เอพริลพาฉันนั่งซ้อนท้ายมาที่หาดตายาย เป็นหาดที่สั้นๆ ทรายขาว น้ำใส และโขดหินสวยๆ หาดนี้เหมาะกับคนที่ชอบความสงบ ก่อนเข้าหาดจะเขียนไว้เลยว่า “ หาดปิดเวลา 18.30 น. กรุณาอย่าส่งเสียงดัง อ่านให้ชัดเจน!! ” มีย้ำด้วยว่าอ่านให้ชัดเจน เขาพามาบริเวณที่ไม่ค่อยมีคน เพราะฉันบ่นว่าเบื่อคนเยอะ อยากมีมุมส่วนตัวบ้าง เขาจอดรถ แล้วพาไปนั่งที่ใต้ร่มไม้ และเรียกให้ฉันนั่งลงข้างๆ
“ ไง...ตรงนี้ส่วนตัวดีไหม ”
เขานอนลงเอาหัวหนุนหินก้อนหนึ่ง ฉันนั่งลงข้างๆ มองทะเลข้างหน้า รู้สึกเหนียวตัวอยู่เหมือนกัน ตอนนี้เสื้อผ้าที่ใส่แห้งหมดแล้ว
“ ดีนะที่เรายังมีเวลาได้เที่ยว อยู่บ้าน กลางวันเราเรียน เวลากลางคืนเราก็ต้องออกกู้ภัย ไม่ค่อยมีเวลามาพักผ่อนแบบนี้ ”
ฉันเหยียดขาตรง เอนตัวพิงต้นไม้ไว้ ก่อนหลับตาลง ลมทะเลพัดมา ทำให้หนังตาหย่อน
“ แฟร์ ” เอพริลเรียกเบาๆ
“ หือ ”
ฉันตอบกลับไป ทั้งๆ ที่ยังหลับตา ก่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้นเ
