บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 8 ต่อจากนี้..เจ้าคือฟางไห่เย่ ลี่หลินไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว

ลี่หลินลุกขึ้นกอดบิดามารดาที่ร้องไห้และมองหน้าของลูกสาว พวกเขาสลับกันกอดลูกเพราะความคิดถึงเหลือล้น ลี่หลินเงยหน้ามองทั้งคู่พร้อมน้ำตา และกอดพวกท่านทั้งสองอีกครั้งด้วยความคิดถึงเกินจะทนได้ เมื่อเธอกอดพ่อแม่อยู่นั้น เธอก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวชุดจีนโบราณ มองใบหน้าของเธอแล้วเดินหันหลังออกไป

ลี่หลินมองตามนางไป

'นั่นมัน..ฟางไห่เย่ เจ้ามาที่โลกของข้าได้อย่างไรกัน เหตุใดเจ้าจึงตามข้ามาที่นี่อีก'

ลี่หลินเกิดแปลกใจขึ้นมา นางคลายอ้อมกอดจากบิดา แล้วรีบลุกขึ้น

"พ่อคะ แม่คะ หนูจะไปหาคนรู้จักสักครู่นะคะ "

"ไม่! อาหลิน แม่ไม่ให้ลูกไป อย่าไป อาหลิน !" ลี่หลี่เจินร้องเรียกบุตรสาวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างกับหัวใจจะสลาย

"แม่คะ พ่อคะ หนูไม่อยู่ดูแลตัวเองด้วยนะคะ หนูต้องรีบไปแล้ว หนูรักพ่อกับแม่มากนะคะ" ลี่หลินเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม ลี่หลี่เจินออกมา มือก็ยื่นออกไปและวิ่งตามลี่หลินไปปานใจจะแตกสลาย แต่เรียกอย่างไรลี่หลินเธอไม่ยอมหันกลับมา เธอพยามวิ่งตามลูกสาว วิ่งไปเท่าไรก็ไม่ทันเสียที

ลี่หลี่เจินทรุดนั่งลงร้องไห้ตามลูกสาวปานใจจะขาด

หลี่เจินสะดุ้งตื่นขึ้นมา พร้อมกับน้ำตาและหัวใจที่เจ็บปวด โดยมีสามีคอยปลอบใจทั้งน้ำตาเช่นกัน เธอหันไปทางหัวเตียงหยิบรูปของลี่เจิน ที่ถ่ายไว้พร้อมรอยยิ้มสดใส แล้วเอาเข้ามากอดร้องไห้ปานใจจะขาด

"ที่รักคะ ลูกของเรามาหา เธอมาลาค่ะ ฉันคิดถึงลูก"

ลี่หานกอดภรรยาน้ำตาก็ไหลลงมาเช่นกัน ตอนนี้พวกเขาทรมานเหลือทน เพราะความคิดถึงลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ สุดท้ายแล้วพวกเขาต้องยอมรับความจริงข้อนี้ให้จงได้ และพยายามก้าวเดินต่อไป เพื่อลี่หลิน เพื่อให้เธอได้มีความสุขไม่ว่า โลกที่เธออยู่จะเป็นอย่างไร

"อาหลิน ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ใด ขอให้ลูกมาความสุข อย่าได้รับความทุกข์เข็ญใดๆเลยนะลูก หลี่เจิน พูดกับรูปของลี่หลิน พร้อมน้ำตาที่ไหลรินหยดลงบนรูปของเธอ

...

ลี่หลิน เดินตามหลังหญิงชุดขาวนั้นไป นาง้ดินไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"ฟางไห่เย่ ใช่เจ้าหรือไม่ หยุดนะ ถ้าเธอไม่หยุด ฉันจะกลับไปหาพ่อแม่ของฉันแล้วนะ ฟางไห่เย่ หยุด ! "

อยู่หญิงชุดขาวคนนั้นก็หยุดชะงัก พื้นที่บริเวณนั้นที่เป็นทางเดินของโรงพยาบาลกลับกลาย้ป็นพื้นที่ว่างเปล่า กลับเติมเข้ามาด้วยความมืดมิด ลี่หลินค่อยๆเดินเข้าไป ใกล้หญิงชุดขาวคนนั้นที่หยุดชะงักอยู่ เธอเดินเข้าไปใกล้ทุกทีๆ และค่อยๆยื่นมือออกไปเพื่อแตะไหล่ของหญิงคนนั้น

อยู่ๆหญิงชุดขาวคนนั้นก็นหันหน้ามา นางคือ ฟางไห่เย่จริงๆ ใบหน้าที่ซีดเซียวและเศร้าหมองนั้นได้หันมาประจันหน้ากับลี่หลิน น้ำตาที่ไหลรวยริน ร่วงหล่นออกจากตาของนางนั้นได้กลายเป็นสีเลือด ทำเอาลี่หลินตกใจจนแทบหัวใจจะวาย

ลี่หลินที่ตกใจ พยายามจะถอยหลัง ออกห่างฟางไห่เย่ที่ค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ อยู่ๆ นางก็คุกเข่าลงต่อหน้าของลี่หลิน

"แม่นางลี่ ข้ามาครั้งนี้เพียงอยากจะบอกจะบอกแก่ท่าน"

"ฟางไห่เย่ ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้"

"ข้า ไปได้ทุกที่ เพราะข้ากับเจ้า มีชะตาเดียวกัน "

"ชะตาเดียวกัน เธอพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ ชะตาเดียวกันอะไร ฟางไห่เย่ !"

อยู่ๆ ฟางไห่เย่ก็หายไป เหลือไว้เพียงแค่เสียง

"ข้ามิสามารถอยู่ต่อได้ ชีวิตที่เหลือข้าขอมอบมันให้กับเจ้าพร้อมกับชะตาของข้า ต่อจากนี้ เจ้า! คือฟางไห่เย่ ฟางไห่เย่ก็คือเจ้า ข้าไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว ขอให้เจ้าจงยืนหยัดและเข้มแข็งต่อไป ข้ามิอาจจะอยู่ต่อได้อีกต่อไปแล้ว ต่อจากนี้ร่างกายและจิตวิญญานของเจ้าคือ ฟางไห่เย่เท่านั้น เจ้า คือฟางไห่เย่เท่านั้น!"

"ดะเดี๋ยว หยุดก่อน หยุดอธิบายกับข้าก่อน ข้าจะเป็นเจ้าได้เช่นไร "

"ต่อจากนี้ ข้าจะไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้วจงใช้ชีวิตให้ดี จงเป็นฟางไห่เย่ที่เข้มแข็งต่อไป "

"หยุดนะ ! ฟางไห่เย่เจ้าจะมาบอกให้ข้าเป็นเจ้าได้อย่างไรกัน ข้าก็คือข้า ข้าจะเป็นเจ้าได้อย่างไร กลับมานะ ฟางไห่เย่ กลับมา!"

ลี่หลินที่ยืนเรียกฟางไห่เย่ที่ ในที่ว่างเปล่าแสนมืดมิด สิ้นเสียงของฟางไห่เย่ ก็มีเสียงของบุรุษ เสียงแห่งอำนาจทุ้มสูง แทรกผ่านเข้ามา แต่หากมองหาร่างของเจ้าของเสียงนั้นกลับไรซึ่งวี่แวว แม้กระทั่งเงายังไม่ปรากฏ

"ฟางไห่เย่ เจ้าจงรอรับชะตากรรมของเจ้าให้จงดี ต่อจากนี้ ชีวิตของเจ้าจะต้องได้ชดใช้กรรมที่เจ้าได้ก่อขึ้น "

"อะไร!กัน ข้าลี่หลิน ไม่ใช่ฟางไห่เย่ เจ้าเป็นใครออกมานะ !"

"ฟางไห่เย่ ฮ๊ะๆๆๆ " เสียงหัวเราะดังขึ้นๆเรื่อย ๆ จนลี่หลินยกมือปิดหู

"ม่ายยยย! ข้าไม่ใช่ ฟาง ไห่ เย่ หยุดหัวเราะเสียที กรี๊ดดดดด!"

ฟางไห่เย่ลืมตาขึ้น และมีซินซินอยู่ข้างๆ

นางลุกขึ้นพร้อมเหงื่อที่ผุดออกมาเต็มใบหน้า นางฝันหรือนี่ ทั้งหมดช่างเหมือนจริงเสียเหลือเกิน ลี่หลินคือข้า และข้าก็คือฟางไห่เย่ ข้ากับนางมีชะตาร่วมกัน ต่อจากนี้ ลี่หลินจะหายไป

มีแต่ข้าฟางไห่เย่เท่านั้น ข้าไม่ใช่ลี่หลินที่มาจากอนาคตอีกแล้ว ที่ผ่านมา ลี่หลินและฟางไห่เย่คือจิตวิญญานเดียวกัน เพียงแต่ลี่หลินที่มาจากอนาคตนั้นต้องกลับมารับชะตากรรมของฟางไห่เย่ในอดีตที่นางชิงฆ่าตัวตายไปเสียก่อน ในชาติต่อมานางจึงอายุสั้น และต้องข้ามมิติกลับมารับชะตากรรมต่อ

สุดท้ายแล้ว ฟางไห่เย่ คืออดีตชาติของลี่หลินนี่เอง

ฟางไห่เย่นั่งคิดและนึกถึงหน้าของบิดามารดาของคัวเองในโลกอนาคต นางหลับตาลง

'พ่อคะ แม่คะ ขอให้พวกท่านทั้งสองจงมีแต่ความสุข อย่าได้ทุกข์ใจเรื่องของลูกต่อไปอีกเลย นับแต่นี้วาสนาของลูกได้สิ้นต่อท่านทั้งสองไปแล้ว หากมีชาติหน้า ขอให้ข้าได้เกิดเป็นลูกของพวกท่านอีก เพื่อตอบแทนบุญของท่านทั้งสองด้วย นับแต่นี้ลูกไม่อาจกลับไปได้อีกแล้ว ลูกจะอยู่ชดใช้กรรมของลูกที่นี่ ขอให้ท่านทั้งสองสุขภาพดี และขอให้ทำใจเรื่องลูกได้ในเร็ววัน ต่อจากนี้ไม่มีลี่หลินอีกแล้ว เพราะตอนนี้ ข้าคือ ฟาง ไห่ เย่ '

ฟางไห่เย่ รีบเช็ดน้ำตา แล้วถอนหายใจออกมาอย่างแรง ไม่ว่าต่อไปข้างหน้าจะเป็นเช่นไร นางจะไม่ยอมย่อท้อต่อสิ่งที่จะเกิดกับนางเด็ดขาด นับแต่นี้ นางจะไม่ร้ายกาจอีกต่อไป เพราะบทที่ฟางไห่เย่ให้มานั้น ..มันไม่ใช่บทที่ร้ายอีกต่อไป...

จบตอนที่8

_________________________________