บทนี้..ข้าไม่ร้าย

ตอนที่ 11 งานเทศกาลบุปผางาม 1

เสียงรถม้าแล่นมาจอดหน้าจวน แม่ทัพเมิ่ง เดินเข้าไปในจวน แล้วคารวะเสนาบดีฟางไห่หลง บิดาของฟางไห่เย่

"คารวะท่านเสนาบดี วันนี้ข้าจะมาขออนุญาตท่าน พาคุณหนูฟางไปเที่ยวงานเทศกาลบุพผางามขอรับ"

"ฮ่าๆๆ ขอเชิญท่านแม่ทัพพาลูกสาวของข้าเที่ยวได้ตามสบายเลย ทราบว่าไปกับท่านข้ามิมีสิ่งใดต้องเป็นห่วง "

ฟางไห่หลงรู้สึกดีใจที่ลูกสาวของเขาเปิดใจกับคนใหม่ได้เสียที แม่ทัพเมิ่ง แม้จะเป็นคนดุดันแต่ดูสายตาแล้ว คงจะพอใจไห่เย่ลูกสาวของเขาอย่างแน่นอน หากนางได้แม่ทัพเป็นสามี เขาก็ไม่ต้องห่วงสิ่งใดอีก

"ท่านพ่อข้าต้องไปแล้ว "

"ไห่เย่ลูกรัก เที่ยวให้สนุกนะลูก "

"ขอบคุณท่านพ่อมากเจ้าค่ะ ลูกขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ซินซิน ไปกันเถอะ"

ฟางไห่เย่และซินซินเดินออกไปเพื่อไปขึ้นรถม้าของแม่ทัพเมิ่ง โดยมีเมิ่งเสวี่ยหลงเดินตามไป

เมื่อทั้งคู่เดินขึ้นมาบนรถม้าแล้ว รถม้าก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป

ฟางไห่เย่ตื่นเต้น บรรยากาศยามค่ำคืน ช่างสวยงามยิ่ง แสงจากคบไฟ และแสงโคมสีต่างๆเรียงรายสลับกันไปตามสองข้างทาง นางเปิดผ้าม่านหน้าต่างของรถม้า และมองดูอย่างย่าตื่นเต้น โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า มีสายตาของแม่ทัพเมิ่งที่มองนางอยู่อย่างตาไม่กระพริบ

"เจ้าชอบหรือไม่"

"ชอบเจ้าค่ะ " ฟางไห่เย่พูดพร้อมกับมองออกไปด้านนอก

"หากเจ้าชอบ ข้าก็ชอบเช่นกัน ไห่เย่ วันนี้เจ้าช่างงดงามนัก" เมิ่งเสวี่ยหลงพูดพร้อมส่งสายตาหวานชื่นให้กับไห่เย่

นางลดผ้าม่านลง แล้วมองหน้าของแม่ทัพเมิ่งแม่ทัพผู้ห้างหาญ ใบหน้าที่หล่อคมเข้มนั้น ตอนนี้ดูอ่อนโยน ผสมกับรอยยิ้มบางๆ ที่นานๆครั้งจะยิ้มออกมา ครั้งนี้ที่นางได้มองเขาใกล้ๆ เขาช่างดูอบอุ่นอ่อนโยนยิ่งนัก บุรุษชายชาติทหาร แม่จะดุดันห้าวหาญ แต่เวลาอ่อนโยนก็ช่างอ่อนโยนยิ่งนัก

ฟางไห่เย่ชะงัก กับสายตาอบอุ่นของท่านแม่ทัพนัก ใบหน้าของนางแดงขึ้นมาจิตใจเริ่มสั่นระรัวในหัวใจ ทำให้ผู้ที่มองมาด้านหน้าชอบใจยิ่งนัก

"ใกล้จะถึงแล้ว ในงานผู้คนมากมายนัก เจ้าอย่าเดินไปทั่ว หากหลงมาจะหากันเจอได้ยาก เข้าใจหรือไม่"

"เจ้าค่ะ พี่เสวี่ยหลง ตอนนี้ข้าตื่นใจยิ่งนัก "

"ถ้าเช่นนั้นไปกันเถอะ" เสวี่ยหลงบอกกับไห่เย่

เมื่อทั้งคู่ลงมาจากรถม้า เสวี่ยหลงเดินเข้ามาใกล้นาง แล้วมือของเขาก็จับมือนางกระชับแน่น นางมองลงมายังมือของเมิ่งเสวี่ยหลงที่กอบกุมมือของนางอยู่ตอนนี้

ซินซินที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับเบิกตากว้าง ที่เห็นท่านแม่ทัพจับมือของคุณหนู ในใจก็พลอยยินดี เพราะท่านแม่ทัพก็ดูสุภาพอ่อนโยนอยู่มิใช่น้อย อีกอย่างเขาน่าจะปกป้องคุณหนูได้ดีเป็นไหนๆแน่

ทั้งคู่เดินจูงมือกันออกไป พร้อมกับซินซินที่เดินตามหลัง ฟางไห่เย่รู้สึกดีไม่น้อย เหตุใดนางจึงรู้สึกเช่นนี้

"ไห่เย่ หากเจ้าอยากได้สิ่งใด จงบอกข้า ข้าจะซื้อให้แก่เจ้าเอง "

"รบกวนพี่เสวี่ยหลงเกินไปแล้ว"

"จะรบกวนได้เช่นไรเล่า ในเมื่อข้าเป็นคนชวนเจ้ามา ข้าก็ต้องดูแลเจ้า "

ฟางไห่เย่ยิ้มออกมา แล้วคิดในใจว่า ช่างอบอุ่นเหลือเกิน นางเจอสายเปย์ที่เเท้จริงเสียแล้ว

ฟางไห่เย่ และเสวี่ยหลง เดินจับมือกันเข้าไปในงาน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่พากันมองเห็น พวกเขาต่างซุบซิบนินทา ว่านางไม่สมหวังกับท่านองครักษ์ จึงหันมาจับท่านแม่ทัพแทน ทำให้นางที่ได้ยิน ก็พลันหุบยิ้มออกไป

หลานเย่ซินที่มาในงานวันนี้เช่นกัน ในใจนางก็หวังมาพบกับตงอี้เทียน เพื่อเที่ยวชมงานเช่นกัน นางได้ยินเสียงชาวบ้านคุยกันเรื่องฟางไห่เย่ นางจึงเดินไปดู เป็นเรื่องจริง นางผิดหวังจากตงอี้เทียน แล้วหันมาหาท่านแม่ทัพ นางคิดว่าต้องเข้าไปเตือนท่านแม่ทัพเสียหน่อยแล้ว มิเช่นนั้น หากถลำลึกกับฟางไห่เย่ มิวายชีวิตอาจไร้ความสุขเป็นแน่

ขณะที่นางกำลังเดินตามหาฟางไห่เย่ ก็พบกับตงอี้เทียนที่มาเที่ยวดูงานเช่นกัน

"คารวะคุณชายตง วันนี้ท่านมาด้วยหรือ " หลานเย่ซินถามออกไปพร้อมกับทำท่าเอียงอายน้อยๆ

"ข้ามาเที่ยวดูงานเช่นกัน หนึ่งปีมีหนึ่งครั้งข้าก็อยากจะออกมาผ่อนคลายบ้าง "

"ดีเจ้าค่ะ ถ้าท่านไม่รังเกียจ เราเดินเที่ยวด้วยกันดีหรือไม่เจ้าคะ "

"อืม ดีเช่นกันมีเพื่อนเที่ยวก็คงสนุกมิใช่น้อย "

"ถ้าเช่นนั้น เชิญคุณชายตงเจ้าค่ะ"

"เชิญ แม่นางหลาน"

ทั้งคู่เดินเที่ยวงานไปพร้อมกัน มองดูสีสันของดอกไม้นานาพันธ์ุที่ประดับประดาเต็มสองข้างทาง ช่างเพลินตายิ่งนัก

"เอ่อ คุณชายตง วันนี้ข้าได้ยินมาว่า คุณหนูฟางก็มาด้วยเจ้าค่ะ "

"แล้วเช่นใดเล่า นางไม่ได้เกี่ยวอันใดกับข้า"

"ก็ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ แต่เห็นว่ามากับแม่ทัพเมิ่ง จูงมือกันด้วยนะเจ้าคะ ชาวบ้านที่เห็น ต่างก็พากันว่า นางจะจับท่านแม่ทัพมาแต่งงานเจ้าค่ะ"

"น่าไม่อายเสียจริง " ตงอี้เทียนรู้สึกปวดใจ เหตุใดเขาจึงไม่พอใจเช่นนี้ เขารู้สึกว่าอยากจะพบทั้งสองคนนั้นไวขึ้น

"ท่านว่าอยาางไรนะเจ้าคะ คุณชายตง"

"อ่อ ไม่มีอะไร เดินต่อไปเถอะ"

"นั่นล่ะเจ้าค่ะ ข้าก็รู้สึกห่วงท่านแม่ทัพขึ้นมา กลัวว่านางจะวางยาเขาอีก อย่างที่ทำกับท่าน "

ตงอี้เทียนไม่พูดจา เขาเดินนำหน้าหลานเย่ซินออกไปในตอนนี้

"ฟางไห่เย่ ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้าก็เกลียดเจ้ายิ่งนัก เจ้าจะทำกับแม่ทัพเมิ่ง เหมือนกับที่เจ้าทำกับข้าไม่ได้ อย่าดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง ข้าจะขัดขวางเจ้าให้ถึงที่สุด !"

"รอก่อนเจ้าค่ะ คุณชายตง " หลานเย่ซินรีบเดินตามตงอี้เทียนไป ที่อยู่ๆเขาก็เดินออกไป

ทางด้านฟางไห่เย่และเเม่ทัพเมิ่ง ที่เดินจูงมือกันดูดอกไม้ ต่างคนต่างยื้มให้แก่กัน พร้อมกับชมภาพวาด ของดอกไม้ที่ถูกจัดวางไว้มากมาย

"พี่เสวี่ยหลง คืนนี้ข้าสนุกมากเลยเจ้าค่ะ ไม่เคยเห็นอันใดแบบนี้มานาน "

เสวี่ยหลงยิ้มออกมาน้อยๆ นางช่างสดใสเฉกเช่นดอกไม้ในค่ำคืนนี้ เขาก็รู้สึกสนุกมิใช่น้อย ที่ได้มาเที่ยวกับนาง

อยู่ๆก็มีมือ มือหนึ่งฉุดกระชากแขนของนาง จนนางหลุดออกจากมือที่จับกับแม่ทัพ ฟางไห่เย่สะดุ้งตกใจ กับแรงกระชากของบุรุษผู้หนึ่ง

" เจ้าจะวางแผนล่อลวงท่านแม่ทัพเช่นไรอีก ฟางไห่เย่!"

จบตอนที่11

__________________________________