Kalbim. Gerçekten. Kontrolden çıktı.
Bir adım geri attım bu sefer.
“Tamam,” dedim hızlıca. “Bu konuşma çok saçma bir yere gidiyor. Ben... ben üzerimi değiştirip eve gidiyorum.”
Dönüp gitmeye yeltendim ki…
Bileğimden tuttu.
Donakaldım.
Tutması sert değildi.
Ama… Bırakmayacak kadar kararlıydı.
Yavaşça bana doğru çekti.
“Kaçma,” dedi.
Nefesim kesildi.
“Kaçmıyorum,” dedim ama sesim hiç de inandırıcı çıkmadı.
“Kaçıyorsun,” dedi.
Gözlerim gözlerine kilitlendi.
İkimiz de birkaç saniye konuşmadık.
Ev… sessizdi.
Sadece kalbimin sesi vardı.
Ve onun nefesi.
Nefesi gerçekten kuvvetliymiş.. 🫣🤭
...
Bileğimdeki parmaklarının sıcaklığı… garip bir şekilde tüm vücuduma yayıldı.
Yutkundum.
“Bırak…” dedim ama sesim… hiç de kararlı çıkmadı.
Mert başını hafif yana eğdi. Gözleri hâlâ gözle
