Nakakasawa rin manood lalo na at wala talaga dito ang atensyon ko. Nakakabagot, kaya lumabas ako sa veranda para sumagap ng sariwang hangin. Malalim na hugot ng isang buntong-hininga ang pinakawalan ko habang nakatanaw sa labas at pinagmamasdan ang nagkikislapang ilaw.
Tingin pa lang, alam kong malabong makatakas ako mula dito sa veranda. Kahit gamitin ko pa ang lahat ng kumot at kurtina, impossibleng makaabot sa lupa dahil mataas ang apat na palapag ng bahay na ito ni Dexon.
Ngayon ako nakaramdam ng labis na lungkot. Nababagot ako at gusto kong lumabas pero sa tingin ko ay hindi ako papayagan ni Dexon.
Malalim na ang gabi at tahimik na ang buong kabahayan. Minabuti kong bumaba gamit ang hagdan dahil ayaw kong may makarinig na ginamit ko ito at baka magising si Dexon at magkita na na
