บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 1 ลืมตาขึ้นมาผิดที่

ลี่หลินขับรถและฟังเพลงไปอย่างสนุกสนานภายในรถ อยู่ๆ ก็มีรถบรรทุกเบรกเเตกวิ่งตรงเข้ามาหาเธอโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

"กรี๊ดดดดด!!"

"โครม!! " เสียงชนสนั่นเกิดขึ้นกลางสี่แยกปราบเซียน ลี่หลินเสียชีวิตทันที

...

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู" เสียงเรียกของสาวใช้ดังขึ้น

ลี่หลินลืมตาขึ้นมา ขณะที่นอนหงายอยู่บนเตียงนอน นางมองขึ้นไปด้านบน และมองไปรอบๆ นางจำได้ว่า ถูกรถชนนี่นา นางไม่เป็นอะไรเลยรึยังไง ลี่หลินกรอกตาไปมา ถ้าเป็นโรงพยาบาล เหตุใดจึงตกแต่งห้องแบบนี้ หรือว่า แต่งห้องแบบแฟนซี เอาใจผู้ป่วยงั้นรึนี่

"คุณหนูเจ้าคะ ตื่นรึยังเจ้าค่ะ วันนี้คุณหนูต้องออกไปต้อนรับ ท่านองครักษ์ นะเจ้าคะ โอกาสดีมากเลยนะเจ้าคะ ที่ท่านตงจะมาถึงบ้าน" ซินซินบอกกับเจ้านาย

"ว้าววว ! ขนาดพยาบาลยังเรียกฉันว่า คุณหนู แถมคุณหมอยังเรียกองครักษ์ โรงพยาบาลแห่งนี้ เอาใจผู้ป่วยสุดๆ ดีฉันจะต้องถ่ายคลิปวีดีโอไปลงโซเชียล ที่นี่จะต้องดังแน่ๆ ฉันจะต้องดัง และถูกเชิญไปออกรายการต่างๆ โอ้ยย! คิดแล้ว ฟินสุดๆ ยิ๊ปปี้!"

ลี่หลินลุกขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมา นางค่อยๆเอามือลูบแขนเสื้อขึ้น พร้อมกับหลับตาและอมยิ้มในความคิดของนาง

"คุณพยาบาลคะ..รีบบอกให้คุณหมอมารักษาดิฉัน เร็วๆด้วยเถอะค่ะ อะอื้ออ!"

"คุณหนูเจ้าคะ ..ยมพะบาลอะไรหรือเจ้าคะ " ซินซินถามออกไป

ลี่หลินลืมตาขึ้น แล้วค่อยๆหันหน้ามาทางซินซิน ลี่หลินเบิกตากว้าง

" ว้าวว! นี่ขนาดพยาบาลยังสวมชุดจีนโบราณขนาดนี้ นี่มันชุดคอสเพลย์ ชัดๆ แล้วคุณหมอเล่า สวมชุดองครักษ์ เข้ามารักษาผู้ป่วยอย่างฉัน อื้อออ! ไม่อยากจะคิด องครักษ์คะ..ช่วยมาฉีดยาฉันที!" ลี่หลินพร่ำเพ้อออกมาแล้วทำหน้าตาอ้อล้อ

ซินซินทำหน้าเหวอ ตกใจที่วันนี้คุณหนูของนางดูแปลกไป พูดจาวกวนไปมา ฟังไม่ค่อยได้สรรพ

"คุณหนูเจ้าคะ วันนี้เป็นอันไดเจ้าคะ เหตุใดจึง.." ซินซินรีบยกมือขึ้นปิดปาก ถ้าหากพูดอันใดผิดออกไปมิวายถูกสั่งตบปากแน่ๆ

ลี่หลินลืมตาขึ้น นางหันมามองซินซิน

"เอ่อ คุณพยาบาลคะ ที่นี่ใช่ฉงชิ่งรึเปล่าคะ คือว่าฉันต้องรีบกลับบ้านน่ะค่ะ ถ้าฉันไม่เป็นอะไรมาก ทำเรื่องขอออกจากที่นี่ด่วนเลยได้มั้ยคะ เอ่อ..เห็นมือถือฉันรึปล่าวคะ อ่ะอ่อ น่าจะหายไปตอนเกิดอุบัติเหตุ งั้นฉันขอใช้โทรศัพท์ของโรงพยาบาลติดต่อครอบครัว ได้มั้ยคะ "

ซินซินไม่เข้าใจที่นางพูด คุณหนูของนางเป็นอะไรนะ เกิดอันใดขึ้นกับนาง เมื่อวันก่อนนางยังดีๆอยู่เลย มาวันนี้กลับพูดอันใดไม่รู้เรื่อง

"สับอันใดเจ้าคะ มือถืออันใด ยมพะบาล คืออันใดเล่า เจ้าคะ "

"ฮั่นแน่ คุณพยาบาล อย่าล้อเล่นนะคะ ไม่ใช่เรื่องตลกนะคะ ฉัน จะ ขอ กลับ บ้าน!" ลี่หลินเน้นเสียงขึ้นมา

"บ้านที่ใดอีกเจ้าคะ "

"บ้านฉันไงคะ พ่อแม่ฉันรอทานข้าวอยู่ อีกอย่างพรุ่งนี้ต้องรีบส่งโปรเจ็กงานด่วน ถ้าวินิจฉัยแล้ว ว่าฉันปกติ ฉัน ขอตัวค่ะ!"

" อะเอ่อ คือว่า คุณหนูเจ้าคะ ที่นี่อย่างไรเล่าเจ้าคะ คือบ้านของคุณหนู จวนท่านมหาเสนาบดี ฟางไห่หลง บิดาของคุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าค่ะ "

"คุณ พูดว่าอะไรนะคะ บ้านของฉัน!" ลี่หลินชี้นิ้วหันกลับมาที่ตัวเอง

"ฮ่าๆๆ คุณพยาบาลล้อฉันเล่นแน่ๆ"

"ฮือๆๆ คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ อยู่ๆก็พูดจาไม่รู้เรื่อง ซินซินกลัวแล้วเจ้าค่ะ เลิกล้อเล่นกับซินซินเถิดนะเจ้าคะ ฮือๆๆ!"

ลี่หลินเงยหน้าขึ้น บ้านมหาเสนาบดี อะไรกัน นี่มันรายการหลอกดาราป่ะเนี่ย แสดงกันสมบทบาทจริงๆ ลี่หลินลุกออกไปด้านนอก เปิดประตูแล้วมองออกไป

ด้านนอกใหญ่โตกว้างขวาง บ่าวไพร่ต่างเดินขวักไขว่ พากันทำงานอย่างขยันขันแข็ง นางทอดมองออกไป หามุมกล้องและทีมงาน พวกเขาช่างเล่นกัน สมบทบาทจริงๆ แต่ว่า เหตุใด จึงเหมือนจริงเช่นนี้

ลี่หลินก้มมองลงไปที่เท้าของตัวเองและยื่นแขนออกมา ดูชุดและตัวเอง มือก็ยกขึ้นคลำไปที่หัวของตัวเอง ผมยาว เหตุใดจึงผมยาว ฉันพึ่งตัดผมไปนี่นา แถมยังยาวมาเกือบถึงก้น

ลี่หลินยืนนิ่ง และตั้งสติ พวกเขาอาจใส่วิกผมให้ฉันก็เป็นได้ ลี่หลินกำมวลผมที่อยู่บนหัว แล้วกระชากออกอย่างแรง

"โอ้ยยย! " ลี่หลินร้องออกมา

"คุณหนู เหตุใดจึงทำเช่นนั้นเจ้าคะ ปกติคุณหนูจะถนอมเส้นผมมาก วันนี้เหตุใดจึงทำแบบนี้ " ซินซินรีบวิ่งเข้ามาพยุงลี่หลินให้ไปนั่ง

"ลี่หลิน หันมามองนาง"

"นี่! คุณพยาบาล เอ่อ ที่นี่มีกระจกหรือไม่"

"กระจกอันใด เจ้าค่ะ "

"คือ บั่บ ว่า บั่บ เอ่อ อันที่เขาเอาไว้ ส่องหน้าน่ะ เวลาแต่งหน้า"

"อ้อ! คันฉ่องหรือเจ้าคะ"

"นั่นล่ะ คันฉ่อง "

"ได้ เจ้าค่ะ ข้าจะไปเอามาเดี๋ยวนี้ !"

ซินซิน ถือคันฉ่องอันเล็กออกมา นางค่อยๆยื่นให้กับ ลี่หลิน

ลี่หลินรีบดึงคันฉ่องออกมาจากมือของ ซินซิน แล้วยกขึ้นมาส่องหน้า

ลี่หลินตกใจกับใบหน้าที่สะท้อนออกมาจากกระจกที่เธอส่อง แม้ว่าจะไม่ค่อยชัด แต่ใบหน้าที่เธอเห็นคือหญิงสาวหน้าตางดงามดั่งเทพธิดา ลี่หลินยกขึ้นมาส่องอีกรอบ

"ไม่ใช่ฉัน เธอเป็นใครกัน " ลี่หลินพูดกับภาพสะท้อนในกระจกที่สะท้อนออกมา

มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เธอมาอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไร ทุกอย่างไม่ใช่เธอ อีกทั้งผู้คนที่นี่ ต่างพากันพูดจาเหมือนคนโบราณ

ลี่หลินยกมือขึ้นมาแล้วหยิกที่แก้มไปอย่างแรง

"อะโอ้ยยย! หรือว่าฉันตายแล้ว แล้วย้อนกลับมายังอดีต ! ไม่จริง ! มันแค่ในละครเท่านั้น แล้วฉันก็พึ่งดู ฝันคืนสู่ต้าชิง อะไรกัน เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ ! "

"คุณหนูเจ้าคะ ใกล้ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ ต้องรีบแต่งตัวออกไปแล้วนะเจ้าคะ"

"ไปไหนอีก"

"ไปต้อนรับท่านตงอย่างไรเจ้าคะ มาเจ้าค่ะ ซินซินจะช่วยคุณหนูแต่งตัวเอง " ซินซินลุกขึ้น ดึงแขนคุณหนูของนางไปอย่างเบามือ นางค่อยๆจัดแจงให้คุณหนูของนาง เมื่อแต่งตัวเสร็จ ลี่หลินลุกขึ้น อยู่ๆ ความทรงจำทั้งหลายของเจ้าของร่างก็พรั่งพรูออกมา

ลี่หลินรู้แจ้งแล้วว่า นางได้ย้อนอดีตมาแล้วเข้าร่างของ ฟางไห่เย่ หญิงคลั่งรักตงเทียนอี้ เมื่อรู้เช่นนั้น นางเซถลาเล็กน้อย

"แบบนี้นี่เอง "

ต่อจากนี้ ฉันลี่หลิน จะช่วยให้เธอตัดใจจาก ตงอี้เทียน เองก็แล้วกัน ฟางไห่เย่ ..

จบตอนที่1

________________________________

????ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ชอบกดหัวใจ กดเข้าชั้น กดติดตามผู้เขียนด้วยนะคะ