บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 2 นางมารฟางไห่เย่

ลี่หลิน ถูกแต่งตัวให้เสร็จสรรพ นางสวยงามเกินบรรยายจริงๆ เหตุใดจึงปักใจรักมั่นแต่ตงอี้เทียน

ลี่หลินยอมรับว่าตกใจเป็นอย่างยิ่งที่อยู่ๆ นางต้องย้อนอดีตกลับมาเข้าร่างของฟางไห่เย่ นางเป็นคนอารมณ์ร้าย บ่าวไพร่ต่างพากันหวาดกลัว วันนี้มีประชุมขุนนางที่จวน นางจำเป็นจึงต้องออกไปต้อนรับ

ขณะที่ลี่หลินเดินไปนั้น ภาพในอดีตของฟางไห่เย่ที่โมโหร้ายกลับปรากฏขึ้น นางเป็นคนไม่ยอมคน และมีสายตาที่เกรี้ยวกราด นางหลงรักตงอี้เทียน แต่ก็มีหลานเย่ซินที่เป็นหนามทิ่มแทงใจนาง เมื่อใดที่พบนาง ฟางไห่เย่จะหาเรื่องแล้วเข้าไปทำร้ายนางทันที

ส่วนตงอี้เทียน เขามักจะเย็นชากับฟางไห่เย่ เรียกว่าไม่ชอบมากๆเลยก็ว่าได้ เพราะความเอาแต่ใจของนาง และนางมักจะทำร้ายหลานเย่ซินทุกครั้ง ไม่ว่าจะต่อหน้า หรือลับหลังเขา ฟางไห่เย่คนนี้ก็ไม่เคยไว้หน้าใคร

ทำให้ ตงอี้เทียน ไม่เคยแม้สักครั้งที่จะหันมามองนาง เขาทำให้ฟางไห่เย่นั้น เสียใจมาก นางจึงแอบดื่มยาพิษฆ่าตัวตาย เป็นเหตุให้ลี่หลินต้องเข้ามาอยู่ในร่างนี้

เฮ่อ ! ไห่เย่นะไห่เย่ เจ้าสร้างวีรกรรมไว้มากมาย แล้วข้าจะแก้ปัญหาให้เจ้าหมดได้อย่างไรกัน เอาล่ะ อย่างน้อย เจ้าต้องตัดใจจากเขาก่อนนะ ส่วนเรื่องอื่นๆ ค่อยๆแก้ไปก็แล้วกัน ลี่หลินคิดแล้วเดินต่อไป

เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ของจวน เหล่าขุนนางพากันเข้ามา หนึ่งในนั้นมี องครักษ์เสื้อแพร ตงอี้เทียนอยู่ด้วย ที่นางต้องมาเพราะต้องมาคอยดูแล กำกับ เรื่องอาหารการกินของการประชุมในครั้งนี้

ซึ่งก็ไม่มีปัญหาสำหรับนาง เพราะนางมีประสบการณ์ในเรื่องนี้อยู่แล้ว ทำดีกว่าปกติด้วยซ้ำ

เมื่อการประชุมเสร็จ ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่ จึงรีบเดินเข้าไป ใช้จริตมารยาที่ไห่เย่เคยปฏิบัติเมื่อเจอเขา

"คุณชายตง ข้าขอคุยกับท่านสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ" ลี่หลินคิดในใจ นางพูดภาษาโบราณได้คล่องเชียว

"ข้า มีงานด่วนต้องรีบทำอีกมากมาย คงไม่มีเวลาคุยกับเจ้าหรอก ขอตัว!"

"เอ้ๆ! เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ เรื่องเมื่อวันนั้น ข้าต้องขอโทษ ที่ทำให้ท่านกับแม่นางหลานต้องอับอายขายหน้า วันนี้ ข้า จึงอยากจะมาขอโทษท่านด้วยใจจริง "

"หากสำนึกได้จริง ก็ควรค่าแก่การให้อภัย ข้าขอตัวคุณหนูฟาง" ตงเทียนอี้เดินออกไป

"โธ่เอ้ยย! เต๊ะท่า! ทำบาดใหญ่ หล่อเหลาแล้วไง ใครสน ห๊ะ!" ลี่หลิน พูดออกมา แต่ตงอี้เทียนกลับได้ยิน

"เจ้า ว่าอย่างไรนะ !"

"ปะเปล่า ไปเถอะ ท่านรีบไม่ใช่หรือ แฮ่ๆ"

"คุณหนูฟาง สิ่งที่ท่านพูด หรือการกระทำ ทุกอย่างของท่าน ข้าเกลียดยิ่งนัก " ตงอี้เทียนเดินเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบบอกนางแล้วหันหลังเดินออกไป

เขาช่างไร้มารยาทเสียจริง

"โธ่เอ้ย! ข้าก็เกลียดท่านเช่นกัน หล่อนักเหรอ โถ่ววว ! ไอ้คนขี้เต๊ะ หล่อตายหล่ะ สู้เสี่ยวจ้านของข้าก็ไม่ได้ F**k ! อะโด่ว!" ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่ ยกมือขึ้น แล้วชูนิ้วกลางให้กับตงอี้เทียน

เมื่อเขาหันกลับมา มองเห็นฟางไห่เย่ยกนิ้วกลางให้ เขาก็ส่ายหน้าไปมา ซินซินที่ยืนอยู่ตรงนั้น แปลกใจ ลี่หลินจึงจับมือของนาง มาชูนิ้วกลางขึ้นพร้อมกับนางเช่นกัน แล้วตะโกนตามหลังเขาไป

"อะโถ่วว คนทั้งเมืองนี้ เจ้าหล่อแค่คนเดียวหรือไง !" ลี่หลินเดินออกไป นางถึงกับอารมณ์ขึ้น

ฟางไห่เย่ เจ้าไปรักคนปากร้ายแบบนั้นได้อย่างไรกันนะ เจ้านี่มันไร้ศักดิ์ศรีเหลือเกิน ปล่อยให้เขาย่ำยีหัวใจอยู่ได้ คนประสาทแบบนี้มีทุกยุคทุกสมัยจริงๆ ต่อไปนี้ข้าจะปฏิวัติหัวใจของเจ้าเอง

ซินซิน ที่ยืนนิ่งเงียบ นางยกนิ้วกลางขึ้นมามองดู แล้วงงว่า เป็นสัญลักษณ์ของอะไร ลี่หลินที่หันไปมองสาวใช้ ถึงกับหัวเราะออกมา

"นี่ซินซิน เจ้าดูอันใดกัน "

"คุณหนู มันคืออะไรเจ้าคะ ข้ามิเคยเห็นใครทำ "

"มันคือนิ้ว แห่งความรัก ถ้าเราชอบใคร เพียงแค่ยกมือขึ้น แล้วชูนิ้วกลางแบบนี้ออกไป คนที่เห็นก็จะรู้ว่า เราชอบเขามากๆอย่างไรเล่า เจ้าเข้าใจหรือยัง"

"แล้วคุณหนู ไปรู้เรื่องนี้ จากไหนกันเจ้าคะ "

"เอ่อ ข้าเห็น เอ่อ พวกโพ้นทะเลเขาทำกัน "

"อ่อ เช่นนั้นเอง ต่อไป ถ้าข้าชอบใคร ข้ามิอาจจะบอกเขาได้ ข้าจะชูนิ้วนี้ขึ้นมาทันทีเลยเจ้าค่ะ"

"ได้! ฮ่ะๆๆๆ" ลี่หลินในร่างของฟางไห่เย่หัวเราะออกมา

ทางด้านตงอี้เทียน ที่กลับไป เขาครุ่นคิดว่าเหตุใดวันนี้ ฟางไห่เย่จึงแปลกไปนัก นางไม่ส่งสายตาให้กับเขาดังเช่นที่เคยทำ แต่กลับต่อว่าเขา ด้วยคำพูดแปลกๆ ฟังไม่เข้าใจ เสี่ยวจ้าน คือใคร เหตุใดจึงเป็นของนาง อีกทั้งยังยกนิ้วกลางให้กับเขา อีก

ตงอี้เทียน ยกมือขึ้น แล้วชี้นิ้วกลางออกมา หรือว่า มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักของนาง แล้วคำว่า F**k คืออะไร ตงอี้เทียนขมวดคิ้วเข้าหากัน หรือว่า นางสารภาพรักออกมากับเขาแล้ว ฮึ! น่าไม่อายเสียจริง

"นางช่างทำอะไรแปลกประหลาดจริงๆ เห็นที ข้าต้องอยู่ห่างๆนางให้มากๆ มิเช่นนั้น นางจะทำอะไรให้ข้าขายหน้าอีกแน่ๆ" ตงอี้เทียนคิดไปมากับการกระทำของนาง

ทางด้านของฟางไห่เย่ นางเดินสำรวจรอบๆจวน แล้วพลางคิดไป เอาวะ ถึงอย่างไรก็มาอยู่ในที่แบบนี้แล้ว เป็นตั้งลูกสาวมหาเสนาบดี แม้ไร้เทคโนโลยี ข้าก็จะทำให้ที่นี่เป็นแดนสวรรค์ของข้าเช่นกัน ฟางไห่เย่ เจ้าจงเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะพาเจ้า เข้าสู่แดนมหาสนุกของข้า เจ้าจะต้องมีความสุขไปพร้อมกับข้า ข้าจะพาเจ้าหาชายคนใหม่เอาแบบทั้งหล่อ ทั้งเท่ห์ แบบเสี่ยวจ้าน หวังอี้ป๋อ อะไรแบบนี้ไปเลย ฮ่าๆๆๆๆ ..

ลี่หลินคิดไปพร้อมๆกับเดินสำรวจรอบๆจวน นางยิ้มออกมาตามความคิดสุดเเสนจะบรรเจิดของนาง ..

จบตอนที่2

_______________________________