“ป๋าเอาแต่หนูด้วย”
ใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มซบลงลำคอระหงแผ่วเบา ทำให้น้ำพั้นช์ต้องเอียงหน้าไปมองเพียงนิด สองสายตาประสานกันเข้าอย่างจัง แต่มาเฟียหนุ่มก็แสดงความน่ารักน่าหยิกด้วยการกระพริบตาปริบๆ
ใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความเขินอาย ไอ้บ้า ไอ้บ้ามาร์ติน ไอ้คนนิสัยไม่ดี โอ้ยยย หัวใจทำงานหนักเกินไปแล้วนะ น้ำพั้นช์รีบหันหน้ากลับมาในทันทีไม่ใช่เพราะไม่พอใจหรืออะไรเลยนะ แต่ไม่เคยเห็นมุมน่ารักๆ ของมาเฟียหนุ่มคนนี้ต่างหาก
“ยะ ... อย่ามามั่วนะ”
“เมื่อก่อนอ่ะยอมรับ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะ”
ตั้งแต่เขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอเขาก็ไม่เคยมีใครอีกเลย อันนี้ไม่ได้เรียกว่ามั่วนะอันนี้เรียกว่าหยุด เธอรู้จักไหมเนี่ย เขาแสดงออกขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังคิดว่าเขามั่วอยู่นะ
“ป๋ามีเมียเยอะ หนูไม่ชอบ หนูไม่เอาป๋าแล้ว”
มีทั้งมาร์แชล ทั้งละอองดาว แล้วยังจะตามง้อเธออีกเขานี่มันเสือผู้หญิงชัดๆ
“หนูเพิ่งรู้นะ ว่านักธุ
