"อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไอ้ลุงโรคจิต"
น้ำพั้นช์ผลักแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มเข้าเต็มแรง มันทำให้เขาเซถอยหลังไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น
มาร์ตินรีบขยับประชิดตัวคนตัวเล็ก เขาใช้สองมือแกร่งโอบกอดเธอเอาไว้ทำให้ตอนนี้ร่างกายของเขา และเธอแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจของกันและกัน
"กลับบ้าน"
" ... "
"กับฉันนะ"
น้ำพั้นช์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะกับอาการของมาเฟียหนุ่ม เขาราวกับคนที่กำลังอ้อนวอนร้องขออย่างลืมอายเพื่อให้เธอกลับไป
"อย่ามายุ่งกับฉัน"
เธอสะบัดหน้าหนีเมื่อมาเฟียหนุ่มยื่นใบหน้าคมคายเข้าใกล้หมายจะจูบเธอ ทำให้จมูกโด่งคมของเขาสัมผัสเข้าที่ลำคอระหงของเธอพอดี
"กลับบ้านกับป๋านะ"
หัวใจดวงน้อยเต้นแรงกับสรรพนามที่คุ้นเคยที่เขาเอ่ยขึ้น มาเฟียหนุ่มใช้หน้าผากของตัวเองสัมผัสเข้ากับบ่ามนของคนตัวเล็ก มือแกร่งข้างหนึ่งค้ำยันกับกำแพง ส่วนอีกข้างรั้งตัวเด็กสาวให้เข้าหา
"อื้ออออ!! อะ ... ออกไป"
หัวใจเ
