ÖTEKİNİ SEVMEK

BÖLÜM 9: MANİFESTO VE MAHŞER

Manifestonun yayılmasından sonraki üç gün, hayatımız bir fırtınanın gözü gibiydi. Bir yanda destek - üniversitelerden, yazarlardan, insan hakları örgütlerinden gelen mesajlar. Diğer yanda nefret - tehditler, hakaretler, "hain" damgaları.

Bugün okulda beklenmedik bir ziyaretçi vardı: Milli Eğitim müfettişi. Genç, takım elbiseli, kayıtsız bir ifadeyle.

"Elif Yılmaz öğretmen, görüşmemiz gerekiyor."

Müdür Cemal Bey'in odasında karşılıklı oturduk.

"Öğretmenim, bu 'Kalem Timi' nedir?"

"Bir yazı atölyesi. Çocukların duygularını ifade etmelerini sağlıyor."

"Müfredat dışı. Ve politik."

"Politik değil. İnsani."

"Öyle mi? Bu manifestoda 'sınırlarımız yok' diyorsunuz. Bu ülkenin sınırları var. Ve bu sınırları koruyan askerler."

"Sınırlardan kastımız coğrafi değil, zihinsel."

"Kamoyu öyle algılamıyor. Ve siz, bir Kürt mahallesinde, emekli bir askerle..."

"Alp Arslan ile."

"Evet. Onunla birlikte çalışıyorsunuz. Bu... uygunsuz."

"Neden?"

"Çünkü o hassas bir figür. Ve siz onu çocuklarla bir araya getiriyorsunuz."

"Çocuklar onu seviyor. Ve o, onlara çok şey öğretiyor."

"Ne öğretiyor? Pişmanlığı mı? Suçluluğu mu?"

İçimde bir öfke kabardı. "Affetmeyi öğretiyor. Anlamayı."

Müfettiş not aldı. "Size bir uyarı veriyorum: bu faaliyetleri durdurun. Yoksa... disiplin soruşturması açılır."

"Ben durdurmam."

"O zaman sonuçlarına katlanırsınız."

Müfettiş gitti. Müdür Cemal Bey başını elleri arasına aldı.

"Bak öğretmenim, ben size demiştim. Bu işler... tehlikeli."

"Peki ya çocuklar? Onların sesi duyulmayacak mı?"

"Çocukların sesi... ileride duyulur. Şimdi değil."

Sınıfa döndüğümde Rojin'in yerinde olmadığını gördüm. Mehmet yanıma geldi.

"Öğretmenim, Rojin bugün gelmedi. Babası hasta."

"Ne oldu?"

"Bilmiyorum. Ama... korkuyorum."

Tenefüste Meryem öğretmen beni kenara çekti.

"Davut Bey hastanede. Kalp krizi geçirmiş."

"Neden?"

"Stres. Tehditler. Dün gece evlerinin camı taşlanmış. Üzerinde 'terörist sever' yazıyormuş."

"Allah'ım..."

Hemen hastaneye gittim. Yoğun bakım dışında Rojin ve annesi oturuyorlardı. Rojin'in annesi Ayla Hanım, gözleri kıpkırmızı.

"Öğretmenim," dedi zayıf bir sesle. "Neden? Sadece... yazıyorduk. Şiir yazıyorduk."

"Biliyorum. Bu adaletsizlik."

Rojin bana baktı. Gözlerinde çocuksu bir masumiyet yoktu artık. Sadece öfke vardı.

"Onlar pelerinlerini çıkarmıyor," dedi. "Ve bizimkini de giydirmek istiyorlar."

"Giydirmeyeceğiz."

Alp geldi. Bastonuyla, yavaş adımlarla. Yüzünde bir suçluluk vardı.

"Benim yüzümden oldu," dedi.

"Hayır," dedi Ayla Hanım şaşırtıcı bir şekilde. "Onların yüzünden. O kadar kinleri var ki... barıştan bile korkuyorlar."

Alp Rojin'e baktı. "Ben gideceğim. Belki o zaman rahat bırakırlar sizi."

"Gitme," dedi Rojin. "O zaman onlar kazanır."

"Ama baban..."

"Babam seninle gurur duyuyor. 'Sonunda insan olan bir asker' diyordu."

Alp'in gözleri doldu. "Teşekkürler. Ama... ne yapmalıyız?"

O anda aklıma bir fikir geldi. "Basın toplantısı. Tüm Kalem Timi. Manifestomuzu anlatırız. Gerçeği söyleriz."

"Kim dinler ki bizi?" diye sordu Alp.

"En azından deneyelim."

Davut Bey hastanede. Benim yüzümden. Yine. Her dokunduğum şey... yaralanıyor. Belki de ben... lanetliyim.

Tuğçe Hanım'a gittim. "Kaçmalı mıyım?" diye sordum.

"Nereye kaçacaksın? Dağlara mı? Oradan da kovuldun."

"Peki ne yapayım?"

"Savaş. Ama senin silahınla. Kaleminle."

Halil Albay'ı aradım. "Albayım, bu tehditleri durdurabilir misiniz?"

"Ben değil. Ama... üstlerimle konuşabilirim. Bir anlaşma yapalım: sen medyaya çık, devleti öv, bu iş bitsin."

"Övemem. Çünkü devlet... hata yaptı. Ben hata yaptım. Bunu söylemeliyim."

"O zaman savaşmaya devam. Ama unutma: ordunun gücü, silahtan daha büyüktür."

Bora'dan mesaj geldi: "Tv'de gördüm seni. Deli misin? Sana söylemiştim. Barış, bu ülkede lüks."

Cevap verdim: "Lüks değil, ihtiyaç."

"Peki. Ama hazır ol. Savaş bundan sonra başlıyor."

Basın toplantısına karar verdik. Küçük bir kültür merkezinde. Mîrac ayarladı. "Riskli," dedi. "Ama gerekli."

Toplantıdan önce yazdım:

"Bir kalp durdu

Benim yüzümden

Bir baba yattı

Yine benim yüzümden

Kaç kişi daha yatacak?

Bilmiyorum

Ama biliyorum:

Kaçarsam daha çok yatar

Kalırsam... belki durur."

Basın toplantısı günü. Salon dolu. Gazeteciler, aktivistler, meraklılar... ve birkaç provokatör. Elif yanımda, Rojin, Mehmet, diğer çocuklar.

Kürsüye çıktım. Bastonuma dayanarak. "Ben Alp Arslan. Emekli binbaşı. Dağlarda dört yıl tim komutanlığı yaptım. Çok kişi öldürdüm. Pişmanım. Şimdi... farklı bir savaş veriyorum: barış savaşı."

Sorular yağmuru başladı:

"Devleti eleştiriyor musunuz?"

"Devleti değil, şiddeti eleştiriyorum."

"Kürtleri mi savunuyorsunuz?"

"İnsanları savunuyorum."

"Bu bir ihanet değil mi?"

"Hayır. Gerçek vatanseverlik, ülkenin hatalarını görüp düzeltmeye çalışmaktır."

Sonra Rojin kürsüye geldi. Minicik, ama kocaman bir cesaretle. "Ben Rojin. On dört yaşındayım. Şiir yazıyorum. Alp amca bana askerliği değil, insanlığı öğretti. Siz neden bunu anlamıyorsunuz?"

Sessizlik. Sonra Mehmet: "Benim babam kayıp. Ama Alp amca bana kartalları öğretti. Kartallar özgür. Ben de özgür olmak istiyorum. Türk ya da Kürt diye değil, insan diye."

O anda salonun arkasından bir ses: "Teröristler! Hainler!" Bir yumurta fırlatıldı. Alnıma çarptı. Sarı, yapışkan.

Güvenlikler müdahale etti. Ama ben... gülümsedim. İlk defa. Çünkü o yumurta, onların argümanlarının ne kadar zayıf olduğunu gösteriyordu.

Toplantı bitti. Dışarı çıkarken, yaşlı bir kadın yaklaştı. Gözleri ıslaktı. "Benim oğlum da dağlarda öldü. Türk'tü. Sizin sözleriniz... onun da sesi oldu."

"Adı neydi?"

"Mehmet. Sizin öğrencinizle aynı."

"Mehmetler hep iyidir," dedim. "Barışırlar."

Eve döndük. Elif yüzümü sildi. Yumurta izleri.

"Korktun mu?" diye sordu.

"Evet. Ama... özgürdüm. İlk defa, tamamen özgür."

Gece haberlerde çıktık. Bazı kanallar "hainler" dedi. Bazıları "kahramanlar". Ama önemli değil. Çünkü biz... gerçeği söylemiştik.

Telefon çaldı. Tuğçe Hanım'dı. "Gördüm. Gurur duydum."

"Terapim işe yarıyor galiba."

"Hayır. Sen işe yarıyorsun."

Uyumadan önce yazdım:

"Bir yumurta kırıldı

Alnımda

Sarısı aktı

Yumurta beyazı gibi

Temiz

Belki de

O yumurta

İlk defa

Doğru yere atıldı."

Basın toplantısından sonraki gün, okulda farklı bir hava vardı. Bazı öğretmenler mesafeli davranıyordu. Ama çocuklar... çocuklar farklıydı. Daha gururlu, daha dik.

Mehmet yanıma geldi. "Öğretmenim, ben televizyonda çıktım. Babam görse gurur duyardı."

"Gördü belki," dedim. "Nerede olursa olsun."

"Evet. Belki dağlarda, bir mağarada, radyosu vardır. Dinlemiştir."

Rojin geldi, babası hâlâ hastanedeydi, ama durumu stabil.

"Alp amcaya bir şey söyleyeceğim," dedi. "O... benim ikinci babam gibi."

"O da seni kızı gibi görüyor."

Öğle arasında Müdür Cemal Bey beni çağırdı. Odasında Milli Eğitim'den resmi bir yazı vardı.

"Öğretmenim," dedi ciddi bir sesle. "Sizi... geçici olarak görevden aldılar."

"Ne? Neden?"

"Okulun itibarını zedelediğiniz gerekçesiyle. Ve öğrencileri politik faaliyetlere soktuğunuz."

"Ama bu yanlış! Ben çocukları politize etmedim! Sadece yazmalarını sağladım!"

"Biliyorum. Ama... karar değişmez."

Odadan çıktığımda ağlıyordum. İlk defa. Bütün mücadele, bütün inanç... boşa mı gidecekti?

Meryem öğretmen beni öğretmenler odasına götürdü.

"Dinle," dedi. "Bu bir savaş. Ve savaşta bazen geri çekilirsin. Ama yenilmezsin."

"Ne yapacağım?"

"Dava aç. Sendikaya git. Medyaya git. Ve... yazmaya devam et."

Çocuklara veda etmek zordu. Sınıfa girdiğimde hepsi ayağa kalktı.

"Öğretmenim," dedi Mehmet. "Gitmeyin."

"Gitmek zorundayım. Ama... sizlerle çalışmaya devam edeceğim. Kalem Timi devam edecek."

"Peki okul?" diye sordu küçük Berfin.

"Okul sadece bir bina. Öğrenmek her yerde olur."

Rojin son anda geldi. Koşarak. "Alp amca bekliyor. Dışarıda."

Bahçede Alp, bastonuyla bekliyordu. Yanında bir avukat - Deniz, benim ağabeyim.

"Elif," dedi ağabeyim. "Hukuki süreci başlatıyoruz. Bu keyfi bir karar. Kazanacağız."

"Ne kadar sürer?"

"Bilmiyorum. Ama senin maaşın kesilecek. Ve... belki başka okula atanmayacaksın."

"Önemli değil. Ben zaten... başka bir yerde öğretmenlik yapıyorum." Alp'e baktım.

Alp elimi tuttu. "Benim evim var. Boş. Orayı... bir okula çevirebiliriz. Kalem Timi için."

"Yasal mı?"

"Özel ders. Gönüllü. Kanunsuz değil."

O akşam Alp'in evine gittik. Geniş, tenha bir daire. Askeri diplomalar, madalyalar duvarlarda. Ama o hepsini indirdi.

"Bunlara ihtiyacım yok. Sadece... kitaplara, kağıtlara, çocuklara ihtiyacım var."

Ertesi gün, Kalem Timi Alp'in evinde toplandı. Çocuklar, aileleri, Mîrac, Meryem öğretmen... hatta Davut Bey hastaneden taburcu olmuş, tekerlekli sandalyeyle geldi.

"Burayı nasıl buldunuz?" diye sordu Alp.

"Güzel," dedi Rojin. "Ama... biraz askeri."

"O zaman değiştirelim."

Hep birlikte çalıştık. Madalyaları kaldırdık. Kitaplıklar kurduk. Duvarlara çocukların resimlerini astık. Bir köşeye "Şiir Ağacı" yaptık - dallarına şiirler asılacak.

Davut Bey Alp'e yaklaştı. "Binbaşı... Alp. Sana bir şey söylemek istiyorum. Sen... iyi bir adamsın. Ve ben... oğlumu affediyorum. Nerede olursa olsun. Ve seni de affediyorum."

"Ben affedilmeyi hak etmiyorum."

"Kimse hak etmez. Ama verilir."

O anda kapı çaldı. Beklenmedik bir ziyaretçi: Albay Saim, Alp'in eski komutanı. Yaşlı, ağırbaşlı.

"Alp," dedi. "Konuşabilir miyiz?"

"Tabii. Ama burada. Hepimizin arasında."

Albay içeri girdi. Çocukları gördü. Yüzü yumuşadı.

"Ben... size bir mesaj getirdim. Üstlerimden. Bu faaliyetleri durdurun. Yoksa..."

"Yoksa ne?" diye sordu Alp.

"Yoksa... emekli maaşınız kesilir. Ve... bazı dosyalar açılabilir."

"Hangi dosyalar?"

"Aram Demir dosyası. Ve... diğerleri."

Sessizlik. Sonra Davut Bey konuştu: "Ben o dosyaları istiyorum. Oğlumun dosyasını."

"Veremem."

"O zaman biz de durmayız," dedi Alp. "Ve siz... kaybedersiniz. Çünkü bizim silahımız daha güçlü: gerçek."

Albay gitti. Ama arkasında bir tehdit bıraktı: savaş bitmemişti. Daha yeni şekil değiştirmişti.

Gece, Alp'le balkonda oturduk. Şehir ışıkları yanıyordu.

"Korkuyor musun?" diye sordum.

"Evet. Ama... sevdiğim bir şey için korkuyorum. Bu daha iyi."

"Ben de öğretmenlikten atıldım. Ama hâlâ öğretmenim."

"Evet. Ve ben... hâlâ askerim. Ama farklı bir orduda: barış ordusunda."

Ertesi sabah, gazetelerde manşet: "Atılan öğretmen ve emekli askerden 'özel okul'." Alt yazı: "Devlete meydan okuyorlar."

Ama biz okumadık. Çünkü Kalem Timi toplantısı vardı. Ve bugünün konusu: "Korku".

Çocuklar yazdı. Alp yazdı. Ben yazdım.

Ve yazdıkça, korkumuz azaldı.

Çünkü paylaşılan korku, bölünür.

Paylaşılan umut, çoğalır.