบเจอแต่ละคน หึ้ยย! ขี้เกียจปั้นหน้าแล้วนะ ชิส์! ชีวิคเอ๊ยย ! "

ลี่หลินบ่นออกมาคนเดียวบนรถม้า นางไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก ทีมีคนอย่างตงอี้เทียนเข้ามาวนเวียนอยู่ตลอด

จบตอนที่6

_____________________________