Yüzbaşı Mirkan ayaz.
Hâlâ bakıcı kadının bana söylediklerine inanmak istemiyordum.
Bir yanım öfkeden kavrulurken, diğer yanım üzüntüden paramparça olmuştu. Kendi kendime kızıyor, kendime öfkeleniyordum.
Uyansın diye bir saniye bile yanından ayrılmak istemediğim kadın, meğer sırf ben yanındayım diye uyanmıyormuş.
İşin en berbat yanı da buydu zaten… Onu beklerken delirtmişlerdi
Yemin ederim, bu gerçek yüreğime öyle ağır geldi ki…
Onsuz aldığım her nefes için kendime lanet ettim.
Biliyordum aslında — gözlerinden anlayabiliyordum her şeyi. Ama söyledikleriyle yaptıkları birbirine zıttı. Ben de onu sevdiğim, bırakmak istemediğim için kendimi yanlış hissettiğime inandırmıştım.
O inanç… ikimizi de yakıp yıkmıştı.
“Lanet olsun!” dedim kendi kendime.
Sana da, o lanet eğitimine de lanet o
