“เด็กอ้วน นี่ป้าเธอนะ จะมาเรียกพี่สาวได้ยังไง หืมม?”
(ก็พี่สาวยังไม่แก่เหมือนลุงตินสักหน่อย ชาลไม่คุยกับลุงตินแล้ว ไปหาแชลดีกว่า บ๊ายบายนะคะพี่สาว จุ้บๆ)
ทันทีที่วางสายมาร์ตินไม่ปล่อยให้น้ำพั้นช์ได้เดินหนีออกไปง่ายๆ หรอกนะ เขารั้งเอวบางของเธอเอาไว้ ก่อนที่จะอมยิ้มแล้วมองใบหน้าหวานของเธอจนคนที่ถูกมองเขินอายใบหน้าหวานเริ่มเห่อร้อนเพราะเลือดลมสูบฉีด
@บ้านของน้ำพั้นช์ – สองชั่วโมงต่อมา
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
น้ำพั้นช์เลื่อนใบหน้าหวานของตัวเองเข้าจูบสันกรามคมของมาเฟียหนุ่มเบาๆ อดยอมรับไม่ได้เธอว่าเธอหลงไหลเคราของเขา มันนุ่มละมุนอย่างอธิบายไม่ถูก
“ใครบอกว่าป๋าแค่มาส่ง”
“เอ๋? หมายความว่ายังไงคะป๋า”
“ป๋าจะนอนกับหนูด้วย”
ให้ตายเถอะนี่เธอไม่ได้อยู่คนเดียวนะ ชานนท์ กับวิปครีมก็อยู่ด้วย แม้ว่าตอนนี้จะดึกมาก และคาดว่าน่าจะหลับกันหมดแล้วด้วยซ้ำ
“ไม่ได้นะคะ หนูอยู่กับเพื่อน ไม่ได้อยู่คนเดียว”
มา
