“ รถฉัน...เอาไปเช็คน่ะ เหลือแต่คันนี้..เธอ..โอเคป่ะ”
เขาหันมาถาม คงเห็นหน้าตาท่าทางของฉัน...นี่ฉันแสดงอาการออกให้เขาเห็นขนาดนั้นเชียวเหรอ....ไม่ๆๆๆๆ เก็บอาการเดี๋ยวนี้...
“ โอเค้ ”
แล้วจะทำเสียงสูงทำไม้..
“ งั้นเราไปกันเลย ”
ไปก็ไป...แต่ไอ้วิทยุที่เขาเปิดพร้อมกันที่เดียวสองเครื่อง มันทำให้เราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย นอกจากตั้งใจฟังเหตุที่ทางศูนย์รายงานอุบัติเหตุ เข้ามาเป็นระยะๆ เท่านั้น
เอี๊ยดดดด!!!
ปึ้งงงง!!!
โครมมมมม!!!
เสียงเหล็กปะทะะกันดังสนั่นๆ ฉันหันไปมองเอพริล เขาเหยียบเบรค และหักพวงมาลัยรถลงข้างทางทันที ฉันรีบคว้าเสื้อของมูลนิธิที่อยู่แค๊บหลังมาใส่อย่างรู้งาน เสียงปะทะกันเมื่อกี้ เป็นการเกิดอุบัติเหตุต่อหน้าต่อตาฉันกับเอพริล เรารีบวิ่งไปที่จุดเกิดเหตุทันที ฉันเห็นรถยนต์คันหนึ่ง หงายท้อง ภายในรถ มีพ่อแม่ ลูกเล็กๆ อีกสองคน กำลังตะเกียกตะกาย เพื่อจะออกมาจากรถ คนขับดูเหมือนจะนิ่ง
