“ป๋ารักหนูนะครับ”
“คนบ้า”
เด็กสาวเขินอายจนหน้าดำหน้าแดง แต่อยู่ๆ ก็ต้องตกใจ เมื่อมาเฟียหนุ่มจับเธออุ้มกระเตงขึ้นโดยที่แก่นกายใหญ่ของเขายังอยู่ในตัวเธอ
“อ๊ะ!!!! ปะ ... ป๋าาาา”
มาร์ตินอุ้มกระเตงเธอขึ้นบันไดโดยที่เขาใช้มือหนาจับท่อนขาเรียวของเธอเอาไว้ สองมือเล็กประคองลำคอหนาของมาเฟียหนุ่มก่อนที่เธอจะบดขยี้ริมฝีปากบางกับกลีบปากหนาหนักๆ สอดแทรกเรียวลิ้นเล็กเข้าตวัดพริ้วไหวไปมาในโพรงปาก
“อืมมมมมมมมม”
มาร์ตินเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องประตูไม้สีดำ เขาดันแผ่นหลังบางของเธอให้แนบชิดกับแผ่นไม้นั้นเอาไว้ โดยที่ริมฝีปากยังคงบดขยี้กันอย่างหนักหน่วง
“มะ ... ไม่ใช่ห้องนี้ค่ะ ห้องพั้นช์อยู่ทางนั้น”
อ้าว แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก มันขาดตอนนะรู้ไหม อารมย์ของเขาตอนนี้เหมือนกับกำลังกินขนมที่แสนอร่อย แล้วมันหมดกระทันหันโดยที่ไม่มีมาเสิร์ฟต่อ
“เดี๋ยวโดนหนักแน่”
“ใจคอจะไม่ให้พั้นช์นอนเลยเหรอ”
“ได้นอนแน่คะ แต่
