"ไปกินข้าวกับป๋า แล้วป๋าจะไม่ดื้อ" หน็อย!!!! ทำมาเป็นวุ่นวาย สุดท้ายก็หาทางจะพาเธอไปด้วย ทำไมเขามันเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้นะ
"ว่าไง ตกลงไหม"
มาร์ตินยังคงเล่นผมของคนตัวเล็ก สายตาจับจ้องไปที่หน้าอกหน้าใจใหญ่โตของเธอ เขากำลังจินตนาการไปถึงว่าหากได้ใช้ริมฝีปากสัมผัสมันเหมือนเช่นที่เคยทำ ก็คงจะดีไม่น้อย
"น้ำพั้นช์ครับ พวกพี่มีงานอื่นต่ออีก ระ ... รบกวนกลับมาทำงานก่อนได้ไหม"
ตากล้องคนเดิมพูดขึ้น เขายอมเสี่ยงคอขาดเพื่อที่งานจะสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี มาร์ตินเองก็เป็นนักธุรกิจคงจะเข้าใจเขาแน่ๆ
"ฉันไปทำงานละ อ่ะ!!!"
มือหนาจับเรียวแขนของคนตัวเล็กเอาไว้ เขายังไม่ได้คำตอบจากเธอ มีเหรอที่เขาจะปล่อยเธอไป งานนั่นถ้ามันจะพังเขาจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบมันเอง
"น้ำพั้นช์"
มาเฟียหนุ่มกดเสียงต่ำลงเพื่อบ่งบอกเธอเป็นนัยๆ ว่าเขารอคำตอบจากเธออยู่ สายตาลอกแลกของเด็กสาวที่มองทีมงานในสตูทำให้เธอต้องพยักหน้ารับไปโดยปร
