บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 9 การมองข้าม

ฟางไห่เย่ลุกขึ้น นางยังคงเป็นลี่หลินที่มาจากอนาคต ความเสียใจนั้นมีล้นเอ่อออกมาจนท่วมท้น น้ำตาก้อนใหญ่ถูกกลืนลงไป เพื่อยับยั้งไม่ให้มันไหลออกมา

ตอนนี้นางคือฟางไห่เย่ นางจะทำตัวแบบเดิมไม่ได้ ทุกอิริยาบถของฟางไห่เย่คนเก่านั้น ถูกถ่ายทอดมายังนาง ทำให้ตอนนี้สีหน้าและอารมณ์ของนางตอนนี้ กลับไปเป็นเช่นเดิม แต่สิ่งเดียวที่มิอาจะเปลี่ยนใจของนางตอนนี้ได้คือ นางจะไม่มีวันรักตงอี้เทียนได้อีก แม้จะเจ็บปวดในหัวใจเพียงใด นางก็จะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว เพราะตงอี้เทียน คือคนที่ทำให้ฟางไห่เย่ต้องฆ่าตัวตาย

"คุณหนูเจ้าคะ สีหน้าคุณหนูช่างซีดเซียวยิ่งนัก ข้าจะไปตามท่านหมอมาดูอาการท่าน ดีหรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ต้อง ข้าเพียงแต่รู้สึกเหนื่อยเท่านั้น พักอีกสักนิดก็คงจะดีขึ้น "

"เจ้าค่ะ คุณหนู "

"นี่ ซินซิน แต่ก่อนเจ้าว่าข้าเป็นเช่นไร "

"เป็นเช่นไร เป็นแบบใดหรือเจ้าคะ "

"ก็ แบบว่า ข้าทำร้าย ใคร อะไรยังไงล่ะ"

"อะอ้อ! เรื่องนี้หรือเจ้าคะ มีเยอะเจ้าค่ะ..อุปส์!" ซินซินรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปากอย่างไว แล้วรีบก้มตัวลงคำนับ

"คุณหนู ซินซินพูดมากไปแล้ว อย่าลงโทษซินซินเลยนะเจ้าคะ !"

ฟางไห่เย่มองลงไปยังซินซินที่คุกเข่าคำนับนาง แล้วค่อยๆก้มหน้าลง ตอนนี้นางจำเป็นต้องรู้นิสัยของฟางไห่เย่ เพราะความจำของนางบางอย่างก็ไม่สามารถจำได้ทั้งหมด อีกอย่าง นางจะได้หลีกเลี่ยงภาวะที่จะทำให้นางไม่ต้องเผชิญหน้า หรือแก่งแย่งแข่งขันกับใคร

"หากเจ้าไม่ยอมเล่าความจริง ข้าจะลงโทษเจ้า ตบปากดีหรือไม่ เอาแบบให้กินข้าวไม่ได้หลายๆวันเลย ดีหรือไม่ "

"ไม่ๆ เจ้าค่ะ ซินซินยอมแล้วจะเล่าแล้วเจ้าค่ะ " ซินซินแปลกใจ

ซินซินได่เล่าถึงตัวฟางไห่เย่ในอดีตที่ผ่านมา นางเติบโตมากับบิดา และถูกเลี้ยงแบบตามใจ ทุกอย่างถ้านางเอ่ยออกไปทุกคนจะต้องรีบทำให้นางทันที หากชักช้า หรือผิดพลาด จะถูกนางตบตี และทำร้ายอยู่ทุกครั้ง ซินซินก็โดนทำร้ายไม่น้อยเช่นกัน

อดีตของฟางไห่เย่..

...ส่วนเรื่องของตงอี้เทียนนั้น นางพบเจอเขาในวัง วันนั้นนางไปเรียนหนังสือกับท่านราชครู พร้อมกับองค์ชายและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลาย พร้อมทั้งบุตรธิดาของขุนนางชั้นสูง

ตงอี้เทียนที่ดูองอาจสง่างาม สาวๆต่างหมายปองอยู่หลายคน รวมทั้งฟางไห่เย่ และหลานเย่ซินด้วย เป็นเหตุให้ฟางไห่เย่อยากจะได้ตัวของเขามา จึงนัดให้ตงอี้เทียนไปกินข้าวที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

วันนั้นฟางไห่เย่วางแผน วางยาปลุกกำหนัด ใส่ไว้ในน้ำชาของตงอี้เทียน เมื่อเขามานางก็ทำท่ารินชาให้กับเขา เมื่อเขากำลังจะดื่ม แต่ก็มีองครักษ์คนสนิทเข้ามากระซิบเขา ทำให้เขารู้ ว่าฟางไห่เย่วางยาปลุกกำหนัดเขา

ตงอี้เทียนกำถ้วยชานั้นอย่างแรง สีหน้าแววตาดูเกรี้ยวกราดขึ้นมา หากนางชอบเขาเหตุใดนางไม่ใช้วิธีที่ดีกว่านี้ แต่ทำแบบนี้กลับอยากจะมัดมือชกเขา ช่างชั่วช้าเลวทรามยิ่งนัก

ตงอี้เทียนโมโหอย่างหนัก ที่นางทำกับเขาแบบนี้ ตอนนั้นในใจก็ชอบพอนางเช่นกัน แต่เมื่อรู้ว่านาง ทำแบบนี้ เขาเองก็ไม่อาจจะชอบนางได้อีกต่อไป

ตงอี้เทียนลุกขึ้น พร้อมกับถ้วยน้ำชานั้น

" แม่นางฟาง เจ้าใส่อันใดลงไป!"

"ขะข้าจะใส่อะไรลงไปเล่า คุณชายตง ดื่มเถอะนะเจ้าคะ หากชาเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะเจ้าคะ"

"ข้าจะดื่มได้เช่นไร ในเมื่อในนี้มียาปลุกกำหนัด ฟางไห่เย่! เจ้าจะใช้วิธีสกปรก เพื่อจับข้าให้แต่งงานกับเจ้า! ผู้หญิงอย่างเจ้า ไม่สมควรได้ความรักใดๆ จากใคร แม้กระทั่งข้า! "

พูดจบตงอี้เทียนสาดชาถ้วยนั้น ไปที่ฟางไห่เย่ แล้วปาถ้วยชานั้นลงพื่นอย่างแรง เพราะความโกรธแค้นนางขึ้นมาอย่างมากมาย เขาไม่อยากเห็นหน้านางอีกต่อไปแล้ว เขาเกลียดผู้หญิงแบบนี้เหลือเกิน ตงอี้เทียนเดินออกไป

ฟางไห่เย่ที่เห็นแบบนั้นรีบวิ่งตามตงอี้เทียนไป และรีบคว้าแขนเขาไว้

"คุณชายตง ข้าขออภัยท่าน ข้าผิดไปแล้ว ! ให้โอกาสข้าเถอนะ! ต่อไปข้าจะไม่ทำเช่นนั้นอีก "

"ไม่มีโอกาสใดๆสำหรับเจ้าอีกแล้วคุณหนูฟาง ข้าเกลียดเจ้า หญิงงามแต่จิตใจแบบเจ้าข้าไม่อาจจะอยู่ร่วมได้ หวังว่าต่อจากนี้ เราจะไม่ต้องเจอกันอีก ข้าขอตัว" พูดจบเขาเดินออกไปด้วยหน้าตาถมึงทึง

"คุณชายตง ! คุณชายตง!" ฟางไห่เย่เรียกตามเขา แม้แต่เงาเขายังไม่หันกลับมา

"ฮ่าๆๆ " เสียงหัวเราะข้างๆดังขึ้น พร้อมกับคนที่มามุงดูนาง พวกชาวบ้านต่างสมเพชนางนัก เป็นถึงลูกสาวขุนนางชั้นสูง แต่ทำตัวต่ำทรามยิ่งนัก

ฟางไห่เย่ไม่พูดจาอะไรออกมา นางรีบเดินออกไป อยู่ๆ หลานเย่ซิน ก็เดินออกมา

"จะทำอย่างไร ต่อไปอีกดีนะ ต่อไปนี้เขาเหม็นหน้าแล้ว คงไม่อาจจะต่อหน้าต่อเขาได้ติดอีกแล้ว "

"หลานเย่ซิน เป็นเจ้า ที่กลั่นแกล้งข้า "

"จุ๊ๆๆ คุณหนูฟาง ข้าจะกลั่นแกล้งเจ้าได้เช่นไร ในเมื่อเจ้า วางยาปลุกกำหนัดคุณชายตง " หลานเย่ซิน พูดออกมาเสียงดังให้ชาวบ้านร้านค้าได้ฟัง และได้ยิน เรื่องนี้จะต้องโด่งดังและฉาวโฉ่ไปทั่วทั้งเมือง บุรุษใดได้ยินเรื่องนี้จะต้องขยาดนางเป็นแน่ หลานเย่ซินหัวเราะเยาะนาง พร้อมกับคำสาปแช่งของชาวบ้านแถวนั้น

" หลานเย่ซิน เจ้าจงใจกลั่นแกล้งข้า และบอกกับตงอี้เทียน! "

"ดีแล้ว ที่ข้าบอกเขา มิเช่นนั้นป่านนี้ เจ้าคงได้เขาเป็นสามีแล้ว มิเช่นนั้น คุณชายตงคงต้องตกนรกเป็นแน่"

"เจ้า! หลานเย่ซิน! " ฟางไห่เย่ปรี่เข้าไปทำร้ายตบตีหลานเย่ซิน ขณะเดียวกันนั้น เฉินคุนก็เข้ามาพอดี เขารีบเข้ามาแยกทั้งคู่ที่ตบตีกันวันนี้

"คุณหนูหลาน ท่านทำผิดยังมิยอมรับ กลับมาตบตีหลานเย่ซินต่อหน้าชาวบ้านแบบนี้ สงสัยคงต้องฉ่าวโฉ่มิมีหนุ่มบ้านไหนยอมออกเรือนด้วยเป็นแน่" เฉินคุณเข้ามา และยืนพยุงหลานเย่ซินอยู่

ฟางไห่เย่รู้สึกอับอายที่ถูกต่อว่า นางจะมีหน้าไปพบใครได้ อีกทั้งบิดาของนางต้องเดือดร้อนอีก ตงอี้เทียนต่อจากนี้เขาก็ไม่สนใจนาง เกลียดนางไปแล้ว นางจะต้องจมอยู่กับความอับอายแบบนี้ไปอีกนานเท่าไรกัน

"ซินซิน กลับ! " ฟางไห่เย่กับสาวใช้เดินออกไป พร้อมกับเสียงก่นด่า และเสียงหัวเราะของชาวบ้านร้านตลาด พร้อมกับ เฉินคุนและหลานเย่ซิน นางจะมีหน้าพบใครได้อีก

เมื่อกลับมา ฟางไห่เย่ ก็ถูกบิดาทำโทษให้กักบริเวณห้ามออกมาพบใครเป็นอันขาด นางช่างทำให้บิดาของนางอับอายยิ่งนัก เป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ แต่ไปไหนมาไหนก็ต้องอับอายในสิ่งที่ลูกสาวตัวเองกระทำ แค่คิดนางก็ปวดใจยิ่งนัก

คืนนี้ ฟางไห่เย่เสียใจในสิ่งที่ตัวเองกระทำ นางหยิบยาพิษขึ้นมาแล้วดื่มลงไป แล้วรีบนอนลง ทุกอย่างคงจะดีขึ้น หากไม่มีนาง ฟางเย่ซินหลับตาลงโดยรู้ว่านางจะไม่มีทางได้ลืมตาขึ้นมาอีก...

"ฟางไห่เย่ เจ้าช่างร้ายกาจ และขลาดเขาเช่นนี้ ต่อจากนี้ข้าจะพาเจ้าและข้าพบแต่สิ่งดีๆก็แล้วกัน คิดขึ้นมาแล้วข้าเองก็ปวดใจยิ่งนัก ความจำของเจ้าไม่ชัดมีบางส่วนที่ข้ามองไม่เห็น แต่ทุกอย่างไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว ใครที่เกลียดเจ้า ไม่สนใจเจ้า ก็จงมองข้ามไปซะ อย่าได้เก็บพวกเขามาใส่ใจ ใส่ใจเฉพาะคนที่ใส่ใจเราเท่านั้นดีกว่า ต่อจากนี้ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลือของเจ้าให้ดี เพราะข้าคือเจ้า ข้ามิอาจจะทำสิ่งใดๆที่ผิดๆได้อีกต่อไป"

จบตอนที่9

________________________________