4/bölüm ✔️
857 Words
Hamile olmamı öğrenmemin üzerinden 2 ay geçmişti. Bu 2 ay içinde Selim’e haber yollamıştım konuşmak için. Ama ona ulaşamamışlardı. Nereye kaçtıysa artık. Ben de annesi babasına söylemiştim hamile olduğumu. Eğer isterse Selim’in çocuklarına babalık yapabileceğini, aralarına girmeyeceğimi söyledim. Onlar da ilk başta şaşırmışlardı hamile olduğuma, Selim’e bunu söylemek istememe. Ama neyse ki canımı sıkacak bir şey söylememişlerdi.
Bugün doktor kontrolüm vardı Aynur Hanım’la. Her şey yolunda giderse bebeklerin cinsiyetlerini öğrenecektim. Hamileliğim sırasında çoğu hamilelerin aksine ne mide bulantısı, ne kusma, ne baş dönmesi yaşamamıştım. Bu zamana kadar sakin ilerlemişti hamileliğim. Karnım da hafif çıkmıştı ikiz olduğu için. Kilo filan almamıştım, şanslıydım bu konuda.
Selim ortalarda olmadığı için boşanamamıştım da.
Şimdi Aynur Hanım ultrasonda beni muayene ediyordu. “Kübracığım, her şey yolunda gözüküyor. Bebeklerimiz gayet sağlıklı. Cinsiyetlerini de gösterdiler.” dedi. “Kübracığım, iki tane kızın olacak.” dedi. Ben çok mutlu oldum. Mutluluktan gözümden yaş akmaya başladı. İki kızım olacak. İki prensesim. Çok sevinçliyim.
Eve geldiğim zaman annemle babamla da mutluluğu paylaştım. Onlar da benim kadar mutlu oldular.
10 gün sonra…
Bugün izin günümdü. Biraz evde vakit geçirmek istedim. Bu aralar sık sık uykum geliyordu. Babamla annem dışarıya çıkmışlardı. Bana da onlara gelmemi söylediler. Ama benim uykum olduğunu, yatacağımı söyledim.
Acıkınca mutfağa indim. Buzdolabında olan yiyeceklere baktım. Canım onlardan istemedi. Benim canım şu an simit istiyordu. Üzerimi değiştirip bol bir şeyler giyindim. Beni gören hamile olduğumu anlayamaz; üzerimdekiler çok bol gelmişti ama rahattı. Ayakkabılarımı da giyip dışarıya çıktım.
Yürürken evimizin olduğu sokaktan çıkmıştım. Biraz ilerledikten sonra birinin adımı söylediğini duydum. Sesin geldiği yöne baktım. Selim’di…
Bu benim için beklenmedik bir şey oldu. Dört aydan fazladır ortalıkta yoktu. Karşıma çıkıp bir açıklama bile yapmamıştı. Şimdi hangi yüzle karşıma çıkmıştı ki? Adımlarımı durdurdum. Selim’in bana doğru gelmesini izledim. Selim tam karşımda durdu. Görünüşü değişmemişti. Dört ay önce nasıl görünüyorsa şimdi de aynıydı.
“Kübra, konuşmamız lazım.” dedi. Benim dudaklarımda alaylı bir gülüş belirdi. “Biliyorum, bana kızgınsın. Bunları hak etmediğini düşünüyorsun. Haklısın, bunları hak etmedin.” dedi. Artık bana sinir gelmeye başlamıştı. Utanmadan bunları hak etmediğimi söylüyor ya delireceğim…
“Kübra, ben Ayşe’ye âşık oldum. İlk başta seni aldatmak istemedim ama hislerime karşı koyamadım. Ayşe’yi seviyorum, o da beni seviyor.” dedi. Ben ise, “Madem âşık oldun, neden boşanmak istemedin? Gelip deseydin ya boşanalım diye. Seni zorla yanımda tutacak değildim.” dedim.
“Gelmek istedim ama sen bana çok aşıksın, bensiz yapamazsın. O yüzden gelemedim.” Manyak! Resmen kendini vazgeçilmez sanıyor.
“Evet sana aşıktım ama bu, beni sevmeyen bir adamı yanımda isteyeceğim anlamına gelmez. Gelip ikiniz de benimle konuşup itiraf etseydiniz, tüm bu rezillikler yaşanmamış olacaktı.” dedim.
Bir anda nereden çıktığını bilmediğim Ayşe geldi. “Bizi yakalamasaydın sana söyleyecektik zaten. Selim beni seviyor, ben de Selim’i. Biz birbirimize âşığız.” dedi yüzsüz.
Ben bunları yan yana gördükçe midem kalkmaya başladı. “Peki bir soru soracağım size: Ne zamandır âşıksınız birbirinize?” diye sordum. Sırf merakımdan beni ne zamandır kandırıyorlar bilmek istedim.
Ayşe, “Evliliğinizden 6 ay sonra başladı bizim ilişkimiz.” dedi. Ben artık şok olmam diyordum ki şok oldum. Bunlar beni 1 seneden fazladır kandırıyorlarmış. Bu Selim şerefsizi hem benimle yatıyormuş hem onunla. Ben nasıl anlamamışım?
Ayşe saçlarını omzundan arkaya savurarak bana baktı ve “Bence Selim beni seçmekte çok haklı. Şu haline bak; uykudan yeni uyandığın belli. Yüzün gözün şiş. Üzerindekiler senden iki beden büyük resmen. Bu hâlinle seni sevmeye devam mı edecekti?” dedi.
Ben ise, “Haklısın, senin gibi her zaman memelerimi gösterecek dekolteler giymiyorum. Oturup kalktığımda iç çamaşırımın görüneceği elbise, etekler giysem kadın olurum ancak.” dedim. Yüzü mor oldu. Ayşe açık, fazlasıyla açık giyinmeyi severdi. Onunla nasıl arkadaş oldum şu an hiç aklım almıyor. Şimdi bile üzerinde göğüslerini ortaya çıkaran derin dekolteli bir bluz ve kısa bir etek vardı. Topuklu ayakkabıları söylemeye gerek bile yok.
Ayşe, “Neyse, bunları konuşmak için gelmedik.” dedi. Çantasından bir evrak çıkardı. “Bu boşanma evraklarını imzalarsan birbirimizi görmemize gerek kalmaz.” dedi.
Ben Selim’e dönüp, “Annenle babanla konuştun mu?” diye sordum. “Hayır, henüz yeni geldim. Şehir dışındaydım.” dedi. Hamile olduğumu, ikizlerimizin olduğunu bilmiyor. Evrakı aldım, imzaladım. Benim istediğim de ne olursa olsun boşanmaktı.
Evrakları imzalayıp verdikten sonra Ayşe’nin yüzünde gülümseme oldu. “İşi uzatmamana sevindim. Bir an önce boşanın, biz de hemen evlenelim.” dedi. Ben ise yüzümde gülümseme ile “Mutluluklar dilerim.” dedim ve yürümeye devam ettim.
Tam karşıdan karşıya geçeceğim zaman bir anda havalandım. Bacağımda acı hissettim. Sonra yere çakıldım. Bana araba çarpmıştı ve ben şu an yerde yatıyordum. Bebeklerim… Onlara bir şey olmasın!
En son hatırladığım şey, bana çarpan arabanın şoförünün bana doğru koşması ve birilerini yardıma çağırmasıydı. Gerisi karanlık…
Gözümü açtığımda beyaz bir tavanla karşılaştım. Olaylar aklıma geldikçe hastanede olduğumu anladım. Bana araba çarpmıştı. Bebeklerim… Elim karnıma gitti. Ama küçük şiş olan karnım dümdüzdü. Gözümden yaşlar akmaya başladı. Bu olamazdı değil mi? Bebeklerim beni bırakmamıştır…
Ağlamam arttı. Kapı açıldı, içeriye babam girdi. Benim uyandığımı görür görmez “Doktor!” diye bağırmaya başladı. Ardından annem içeri girdi. Beni görünce ağlamaya başladı. Çok geçmeden doktor Aynur Hanım geldi. Benim uyandığımı görünce yanıma gelip elimi tuttu. Sakin olmamı söyledi. Hemşire içeri girince sakinleştirici yapmasını söyledi. Hemşire sakinleştirici yaptı. Ben birden bire uyuşmuş hissettim ve yine karanlık…
- Writer
