บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 7 เสียเวลาข้า

เสียงรถม้าเคลื่อนมาจอดที่หน้าจวนของท่านเสนาบดีฟางไห่ถังบิดาของฟางไห่เย่ ซินซินที่เฝ้ารอรับคุณหนูของนาง รีบเดินแกมวิ่งออกมาพร้อมกับผ้าคลุมไหล่

เนื่องจากช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นมากแล้ว เมื่อซินซินสาวใช้คนสนิทออกมารับคุณหนูของนาง ก็ต้องตกใจเบิกตาโต และขยี้ตาซ้ำๆไปมาหลายรอบ เพื่อให้แน่ใจว่า คนที่มาส่งคุณหนูของนาง คือตงอี้เทียนองครักษ์เสื้อแพร ผู้ที่คุณหนูของนางใฝ่ปอง พลางกับเกิดสงสัยขึ้นมาว่าเหตุใด คุณชายตงถึงมาส่งคุณหนูของนางได้ ซินซินยิ้มอย่างแห้งๆ มองคุณชายตงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

นางมองไปยังรถม้าที่ตอนนี้ คุณหนูของนางกำลังลงมา ลี่หลินค่อยก้มลงลอดออกจากช่องประตูรถม้าที่นางไม่ค่อยจะคุ้นเคย และกำลังจะก้าวขาลงมา เมื่อนางเงยหน้าขึ้น ก็มีมือมือหนึ่งยื่นขึ้นมาเพื่อให้นางจับประคองตัวของนางเพื่อไม่ให้ตกลงมา ลี่หลินชะงัก และมองไปที่เจ้าของมือนั้น

ตงอี้เทียนทำหน้านิ่ง แต่มือของเขายื่นออกไปเพื่อให้นางประคองจับเขาลงมา ใบหน้าก็เเสนจะเคร่งขรึม ตีสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก ทำให้ลี่หลินยิ่งอยากจะกลั่นแกล้งเขาขึ้นมา

'ตงอี้เทียน เจ้านี่ท่าเยอะเสียเหลือเกิน เห็นที่ข้าจะต้องดัดนิสัยเจ้าเสียแล้ว ฟางไห่เย่เจ้าชอบคนแบบนี้ไปได้อย่างไรกัน '

ตงอี้เทียนที่ยื่นมือออกมาตั้งนาน แต่ก็ยังไม่รับรู้ถึงแรงสัมผัสจากฟางไห่เย่ เขาจึงหันหน้ามาเงยขึ้น และสบตาของนาง เขาถมึงตาใส่นาง แล้วเบนสายตาในที่มือ ของตัวเองที่ยื่นออกไปเพื่อเป็นสัญญานว่า จับมือของเขาแล้วรีบลงมา

ลี่หลินที่ยิ้มออกมา และส่งยิ้มน้อยๆให้กับตงอี้เทียน แล้วยื่นมือออกไป ตงอี้เทียนที่มองนางยื่นมือออกมานั้นพอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ ของหันหน้าตรงไป และไม่มองนางอีก

สุดท้ายนางก็ตัดใจจากเขาไม่ได้จริงๆ ตงอี้เทียนถึงกับยิ้มน้อยๆออกมา พร้อมกับความคิดที่เข้าข้างตัวเองของเขา

ไม่นาน ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่ ก็ลงรถม้าผ่านหน้าของเขาไป ตงอี้เทียนถึงกับค้าง มือที่ยื่นไปนั้นว่างเปล่า นางไม่ได้จับมือของเขา แต่นางกลับจับขอบบันไดเล็กๆที่ยื่นออกมานั้นแทน ลี่หลินไม่รอช้านางเดินเข้าไปพร้อมกับซินซิน พร้อมเสียงหัวเราะของทั้งคู่

ตงอี้เทียนรีบชักมือลง หน้าของเขารู้สึกชาขึ้นมา ฟางไห่เย่ช่างฉีกหน้าเขาต่อหน้าของบ่าวไพร่ของนางนัก อีกทั้งทำตัวเสียมารยาทต่อเขาอีก ไม่นาน เขารีบเดินตามฟางไห่เย่เข้าไป

"นี่! คุณหนูฟาง ท่านจะไม่ขอบใจข้าสักคำเลยหรือไร ที่ข้ามาส่งเจ้าถึงจวนในวันนี้"

ลี่หลินนางหยุดลง และหันหน้ากลับมาหาตงอี้เทียนที่เดินตามหลังนางมา แล้วส่งยิ้มหวานให้กับเขา

"แหม! ท่านองครักษ์ ข้าจะขอบใจท่านได้เช่นไร ในเมื่อท่านถูกขอร้องให้มาส่งข้า อีกทั้งท่านก็ไม่ได้เต็มใจมา ข้าก็ไม่จำเป็นที่จะต้องขอบคุณท่าน อีกอย่าง ตอนนี้ข้าเหนื่อย และง่วงมาก ท่านก็จงรีบกลับเถิด อยู่นานกว่านี้ จะเสียเวลาพักผ่อนของข้า!"

ลี่หลินพูดพร้อมกับยิ้มแย้ม แต่ประโยคที่นางพูดนั้นช่างเชื่อเฉือนจิตใจของเขานัก นางตัดใจจากเขาได้แล้วจริงๆ หรือว่าเป็นแผนของนางอีก

ตงอี้เทียนไม่สามารถโต้ตอบนางออกไปได้ ตอนนี้นางไม่ใช่ฟางไห่เย่ที่ร้ายกาจใช้แต่อารมณ์อีกต่อไปแล้ว เขาได้แต่ยืนมองตามหลังนาง นางช่างเสียมารยาทกับเขายิ่งนัก

ตงอี้เทียนกำกระบี่แน่น วันนี้นางช่างใจกล้ายิ่งนัก สักวันเขาจะทำให้นางหลงรักเขาอีกครั้ง นางจะต้องก้มหัวให้กับเขาอย่างแน่นอน คนอย่างตงอี้เทียน ไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงอย่างนางมาดูถูกเขาแน่นอน

"ฟางไห่เย่ สักวันเจ้าจะมิอาจลืมข้าได้อย่างแน่นอน !"

ตงอี้เทียนหันหลังเดินออกไป พร้อมกับความขุ่นมัวในจิตใจที่ตอนนี้นางช่างเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตงอี้เทียนขึ้นม้า แล้วควบม้านั้นออกไป

ลี่หลินที่เดินเข้ามาในห้องของนางพร้อมซินซิน นางล้มตัวลงนอนเพราะความเหนื่อยล้า แต่ว่า งานกาล่าที่ผ่านมาช่างอลังการสุดๆ ถ้านางได้กลับไปยังโลกปัจจุบันนางจะเก็บตัวอย่างงานแบบนี้ไว้เป็นคอนเท้นท์เพื่อนำเสนอกับเอเจนซี่ต่างๆ แค่คิดก็มีความสุข

"คุณหนูเจ้าคะ น้ำอุ่นเตรียมเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ซินซิน โรยกลีบกุหลาบลงไปด้วย กลิ่นหอมกำลังพอดี ไปเถอะเจ้าค่ะ "

ลี่หลินลุกขึ้น นางเดินเข้าไป

" ซินซิน วันนี้ข้าจะอาบน้ำคนเดียว ไม่ต้องเข้าไปช่วยข้า "

"เจ้าค่ะ คุณหนู "

ลี่หลินเดินเข้าไป นางลงไปที่อ่างอาบน้ำอุ่นและค่อยย่อตัวลง

"ว้าว นี่สินะ อ่างจากุชชี่ สมัยโบราณ ลี่หลินอย่างน้อยเธอก็โชคดีที่ได้เข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ "

ลี่หลินชะงัก เมื่อเธอพูดคำพูดออกมาเช่นนี้ อยู่ๆใบหน้าของพ่อและแม่ของเธอก็เลยเข้ามา น้ำตาแห่งความเศร้าโศกจึงบังเกิดขึ้น เธอไม่อยากจะคิด ว่าพ่อแม่ของเธอจะเสียใจแค่ไหน พวกเขาจะรู้หรือไม่ ว่าเธอมาอยู่ในที่สุขสบายเช่นนี้ ลี่หลินค่อยๆย่อตัวลง และมุดน้ำลงไป สุดท้ายเธอก็โผล่ขึ้นมา

เมื่อลี่หลินอาบน้ำเสร็จ ซินซินจึงออกไปเธอล้มตัวลงนอนแล้วค่อยๆหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า

......

"ลี่หลิน ลี่หลิน" เสียงเรียกที่คุ้นหูค่อยๆดังขึ้นมาแทรกซึมเข้าไปในโสตประสาทของเธอ เธอค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วมองไปรอบๆ

"โรงพยาบาล "

"ฟื้นแล้ว ! ลี่หลินของเราฟื้นแล้ว ! " เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดออกมาและบอกกับใครบางคน

ลี่หลี่เจิน แม่ของลี่หลิน หันไปบอกกับสามีลี่หานว่าลูกของพวกเขาทั้งสองฟื้นขึ้นมาแล้ว

ลี่หลินน้ำตาไหลออกมา และยกแขนขึ้นมาเพื่อโอบกอดแม่และพ่อของเธอ ที่เธอนั้นคิดถึงเหลือเกิน น้ำตาแห่งความสุขบังเกิดขึ้น หลายเดือนแล้วที่พวกเขาไม่ได้เจอหน้ากัน

ลี่หลินค่อยๆลุกขึ้น หอมแก้มพ่อแม่ของเธอ แบบที่เธอเคยทำประจำ เหตุใดพ่อแม่ของเธอถึงได้ร้องไห้ให้กับเธอ ปานใจจะขาดเช่นนี้ ลี่หลินที่กอดแม่ของเธอนั้นค่อยๆปล่อยอ้อมกอด แล้วยกมือขึ้นจับหน้าของแม่เธอ

"แม่คะ พ่อคะ หนูกลับมาแล้ว หยุดร้องไห้ซะทีเถอะนะ "

จบตอนที่7

______________________________