“อยากหรือยังครับ”
“อะ ... อ๊าาา~ ปะ ... ป๋าขา”
มาร์ตินใช้นิ้วเรียวยาวของตัวเองบดคลึงเมล็ดทานตะวันของหญิงสาว ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าคมคายที่มีเคราปกคลุมรอบสันกรามคมถูไถ่เบาๆ กับหน้าท้องแบนราบ
“ครางเบาๆ หน่อยที่รัก เดี๋ยวเพื่อนได้ยินนะ”
คำพูดยียวนของเขาทำให้น้ำพั้นช์จ้องหน้าเขาตาถมึงทึง เธอยกเรียวขาสวยขึ้นวางปลายเท้ากับแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มขณะที่เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับดอกไม้งามที่เปียกแฉะของเธอ
ขณะที่กำลังมัวเมาสร้างความสุขส่งความคิดถึงให้กันและกันอยู่นั้น มาร์ตินกลับนึกถึงวันที่ต้นหนาวจูบน้ำพั้นช์ต่อหน้าต่อตาเขา วันที่เขาเพิ่งมาถึงเพื่อต้องการปรับความเข้าใจกับเธอ
“ไอ้นั่น มันเคยทำอะไรกับหนูบ้าง”
ปากพ่นคำถาม แต่มือกลับกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออกทีละเม็ดราวกับว่าพร้อมปะทะหากมีเรื่องเข้ามาได้ทุกเมื่อ
“ใครคะ”
แผงอกแกร่งกำยำเผยต่อหน้าต่อตาของเด็กสาว สายตามันวาวจ้องมองแผงอกแ
