Hastane koridorunda oturmuş sıramın gelmesini bekliyordum. Doktorum Levent Bey, hastanenin en iyi kadın doğum uzmanlarındandı. Bundan dolayı çok fazla hastası vardı. Sabahtan beri bekliyordum. Sonunda benim sıram gelmişti, içerideki hastanın çıkmasını bekliyordum. Ve sabahtan beri beklediğim an geldi; Levent Bey’in yanında çalışan hemşire meslektaşım benim adımı çağırdı. Oturduğum sandalyeden destek alarak kalktım. Artık oturup kalkarken destek almadan kalkamıyordum, bir yerlere tutunmam lazımdı. Yavaş adımlarla Levent Bey’in odasına doğru yürüdüm. Kapıya gelince hemşire bana gülümsedi, elini koluma götürüp yardım etmek istedi. Hiç itiraz etmedim, çok oturunca belim ağrıyordu, biraz yardımdan bir şey olmazdı. İçeri geçip Levent Bey’in karşısında oturdum.
“Merhaba Levent Bey, nasılsınız?”
