สามีจ๋าข้าขอโทษ

บทที่ 1 บทนำ

ทำความเข้าใจก่อนอ่านนิยายนะคะ

สวัสดีค่ะ ไรท์ Cherry Brown

นิยายเรื่อง สามีจ๋าข้าขอโทษ เป็นนิยายจีนโบราณเรื่องแรกที่ไรท์ได้เขียนขึ้นมา ตอนที่ไรท์เขียนนั้นไรท์ไม่ได้มีความรู้หรือทักษะอะไรเลย จึงเป็นนิยายที่มีข้อผิดพลาดเยอะมาก ผ่านการแก้คำผิดมาหลายรอบมาจนถึงปัจจุบันไรท์ตัดสินใจแก้ไขคำผิดอีกครั้ง เพราะไรท์จะทำE-book ซึ่งไรท์ก็เจอทั้งคำผิดที่มีมากและเนื้อหาที่ผิดเพี้ยน

ไรท์ได้ทำการแก้ไขใหม่ถึงจะไม่ได้ดีเต็มที่ แต่ก็ดีกว่าที่ผ่านมาเรื่องนี้ภาษาไม่ได้ดีมากทั่วไปค่ะ รวมถึงการบรรยาย เป็นนิยายจีนโบราณที่สร้างไรท์ขึ้นมาไรท์ต้องขอบคุณตัวเองที่วันนั้นตัดสินใจเขียนนิยายเรื่องนี้ เพราะหากไรท์ไม่เขียนนิยายในตอนนั้น ไรท์เองก็ไม่รู้จะไปทางไหนเหมือนกัน …หวังว่าจะชอบกันนะคะ

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

ข้าวหวานเด็กมหาลัยปี 1 ที่ชอบอ่านนิยายมาก คืนนี้ก็เช่นกัน เธอก็อ่านนิยายตามปกติ ข้าวหวานนอนอ่านนิยายแล้วเผลอหลับไปแต่เมื่อตื่นขึ้นมากลับไม่ใช่ห้องนอนของเธอ นี่ห้องหรือรูหนูเนี่ยอยู่กันไปได้ยังไงก่อน...ข้าวหวานเธอเข้ามาอยู่ให้ร่างของไป๋หลาน หญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าปีนขึ้นเตียงบุรุษ

อุบ~แรงอยู่นะ

คือ หวังซีห่าว เพราะมีหน้าตาที่หล่อเหลาทำให้เป็นที่หมายปองของสาวในหมู่บ้าน รวมถึงไป๋หลานด้วยไป๋หลานและหวังซีห่าวมีบุตรด้วยกัน 2 คน เป็นแฝดชายทั้งคู่เเละดันเผลอหลับไป พอตื่นขึ้นมากับไม่ใช่ห้องนอนของเธออย่างที่เคยเป็นเธอนั่งนึกอยู่สักพักกับมีเสียงเด็กเรียกว่า

"ท่านแม่ข้าหิว" เธอหันไปมองทางต้นเสียงกับเจอเด็กแฝดชายช่างน่ารักจริงๆ แต่ว่าผอมไปหน่อยแต่เรียกฉันว่าท่านแม่เหรอ งงงง

~โอ๊ย~

"ท่านแม่ขอรับ ท่านแม่อย่าเป็นอะไรนะขอรับ ท่านแม่ข้ากับพี่ใหญ่จะเชื่อฟังท่านแม่ทุกอย่างเลยขอรับ ท่านแม่"

ไป๋หลานร่างนี้ชื่อไป๋หลาน เหมือนชื่อเก่าเธอเลย เพราะพ่อแม่แยกทางกันเธอเลยมาอยู่ไทยกับแม่พร้อมเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ข้าวหวานและทำไมต้องเป็นเธอที่มาอยู่ร่างแม่ไป๋หลานด้วยผู้หญิงอะไรปีนขึ้นเตียงผู้ชายกันท้องลูกแฝดอีก ฉันล่ะสงสารเด็กทั้งสองและสามีของเธอจริงๆ นึกยังไงก็นึกหน้าสามีนางไม่ออกไม่เห็นอยู่ในความจำเลย

ไป๋หลานเป็นหญิงบ้านป่าธรรมดา และมีหน้าตาที่สวยงามเหมือนหญิงในเมือง ก่อนที่จะแต่งงานเธออยู่กับ พ่อแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง เพราะความเป็นน้องเล็กและรูปร่างผิวพรรณดี น่ารัก ทุกคนเลยตามใจเธอมาตั้งแต่เด็ก อยากได้อะไรก็ต้องไปหามาให้ไม่มีสิ่งใดที่เธอเอ่ยแล้วครอบครัวไม่หามาให้ ครอบครัวเธอไม่ถถึงกลับจนแต่คุณภาพชีวิตเธอดีกว่าเด็กในหมู่บ้าน เธอไม่ต้องทำงานบ้าน ทำงานข้างนอก มีเวลาเล่นเหมือนเด็กทั่วไปจนเป็นนิสัยมาถึงตอนนี้

หวังซีห้าว ทำอาชีพเป็นพรานล่าสัตว์ พ่อแม่เสียไม่มีญาติ เขาอยู่คนเดียวตั้งแต่14 หนาว ข้อมูลเขาในหัวเธอมีแค่นี้ ไป๋หลานเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ได้แล้วจึงหันไปมองเด็กทั้งสองดวงตาทั้งสองข้างมีแต่น้ำตาเธอสงสารจับใจร่างนี้เมื่อก่อนแม่นางไป๋หลาน เลี้ยงลูกอด ๆ อยาก ๆ หวังซีห่าวก็ไม่ค่อยว่างมาดูแล เพราะต้องไปล่าสัตว์และนำไปขาย

พอได้เงินก็ต้องเอามาให้นาง นางอ้างว่าต้องเลี้ยงลูก แต่เท่าที่มองผอมมากนะเลี้ยงตรงไหนก่อนมองดูจากเสื้อผ้าแล้วนางน่าจะนำไปซื้อของพวกนั้นมากกว่า ดูชุดลูกนางสิจะขาดก็ไม่ขาด

"ท่านแม่ขอรับ" เห่อปิงนั้นเอ่ยเรียกท่านแม่ของตน

"เห่อปิง เห่อผิง เข้ามาหาแม่สิลูก"ข้าวหวานในร่างไป๋หลานเอ่ยเรียกลูก ๆ ให้เข้ามาหา

"ขอรับ" ดูท่าน่าจะกลัวนางอยู่เพราะนางชอบทุบตีลูกเวลาไม่ได้ดั่งใจ

"เมื่อครู่ใครบอกแม่ว่าหิวนะ"

"ข้าไม่หิวแล้วขอรับ"เห่อปิงเป็นคนตอบ

"ทำไมล่ะหิวก็ต้องกินข้าว"

"ท่านแม่บอกว่าหิวก็ต้องอดทน อย่ากินเยอะ"

"แต่ต่อจากนี้ถ้าลูกหิวให้บอกแม่ อย่าอดอีกหิวก็ต้องกินเข้าใจไหม"

"ขอรับ/ขอรับ"

"เอาล่ะเดี๋ยวแม่ไปทำอาหารให้พวกเจ้าทานดีกว่า งั้นเห่อปิง เห่อผิง ไปอาบน้ำรอแม่ก่อนพวกเจ้าช่างมอมแมมนัก"

"ขอรับ/ขอรับ ท่านแม่"

ไป๋หลานเดินสำรวจรอบบ้านจนมาถึงห้องครัว อย่าเรียกว่าห้องครัวดีกว่า เพราะมันโล่งมากมีกระทะกับเตาก็ดีแล้วไป๋หลานและครอบครัวอยู่กันได้ยังไงเนี่ย อ่านนิยายทะลุมิติมาก็เยอะแต่มาเจอกับตัวฉันถึงกับเข่าอ่อน

ในนี้มีหม้อขนาดกลาง 1ใบ กระทะ เตา ถ้วยจาน ช้อน สำหรับ 4 คน มีเกลือนิดหน่อยกับแป้งข้าวเจ้า 1 จิน ข้าว 2 จิน ไข่ 4 ฟอก ยังดีที่มีไข่ เด็กพวกนี้กินอะไรนะแต่ก่อน ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์เลือกมีอะไรก็ต้องกินไปก่อน เธอว่าในอนาคตเธอต้องอยู่ได้แน่

ข้าวหวานมีความรู้เรื่องอาหารเพราะแม่เปิดร้านอาหาร และก็สมุนไพรเธอก็พอรู้เพราะอยู่กับปู่ ย่า บ่อยเลยได้ความรู้มาบ้างวันนี้ทำข้าวผัดกับทอดไข่แล้วกัน อันดับแรกเธอทำการตั้งเตาหุงข้าว ถึงจะไม่มีเตาแก๊สแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ เสร็จแล้วหุงข้าวสำหรับสามคน พ

อรอข้าวสุกเธอก็เดินสำรวจรอบนอกบ้านว่าเป็นยังไงบ้าง

บ้านหลังนี้ค่อนข้างเล็กไปสำหรับ 4 คน แถมเหมือนเริ่มมีการผุพังแล้วด้วย พอนางเดินสำรวจจนพอใจแล้วก็เข้าไปดูข้าวว่าสุกหรือเปล่า เห็นว่าสุกดีแล้วนางจึงทำกับข้าวให้เด็ก ๆ อย่างรวดเร็ว

"เห่อปิง เห่อผิง มากินข้าวได้แล้วลูก"

"ขอรับ/ขอรับ ท่านแม่นี่คืออะไรขอรับ"

"ข้าวผัดไข่พวกเจ้ากินกันได้แล้วอย่ามัวถามมากเดี๋ยวเย็นหมด"

"ท่านแม่อร่อยมากเลยขอรับ ข้าไม่เคยกินมาก่อนเลยขอรับ"นางมองดูเด็ก ๆ กินมันก็แค่ข้าวผัดใส่เกลือเล็กน้อย แต่ทำมั้ยเด็ก ๆ ถึงบอกว่าอร่อย แต่ก่อนพวกเขากินอะไรกัน

"นี่เห่อปิง เห่อผิง ปีนี้พวกเจ้าอายุเท่าไหร่กันแล้ว เอ่อ...แม่แค่ไม่แน่ใจว่า5หรือ6 หนาว กันแน่อย่าโกรธแม่นะ"

"5 หนาว ขอรับท่านแม่"

"เห่อปิง แต่ก่อนที่แม่ไม่ได้ทำอาหารให้พวกเจ้ากิน พวกเจ้ากินอะไรกัน"

"เอ่อ...ผักป่าต้ม ขอรับ บางทีก็แผ่นแป้งที่ท่านพ่อทำไว้ให้บ้างขอรับ "น่าสงสารเด็กพวกนี้จริงนางเลี้ยงลูกได้แย่มากๆ"

"เห่อปิง เห่อผิง พวกเจ้าน่ะต่อไปนี้พวกเจ้าไม่ต้องไปกินผักต้มกับข้าวอีกแล้ว เพราะต่อไปนี้แม่จะทำอาหารให้เจ้าทานเอง"

"จริงหรือขอรับท่านแม่"

"ใช่จ้ะ มากินข้าวกันเสร็จแล้วไปเล่นกันหน้าบ้านก่อนนะเดี๋ยวแม่เก็บกวาดบ้านแป๊บเดียวนะ"

"ขอรับ/ขอรับ ท่านแม่"

สิ่งที่ข้าวหวานทำได้ตอนนี้คือยอมรับมัน และใช้ชีวิตของร่างนี้ต่อไป ตอนไปนี้นางคือ ไป๋หลาน มีลูกแฝดชาย สามีชื่อ หวัง ซีห่าว จงใช้ชีวิตให้มีความสุขปู่กับย่ามักบอกกับข้าวหวานแบบนี้เสมอ