Mert Arslan
Nalan... İlk gördüğüm gün anlamıştım başıma bela olup, aklıma takılacağını.. Ama ilk görüşte anlayamazdım bir kaç hafta sonra evleneceğini.. Babam vefat ettikten sonra annem oturduğumuz evde kalmak istemedi.. İnsanın güzel anıları olmayınca o ev ona cehennem gibi geliyor.. Babam vefat ettiğinde daha onaltı yaşındaydım.. Ama ruhum otuzun üstünde gibiydi.. Hani derler ya tebdili mekanda ferahlık vardır diye.. Gerçekten de çok doğru.. Bu mahalleye geldikten sonra ruhum da yavaş yavaş kendini bulmuştu.. Arkadaşlarım oldu, çevrem oldu.. Ama en çokta annemin istediği gibi polis olmayı başarmıştım.. Abimin polis olmasını istiyordu.. Abim olmayınca bu kezde benim olmam için dualar etmeye başlayınca nasip mi, yoksa anne duası mı bilinmez polis olmuştum.. Dedem polismiş annem sırf o yüz
