เราคุยกันด้วยภาษาไทย และรู้ว่าเขาเรียนมหาลัยเอกชน ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ต้องระดับลูกเศรษฐีเท่านั้นถึงจะเรียนที่นั่นได้ เขาเป็นลูกครึ่งหน้าตาดีมากๆ สูง รูปร่างดี ผิวขาว จมูกโด่ง ขนตางอนดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาล แม่เป็นคนไทย พ่อเป็นคนฝรั่งเศส แต่ถ้าเทียบกับเอพริลแล้ว หน้าตาท่าทางเอพริลแมนกว่า แน่ล่ะ ก็เขาอยู่ในหัวใจตลอดเวลานี่
“ สั่งอะไรมากินหรือยังล่ะ เควิน ”
เควินคือชื่อของเพื่อนใหม่ลูกครึ่งที่เพิ่งรู้จักกัน
“ ยังเลยครับ ผมว่าจะขอทาน แบบที่แฟรี่สั่งได้ไหมครับ ”
“ ได้สิ ...งั้นเดี๋ยวแฟร์สั่งให้เลยก็ได้ ”
ฉันหันไปสั่งอาหารเผื่อเขา เพื่อมารยาท
“ ข้าวผัดทะเลแล้วกัน มาทะเลทั้งที ”
ฉันสั่งให้เอพริลเหมือนกันเลย ป่านนี้คงใกล้มาแล้ว
“ แฟรี่กับนานาอยู่มหาลัยที่กรุงเทพ ดีจัง ผมเพิ่งมาเรียนที่เมืองไทย เพื่อนก็ยังไม่ค่อยมี ยังไม่รู้อะไรเลย เผื่อบางทีจะขอให้นานาและแฟรี่ พาเที่ยวกรุงเทพบ้าง ”
