Kanım da dolaşan zehir hâlâ beni zorluyordu; ara ara terleyip anlık kriz geçiriyor gibiydim. Hamdullah can kardeşim olmasa, yeryüzünde beni o düğüne götürecek tek Allah'ın kulu yoktu. Ama o kardeşimdi.
Şimdiye kadar gördüğüm en görkemli, en kalabalık, en güzel düğün onlardaydı. Savaşın kızı ve Malagelin oğlu bunu hak ediyordu; ikisi de çok acılar çekmişti, belki mutluluk en çok onların hakkıydı. Kendi ekibimin yanına giderken içimdeki huzursuzluk beni daha çok geriyordu. Agit ve Çetin,
"Abi neyin var?" dediler.
Biz sivilde abi kardeştik.
Ama üzerimde kamuflaj elbiseleri varken… bırakın onları; kendime bile acımam yoktu
Yusuf'a ulaşsın diye birini göndermiştim; o kişi beni arayınca bizimkilerin yanından uzaklaştım.
"Komutanım, hiçbir yerde yok," dediğinde gerçekten içimdeki sıkıntı
