Nazara kesinlikle inanırım.. Annem olsaydı okurdu.. Neyse dur arayımda evden okusun.. Telefonumu alıp annemi arayacaktım ki kapı çaldı.. Hah abim gelmiştir. "Ben açıyorum" diyerek kapıya yöneldim.. Neyse abimde okur.. Zaten renkli gözlülere okun derdi annem. Çünkü ne alakaysa en çok onların nazarı değdiği gibi. En etkilide onların okuması oluyormuş.. Daha kapıyı açmadan "Abi beni bi okusana nazar değmesin" diyerek kapıyı açtım.. Ben size dedim, nazara inanıyorum diye.. Bak anında kendime nazar edip, kendimi rezil ettim.. Karşımda abim değil Mert vardı çünkü..
Elim hâlâ kapının kolundaydı… Ağzım yarım açık… Söylediğim cümle havada asılı kaldı.
“Abi beni bi okusana...”
Karşımda Mert.
Bir de bana bakıyor… ama nasıl bakıyor biliyor musun? O gözlerinin içi gülüyor resmen. Dudaklarının kenar
