Maid Cafe President

Maid 10

"I love you, Ellie." 

I was left speechless. Tanging naka ngiting mukha lamang ni Mike ang kaya kong intindihin sa ngayon. That I almost forgot that I am Iyilet Ellisha Mae Del Carmen. 

I finally came to my senses and pat his shoulder, "Such deception." I hissed as I walk.

I heard him laugh, "Using psychology terms wouldn't affect me, Miss Del Carmen." I was relief when I heard him laugh and saw him smile again. This time, it's real. Nakita ko ang pag abot ng ngiti niya sa kaniyang mga mata. Nakita ko rin ang biglang pag kinang nito.

At least... before Mike get lost, I found his way back to me.

Tumigil ako sa pag lalakad and when the moment his eyes locked on mine, I held his hands. "As much as I want to talk like a Psychiatrist I can no longer contain all the hypothesis running inside my brain." Muntik ko ng malunok ang mga salita ko ng tumawa siya ng pag kalakas lakas making me think na mali ang pag kagamit ko sa mga terms. 

Hello? I am talking to Mike? Mike who's on top of me? Okay... it sounded so wrong. What I meant to say is.... si Mike na kilala sa buong school bot just because of his bad looking ass but also with his 110% iq. How to argue with him?

"Enlighten me, Miss Del Carmen." Finally, his mood lighten up!

I smiled at him, "Why should I?" The moment I heard him laugh I feel like my heart is going to burst any moment now. "Umuwi na nga tayo. Kanina pa tayo nag kakalokohan dito." 

Nauna akong mag lakad sakaniya pero rinig ko pa rin mula sa nilalakaran ko ang tawa niya.

Much better. 

Sa totoo lang... alam ko kung anong pinag danaan at pinag dadaanan ni Mike kaya kahit sobrang naiinis ako sakaniya noon, hindi ko siya magawang paalisin sa buhay ko. Para bang isa na rin siya sa kukumpleto sa buhay ko.

Aminado naman ako... na yung inis na nararamdaman ko noon sakaniya ay hindi ko na mawari kung gaano ako ka saya na nakilala ko siya. Para bang kapag hinayaan ko siyang mawala sa akin ngayon, para na akong puzzle na nag kulang ng piece na kahit kailan mahihirapan ng buuin. 

Pero sa ngayon... masaya ako na ganito muna kami. Dahil sa dami ng problema naming dalawa, alam kong parehas na wala pa sa isip namin yung ibang bagay. Ang mahalaga lang sa amin ay yung nandito kami para sa isa't isa... nandito kami handang suportahan ang isa't isa.

Nagulat ako ng bigla niya akong hatakin sa kamay at mas lalo akong nagulat sa mga ngiti niya. Ano na naman kaya ang problema ng isang to? Wala akong balak makipag inglesan sakaniya at kaonti lang ang naibaon ko ngayon. "Can you tell me the psychology behind love and and romance?"

I was take aback, "So, psychology 101 tayo ngayon?" Tumawa lamang siya. Do I really need to explain him that? Actually, that was the most interesting topic I've heard. Hindi dahil it's because its about love but because 'Mike is taking interest with my passion.' "We spend our lives craving it, searching for it, and talking about it. Its meaning is felt more than it is clearly expressed. It's called the greatest virtue."

"It's love." The both us said in chorus.

Agad akong ngumiti sakaniya at nag patuloy sa pag lalakad habang nag sasalita, "I think Love is fascinating and very complex. It will always be a mystery that is hard to explain." Do people really have an explanation to what is love? "Is love can be decoded?" I have seen the sweetest smile when I look at him and my heart starts beating fast. "You see, Mr. Buenvinido, we may lack the eloquence of poets but through research, we can study the nature of love." 

This topic may seem off, I find this late night walk the most memorable event of my life. No one even asks me how do I see life as a psychology student. But this man right here... knew where to hit me hard. He knows me very well. 

"You, psychologists people observe people, right?" Like, what I have told everyone else. We don't read minds. "Psychologists will observe people in every different situations." I nodded my head twice and smiled at him. Hindi lang siya basta interesado, he has an idea!

 "To make this Psychology 101 short, there is this triangular theory of love a research by Mr. Robert Sternberg. There are this three elements; intimacy, passion, and commitment." I was about to explain to him when he stop for awhile and smiled again. 

Dear Lord, paano po ako makakaabot ng bukas kung walang ibang gagawin ang isang to kung hindi ang ngumiti ng ngumiti? Paano na po ang kinabukasan ko?

"You don't need to explain further, Ellie." Sinamaan ko siya ng tingin na ikinatawa naman niya ng malakas. Naaning na ba to? Nag intro pa ako tapos aawatin lang ako bigla? "You don't need to explain the elements you made me experience."

Pakiramdam ko nanlamig ang mga kamay ko. Hindi naman ako nakakita ng multo pero I know his words will haunt me. "Where was I?" Wala nang pag lagyan ang tawa niya sa naging reaksyon ko. Minsan napapaisip na lang talaga ako kung nasa katinuan pa ba talaga tong si Mike o nature na niya ang pagiging aning.

"Let's go?" 

"Whatever."

The scenery is breath taking! I can't believe that I can actually see this with my own eyes! "Ciudad De Paraiso, here we come!" Malakas na sigaw ni Ate Nikka kaya lahat nang tao ay napa tingin sa amin. Kani kaniya naman kaming tingin sa malayo. Kahit saan talaga abutan ng kaaningan ni Ate Nikka!

"How do you manage to leave Louis behind?" Napa ngiwi ako sa tanong ni Mike. Does he really need to bring this up?

"Easy peasy." Actually, no. Napangiwi na lamang ako nang maalala ko si Louis. That worm! The truth is bago ko pa man maiwan si Louis, katakot takot pa na mura in all language ang inabot niya sa akin. Para siyang kuto na ang sarap tiris tirisin hanggang sa maubusan na siya ng dugo!

I left him a loads of work to do. Pero hindi ko alam anong mahika ang ginamit niya para matapos yun in a span of a hour! I can't actually believe it! May lakas ba ng sampung kamay ang kumag na yun para matapos niya yun ng agad agad? 

This is the first time I can freely say that Whitney is a big help! Kung paano ako nakaalis, hindi ko na alam kay Whitney kung anong ginawa niya. 

Napatitig ako sa beach house na tutulugan namin. Ate Nikka calls it 'Beach house' But it doesn't looks like it. Hindi ko alam kung paano ko siya idedescribe but I know the right term to describe their beach house is with an adjective is, expensive.

Hindi ako makapaniwala na hindi yan pinupuntaha ng tao! Like hello, sobrang engrande niya para sa isang Coffee shop lamang! "I see the real problem here." Seryosong nag mamasid lamang si Mike habang sila Joanna ay hindi na mag kandaugaga sa pag tingin.

"What is it?" Sabay kaming napa tanong ni Ate Nikka. 

"The place look so expensive." Gusto ko sanang sumingit at sabihing, 'I was thinking the same thing!' Pero hindi na lang. I don't think it's the right time para mag papansin kay Mike. Mag papansin talaga?

"It may look expensive but the food inside is cheap! Why does people look over the cover without knowing what's inside the book?" Naiinis na banggit ni Ate Nikka.

"Ate Nikka, I don't know much about business. But I do know about people." Naka ngiting naka tingin lamang sa akin si Mike habang si Ate Nikka frustrated na naka tingin pa rin sa beach house nila. "People tend to think that you sell a very expensive food because the beach house looks very expensive! If you think with Mike's mind, I mean, as business man you wouldn't sell cheap if your place looks million dollar worth."

Tumatangong naka tingin sa akin si Mike, "But, the real problem is the beach house doesn't look appealing at all as a Coffee house." Muli akong napa tingin sa buhay. Sa totoo lang, may point si Mike. Mas mukha siyang high end restaurant kaysa maging Coffee shop sa gitna ng beach.

"It looks like a hotel in the beach." Bahagya pa itong natawa. Palibahasa, rich kid. 

Napa tingin sa akin si Mike na akala mo naririnig yung mga iniisip ko. Kaya nag kibit balikat na lamang ako sakaniya and smile. "I actually agree with Mike, Ate Nikka. Kahit ako hindi ko siya pag kakamalan na Coffee house. But the place is A!"

Mahinang tumawa si Mike tsaka ginulo ang buhok ko, "We should start with the lights." 

Hindi ko ineexpect na ganito ka hands on si Mike pag dating sa interior designs and such. Pero sa totoo lang, magaling siya! Sobra! Halos wala nga kaming ginawa at pinanuod lamang namin si Mike sa pag aayos. Tiga bili at tiga pili lang kami ng gamit na pwedeng gamitin kapalit nung mga inalis.

"Are you okay?" Napalingon ako nang maramdaman ko ang pag kakahawak niya sa ulo ko. "You look so tired, Ellie. Rest for awhile."

Pinandilatan ko siya ng mata. Ako talaga ang pagod? Wala nga akong ibang ginawa kung hindi ang mag mando?! "Are you out of your mind?" Naka ngiti lamang ito sa akin na akala mo hindi man lang nakararamdam ng pagod! "Para nga akong supervisor dito na walang ibang ginawa kung hindi ang mag utos?" 

Tumawa lamang ito tsaka ako inabutan ng tubig. Sinamaan ko siya ng tingin kaya lalong lumakas ang tawa niya, "What?"

"What what-in ko yang mukha mo!" I feel so useless! Hindi man lang ako hinayaan kahit mag walis o mag palit ng bumbilya. Para akong Prinsesa na ang hina hina. 

"Look, Ellie. You are not the only one who did nothing. Why are you so mad about it?" Pwede ba? Mag tagalog ka naman! Gusto kong sabihin kaya lang pagod na ako magalit. Inirapan ko na lamang siya. "You are not your usual self, Ellie." Tumawa pa ito na akala mo tuwang tuwa sa nang yayari.

Sinamaan ko siya ng tingin, "Edi wow!" 

Hindi ko na hinintay ang sunod niyang sasabihin at lumabas na lamang. Unang araw pa lang namim dito pero grabe na yung toyo ko. "Bakit nga ba ganyan ka Ellie?" Napahilamos na lamang ako sa mukha ko at dumerecho malapit sa pool.

Mula dito ay kita ko pa rin kung paano mag tawanan si Mike at ang babaeng taga kabilang Isla. Hindi ko nga alam kung saang planeta ba nang galing ang babaeng yun! Ngiti pa lang niya umiinit na ang ulo ko. Paano pa kapag tumawa na siya?

The truth is, mabait naman siya. Pero simula nang nakita ko siyang nginitian si Mike nag init na agad ang ulo ko. Naramdaman ko rin ang pag kulo ng dugo ko! Ibang klaseng pakiramdam to! Nakakasira ng araw!

Ate Nikka sat beside me and pat my head, "What's bothering you?" Hindi ako makapaniwala na tumingin sakaniya na ikinatawa naman niya ng malakas. "Woah there! Hindi ako ang kaaway mo."

Sininghalan ko na lamang ito. Sa totoo lang, ramdam ko naman yung pagiging isip bata ko ngayon at iniisip ko pa lang nasusuka na ako. Pero naiinis ako! Kaya kahit mismo ako sinusuka ko na ang ugali ko ngayon, wala akong magawa. "What do you want, Ate?"

Inakbayan ako nito tsaka ngumiti ng nakakaloko, "You are not usual self today, Ellie. I know something's bothering you. What's up?"

Napapikit ako ng mariin. "Sorry." 

Kumapit sa braso ko si Ate Nikka at pabiro akong tinutusok tusok mula sa tagiliran, "Hindi na kita kukulitin pero samahan mo ako kumain dun." Napalingon ako sa inginuso niya. "Balita ko masarap daw ang pagkain dun."

Hindi na ako nag inarte at sumama na lamang. Mukha naman talagang masarap dahil marami ang naka pila. Halos umabot na nga malapit sa amin yung pila. "Thank you, Ate." Ngumiti ako sakaniya na ikinangiti rin niya.

Bumalik kami sa gawi namin kanina habang ineenjoy ang mais na kinakain namin. Wala na talagang tatalo sa lasa ng mais na inihaw na may butter at asin na sinamahan mo pa ng mango shake! Akala ko rin kung anong special na pinipilahan nila dun. Mais na inihaw lang pala! Akala mo kung anong rated A ng MTRCB at bakit sobrang blockbuster nung pila!

"Gutom lang pala ang aming mahal na presidente." Gusto ko sanang sumagot kaya lang mas masarap kumain kaysa ang makipag usap. "What's really bothering you?" 

Mabilis akong lumunok bago umiling sakaniya. "Hindi lang siguro ako sanay sa init dito." Sa totoo lang, hindi ba? Nakakairita ang sobrang init! Halos kakapunas ko pa lang ng pawis ay may tumutulo na naman. Kahit wala kang gawin ay para kang nasa loob ng sauna na tuloy tuloy ang pawis.

"I forgot. May allergy ka nga pala sa pawis." Malakas na tawa ang pinakawalan ni Ate Nikka kaya lahat sila ay napa tingin pati na rin si Mike at ang malaking bunganga na babae na yun. Ops.

Agad naman akong nataranta ng makitang papalapit na si Mike at si Jenna. Muntik ko na rin mailaglag ang hawak kong mais. "Ate Nikka, ano?" Halos nabingi rin ako sa sinabi ko. Bakit ba ako natataranta ng ganito?

Umayos ako sa pag kakaupo ko, "Kain tayo." Alok ko sakanila. Mahinang tumawa si Ate Nikka mula sa tabi ko. Akala mo naman gusto kong malunok ang sarili kong salita. 

Ngumiti lamang si Mike at tumabi sa akin at bahagyang kinapa ang likod ko. Akala ata ng isang to, isa akong batang paslit na napapawisan yung likod. May binulong pa ito sa akin pero hindi ko naintindihan. Tanging ang naiinis lang niya na ungol ang narinig ko mula sakaniya.

Nagulat kaming lahat ng mag labas ito ng bimpo at bigla na lamang inilagay sa likod ko ng walang pasabi. Ano na naman ang nasa isip nito para gumawa ng eksena? Hindi pa ako nakakabalik sa katinuan ng bigla nitong inipit ang buhok ko.

Naka ngiti lamang sa akin si Ate Nikka habang si Jenna naman ay nanunuod lamang sa amin. Ngayon lang ako natuwa sa mga pauso nito ni Mike. Halos nag tatalon ang loob ko sa naging reaksyon ni Jenna. Huli kong naramdaman ang ganitong saya ay nung pinaalis ni Mike si Amanda sa harapan naming dalawa. Kilig!

"Tapos na ba?" Excited na tanong ni Ate Nikka habang si Mike ay hindi pa rin maistorbo sa likuran ko. "Pwede ko na ba makita?" Ulit na tanong naman nito at bigla akong hinila nang matapos si Mike sa buhok ko!

"Kalma, Ate Nikka!" Hila hila niya ako habang tumatakbo. Halos hindi ko na nga maramdaman yung lupa dahil sa bilis nang pag takbo ni Ate Nikka na akala mo'y sasali sa marathon! Halos hindi ko na rin mahabol ang hininga ko nang tumigil kami.

Parehas kaming natigilan ni Ate Nikka nang makita kung gaano kaaliwalas ang loob! Mukha pa rin siyang high end restaurant pero mas mukha na siyang Coffee House! 

Sabay kaming nag paikot ikot ni Ate Nikka at panay ang hawak sa mga gamit na mukhang mamahalin pero sa Thrift shop lang namin na bili! Hindi ako makapaniwala na may ganito palang talent ang mokong na yun. Pwede na siya mag tayo nang sarili niyang business at kahit siya na rin ang mag ayos! Panalo!

Hinawakan ako ni Mike mula sa ulo ko at agad ko siyang nginitian at binigyan ng two thumbs up. Pero parang balak ni Mike na ubusin ang hininga ko nang muli siyang ngumiti at halos naningkit na ang kaniyang mga mata sa pag ngiti niya. Pakiramdam ko ay tanging pag t***k lamang ng puso ko ang naririnig ko sa mga oras na to at tanging si Mike lamang ang nakikita ko. 

"Bakit ganito ang nararamdaman ko?" Wala sa sariling nabanggit ko ang kanina ay iniisip ko lang. Hawak hawak ko pa rin hanggang ngayon ang dibdib ko at hindi pa rin inaalis ang tingin kay Mike na mukhang nag aalala.

Mabilis niyang hinipo ang noo ko, "You are sick, Ellie."

Tsaka lamang ako natuhan nang biglang mang hina ang mga tuhod ko. "I am?" Wala sa sariling naitanong ko kay Mike. Hindi ito kumibo at mabilis lamang na hinawakan ang kamay ko. The next thing I know, naka higa na ako sa kama habang may bimpo sa ulo.

Don't ask me what happened the whole day, dahil hindi ko rin alam. Pag katapos akong alagaan ni Mike ay agad rin tong bumaba para tumulong kay Ate Nikka. Wala naman na akong lakas to argue with him. Naubos na yung baon kong ingles at wala akong nadalang sobra.

The next day ay mas okay na ang pakiramdam ko kaya agad akong bumaba para tumulong sakanila. Nakakatuwa na mas dumadami na ang mga taong nag pupunta rito. Kaya halos hindi ko na makausap sila Ate Nikka. Ultimo si Jenna at Mike ay tumutulong na sa pag aasikaso sa mga tao. But when Mike saw me, agad siyang pumunta sa akin at dinama kung mainit pa ako.

Ngumiti ito sa akin tsaka ako inabutan ng tubig, "Let's eat later, okay?" Yun lamang at bumalik na siya sa pwesto niya kanina.

Hindi ko maiwasan na makaramdam ng tuwa sa pakikitungo sa akin ni Mike. Pakiramdam ko ay may mga kabayong nag uunahan mula sa loob ko habang kasama ko siya, at sa tuwing wala naman siya ay hindi ako mapakali na para bang gusto ko na lamang siya ibulsa para lagi kaming mag kasama at hindi na kahit kailanman mahiwalay pa sa akin.

Mag mula nang makasama ko si Mike, mas gumulo ang buhay kong magulo na. Ang pinag kaiba nga lang ay, ngayon hindi na ako mag-isa ang pumaplantsa nang gusot na pilit pumapasok sa buhay ko. 

I can still remember the very first time I felt him. The place isn't new to me but the feeling that keeps tingling on me is very unusual. I tried to ignore this crazy feeling and started walking around the school when I caught someone's gaze. No, he was staring at me. I felt shivers in my spine. Pakiramdam ko milyon milyong boltahe ang tumama sa katawan ko. 

I wanted to try new things. Sayang din kasi yung scholarship na inooffer nila. I am grabbing this shiny opportunity para naman makapag explore rin. I need to get out of my comfort zone.

I never thought giving out flyers will satisfy me from the inside. Sa totoo lang, during the afternoon I am working and tried giving out flyers. It's very tiring! May mga iirapan ka pa hindi naman pala kukuhain yung iniaabot mo. Para saan yun? Mas maganda ka ba sa akin, te?

Those stares didn't bother me... but Mike did.

 I continued what I was doing when I saw a pair of eyes looking at me. As if asking for something. Lalapitan 'ko na sana nang bigla akong kinapitan nung lalaking nangungulit sa akin. Gusto ko sana siyang sitahin pero mas malakas yung pakiramdam ko na kailangan kong lumingon para lapitan yung lalaki kanina. 

That guy is, Mike.

My Attention was drawn to him. He was wearing the same set of filthy uniform he was wearing then. Two piercings in his ears and a emotionless eyes. 

I felt the urge of hugging him... and I did. When I open my eyes again... it's Mike- the Mike who found his way back home. But with a smile on his face. "I miss you too, Love."