ฉันกลับมาถึงบ้านพร้อมกับเอพริล หลับมาในรถตลอดทางเพราะอดนอน เอพริลนั่งกุมมือมาตลอดทางเหมือนกัน ทำเหมือนกลัวว่าฉันจะหายไป เขาจอดรถให้ลงที่หน้าบ้าน และช่วยหิ้วกระเป๋าลงมาให้
“ แม่จ๋า ”
ฉันวิ่งไปหาแม่ทันทีที่เห็นหน้า แม่อ้าแขนรับ หอมซ้ายหอมขวา แม่คงรอ ถึงไม่กลับไปทำงานที่ต่างจังหวัดในวันนี้
“ แฟร์นึกว่าแม่กลับไปแล้วซะอีก ”
“ กลับพรุ่งนี้จ๊ะ คิดถึงเลยโทรไปลางานต่ออีกหนึ่งวัน ”
แม่ยิ้มก่อนทักเอพริลที่เดินหิ้วกระเป๋าเดินตามหลังมา
“ อ้าว..แล้วทิ้งเอพริลให้หิ้วกระเป๋าคนเดียวเลยนะ ”
“ สวัสดีครับคุณอา ”
เอพริลวางกระเป๋าลง แล้วยกมือไหว้แม่
“ สวัสดีจ๊ะ…เป็นอย่างไรบ้าง เที่ยวกันสนุกหรือเปล่า ” แม่ถามเราทั้งสองคน
“ สนุกที่สุด...อยากเที่ยวแบบนี้ทุกอาทิตย์เลย ” ฉันตอบแทน
“ เรียนให้จบก่อน รอให้โตกว่านี้ แล้วอยากไปเที่ยวที่ไหนแม่ก็ยอม..แต่เราน่ะชอบทำตัวเป็นเด็ก ไปไหนแม่อดห่วงเราไม่ได้ แล้วนี่.
