“Ma’am! Masama ‘yan!” Kalabit sa akin ni Marie nang idikit ko ang aking tainga sa pintuan. “Ano ka ba, Marie! Hindi ko tuloy marinig ang boses ni Rachel.”
“Sino po ba kasing Rachel iyon, Ma’am?” Tinakpan ko na lamang ang kaniyang bibig ngunit wala pa rin akong marinig na kahit ano. Kailangan ata ay buksan ko pa ang pintuan para lang may marinig ako.
Tulad ata nang ginawa ko kanina.
“Ma’am, parehas tayo mamatay!” Takot na takot na si Marie nang ngumuso na lamang ako sa kaniya at inalis ang tainga sa pagkakadikit nito. “Oh, sige. Titigil ko na ‘to. Wala rin naman itong patutunguhan, hindi ba?” Tumango naman siya sa akin.
Totoo naman ang sinabi ni Marie, kaya hindi na ako nagsalita pa at naglakad na lamang papalayo. Sumama pa rin naman siya sa akin nang makababa kami.
“Sino po ba iy
