YAZARDAN...
Bir ay sonra:
"Yapma! Dokunma bana!"
"Bırak!"
"İstediğinizi yapmakta özgürsünüz!"
"Bebeğim! Kızım!"
"Karım değilsin artık! Boşol, boşol,boşol!"
Kulaklarına ellerini tıkayarak uyanmıştı yine. Yine son ses haykırıyordu acıları sinir uçlarına baskı yaparak. Karanlık bir savaşa girmişti rüyalarında. Hep bir mağlubiyetle kırık dökük bir kalp ve tenine kazınan izler ile açıyordu gözlerini.
Yaralı kanadı kırık bir kuş gibiydi. Daha bu yaşında tatmadığı acı kalmamıştı. Gözlerini her kapadığında göz kapaklarının önüne düşen görüntülüler her defasında çığlık atarak derin uykusundan uyanmasına sebep oluyordu. Ormanda geçirdiği bir kaç günden sonra bir Hastane'nin önüne Cahit tarafından atılmıştı. Günlerce bedeni yediği darbelerin hasarını atlatmaya çalışsada bebeği kurtulmamıştı.
