Akşama kadar Mithat amcanın sinirine kurban oldum. Bugün bir tuhaftı. Yani her zaman tuhaf, ama bugün daha bir tuhaftı.. "Onu yanlış yapmışsın, bu böyle olmayacak. O dosyayı getir. Al bunu götür" diyerek akşam ettik. Aslında iyi olmadı değil. En azından akşamki olayı unutmuştum..
Şükran hatırlatmamış olsaydı tabi.. Daha iyi olurdu. Kaç kez aradı, kaç mesaj attı saymadım. Ama cevap da vermedim. Ben unutmaya çalıştıkça o hatırlatıyor.. Bırak işte unutmuşum ne güzel demi? Ama yok..
"Mithat amca ben çıkıyorum artık.." diyerek odasına girdim.. Amacım haber verip eve gitmekti..
"Söylediğim işleri bitirdin mi?"
"Yoo.. Acelesi mi vardı? Acele demedin ki. Bende yarın bitiririm diye düşündüm." dediğimde yüzüme öyle bir baktı ki ben bu bakışı biliyorum ya.. Eve gitmeyi unut Nalan der gibi bakı
