Yine yolllardayım, üstelik bu defa yanımda oğlum ve aramızın fazlasıyla soğuk olduğu kocam Umut Kayıhan var. Şöförlüğümüzü her zaman olduğu gibi Mustafa abi ve yanında da, karındaşı olmadan kardeşi ilan ettiği Halil abi var. Bazen aynı anne ve babadan olmasada kardeş olabiliyormuş insan. Ben de bunu yaşayarak öğrenenlerdenim ve şimdi nereye gittiğimiz konusunda en ufak bir fikrim yokken, düşüncelerimin odak noktası yine Ayla’m ile Ceylan’ım, tabii birde geride bıraktığım nenem var. Onu görmeme bile izin vermedi yanımda sessizce otururken, durmadan üst dudağını ısıran vicdansız kocam. Belli ki çok gergin. Ancak böyle gergin olduğunda o dudağının canını çıkarır. Aracın içinde hükmünü süren bu sessizlik falzasıyla can sıkıcı ve sırf, tatsızlık çıkmasın diye nereye gittiğimizi soramıyorum

