AYAZ
Meleğin düğünü olduğu için dönüşümü yine ertelemiştik. Artık düğünden sonra dönecektim.
Düğün hazırlıkları son hız devam ediyordu. Annem ve babam da gelmişti. Yarın kınası vardı Meleğin. Herkes Rüstem amcaların evinde toplanmıştı. Ben dışarıdaki işleri halledip dönmüştüm. Salona girdiğimde annem ve babam içten bir şekilde gülüyorlardı.
Yanlarına yaklaştıkça Kübra’nın renginin attığını fark ettim. Babama bakınca, “Ayaz bak şu küçük oğlanlara. Aynı size benziyorlar, en çok da senin küçüklüğüne.” dedi.
Babam böyle söyleyince Kenan ve Kerem’e daha dikkatle bakmaya başladım. Gerçekten de benziyorlardı. Esasen gözleri… Kübra’ya baktığımda bana bakmıyordu. Zaten şüphelerim vardı. Her ne kadar Kübra bana çocukları babası istemeyince ayrıldıklarını söylese de, bir şüphe var içimde. Doğum t
