Mirkan' nın anlatımı..
Ağırlaşan karanlığın içinde, bir kuyudan yükselen çığlıklar ve bağırışlar onundu. Kendimde değildim; evet, ama sevdiğim kadının sesini duymayacak kadar da ölmemiştim. Bedenimde tek bir gram kuvvet yoktu, göz kapaklarımın üzerinde milyonlarca ağırlık vardı. Ne kadar direnirsem direneyim uyanamıyordum.
Onun sesini —kapalı kapıların ardından bile— duyduktan sonra kalbimin ağrısı tüm vücudumu uyuşturdu.
Ondan sonrası, karanlık bir kuyuya itilmişim gibi sessizdi; hiç ses gelmedi. Neden gelmedi bilmiyordum ama ona verdiğim sözü tutmanın rahatlığı sarhoş etmiş gibiydi beni.
Evet, çocukları ben götürmemiştim; ama benim kefilim olacak kişiler götürmüştü. Kanımdan değil canımdan kardeşlerim, onu da çocukları da canları pahasına koruyacaklardı — buna inanıyordum. Ravend’in
