(2)น้าอุ่น
1251 Words
ตอนนี้พระกำลังสวดอยู่ รถตู้คันหนึ่งก็ขับเข้ามา ฉันจึงปลีกตัวออกไปดู พอคนในรถลงมาฉันก็รีบวิ่งเข้าไปทันที แล้วเข้าไปสวมกอดด้วยความคิดถึง.
"น้าอุ่น"น้าอุ่นยกมือลูบที่หลังฉัน น้ำตาก็ไหลลงมาทันที สายตาฉันเหลือบไปเห็น น้าลูกปัดที่มีหน้าตาคล้ายกับน้าอุ่นลงตามมาแล้วน้องไอซึ่งตอนนี้เธอโตขึ้นมาก ไม่ได้มีแค่นั้นยังมีลุงไทน์ด้วย ฉันผละจากกอดน้าอุ่นเช็ดน้ำตาแล้วยกมือไหว้ทั้งหมด
"เสียใจด้วยนะ"น้าลูกปัดเข้ามากอดฉันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ใช่เธอก็คงเสียใจไม่น้อย เพราะน้าลูกปัดเคยดูแลฉันกับยายในช่วงเวลาหนึ่ง และเธอนี้แหละที่พาฉันมาพบกับยาย เธอมาเจอฉันที่หน้าสถานสงเคราะห์ ถ้าฉันไม่เจอน้าลูกปัด ป่านนี้ฉันก็คงเป็นเด็กกำพร้าที่อยู่ในสถานสงเคราะห์แล้ว
"สู้ ๆ นะคนเก่ง"อันนี้เป็นลุงไทน์ที่พูดขึ้น ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้กับคุณลุงสุดหล่อ ขนาดอายุอานามก็มากแล้วเขายังดูหล่อสมาร์ทอยู่เลย แต่ทำไมน้าอุ่นไม่ยอมใจอ่อนคบกับลุงไทน์สักที หล่อและนิสัยดีแบบนี้หายากจะตาย
"พี่พั้นซ์ ไปต้องร้องนะคะ คุณยายไปสวรรค์แล้ว"น้องไอเอ่ยแล้วเดินมาจับมือฉัน
"เข้าไปด้านในเถอะค่ะ"
"มาก็ดีแล้วฉันจะคุยเรื่องบ้าน"กำลังจะพาทุกคนเดินเข้าไป แม่ก็เดินเข้ามาพอดี เธอยืนกอดอกไล่สายตามองทุกคนอย่างไม่มีมารยาท
"พี่เพลง"
"ยังจำกูได้นิ"
"ทำไมคุณป้าคนนี้พูดจาหยาบคายจังคะคุณแม่"น้องไอเป็นคนพูด
"ไหว้ป้าเพลงสิไอ"
"ไอไม่ไหว้คนพูดจาไม่เพราะ"น้องไอท้วง ฉันเองก็ไม่พอใจเหมือนกันที่แม่พูดจาไม่ดีกับน้าอุ่น ทั้งที่เป็นญาติกันแท้ ๆ แต่กับคนที่ไม่ใช่ญาติพูดจาดี้ดี เหอะ คนเห็นว่าเขารวยนะสิ
"นังลูกไม่มีพ่อ"
"แม่"ทำไมแม่ฉันเป็นคนแบบนี้ ทำไมถึงพูดแบบนี้กับหลานตัวเองแบบนี้
"แกจะทำไมฉัน...ฉันละสะใจจริง ๆ กรรมคงตามทันมันแล้ว"
"พี่พูดแบบนี้หมายความว่าไง"น้าอุ่นพูดขึ้นท่าทางของเธอดูไม่พอใจแม่เช่นกัน
"จะให้กูพูดเหรอ...ว่ามึงเคยคิดแย่งผัวกู"
"ผัว? ไหนละผัวเจ๊"เป็นน้าลูกปัดที่เป็นคน ท่าทางเธอเอาเรื่องมากแถมยังเดินเข้ามาเผชิญหน้ากับแม่อย่างไม่เกรงกลัว
"นี้แก.."
"ผัวเจ๊น่าแย่งมากเลยงั้นสินะ แต่เอทำไมถึงทิ้งเจ๊ไปไหนแล้วล่ะ..."แม่จ้องหน้าน้าลูกปัดตาแข็งมือของเธอกำแน่น
"แกเป็นใคร มาสาระแนเรื่องชาวบ้าน"
"เรื่องชาวบ้าน? เจ๊คงไม่รู้ว่าคนที่เจ๊หยาบคายนั้นเป็นอาสะใภ้ของฉัน และก็ไม่ใช่คนที่เจ๊จะมาหยาบคายเหมือนแต่ก่อนได้ เพราะระดับนมอุ่นมันแตกต่างกับเจ๊มาก"
"เหอะ ระดับไหนกันเชียว"แม่กอดอกจ้องหน้าน้าอุ่น
"ก็ระดับ..."
"พอเถอะ..ลูกปัด"น้าอุ่นแทรกพูดขึ้น เพราะคงไม่อยากให้มีเรื่องกัน
"พี่เพลงมีอะไรจะคุยกับอุ่น"
"เรื่องบ้าน"
"งั้นทุกคนเข้าไปกันก่อน เดี๋ยวอุ่นคุยธุระกับพี่เพลงเสร็จจะตามเข้าไป"น้าอุ่นหันมาบอกกับทุกคน ซึ่งท่าทางของลุงไทน์ราวกับไม่อยากเข้าไป อาการดูออกว่าเป็นห่วงน้าอุ่นมาก
"เข้าไปเถอะพี่ไทน์ ไม่มีอะไรหรอก"อาไทน์ผงกหัวแล้วจูงมือน้องไอเข้าไปพร้อมกับมองหน้าแม่ลอบถอนหายใจเบา ๆ
"แกก็อยู่ด้วย"แม่หันมาพูดกับฉัน
ตอนนี้ก็เหลือเราแค่สามคน แม่ก็เริ่มเปิดประเด็น
"กูต้องการบ้านคืน"ฉันส่ายหน้าให้น้าอุ่น เพื่อให้เธอปฎิเสธในสิ่งที่แม่พูด
"พี่เพลงจะกลับมาอยู่กับพั้นซ์"
"กูจะขาย"
"พี่จะขายทำไมนั้นมันบ้านแม่พี่นะ พี่ก็รู้ว่าป้าเฟื่องรักบ้านหลังนั้นมาก"
"มันเรื่องของกู บ้านแม่กู..กูมีสิทธิ์"
"แม่..พูดกับน้าอุ่นดี ๆ หน่อยสิ"
"เหอะ ทำไมฉันจะต้องพูดดีกับมัน เพราะมันทำให้ครอบครัวเราเป็นแบบนี้"
"มันเป็นเพราะแม่เองหรือเปล่า"
"นังพั้นซ์ ฉันแม่แกนะ แกเห็นคนอื่นดีกว่าแม่ของแก?"
"น้าอุ่นมีบุญคุณกับพั้นซ์ ถ้าไม่มีน้าอุ่นพั้นซ์คงไม่ได้เรียนจนทุกวันนี้ ถามหน่อยเถอะ แม่ไปไหนมา แม่ทิ้งพั้นซ์ได้ยังไง"
"ก็เพราะพ่อแกไง"
"แม่ไม่คิดโทษตัวเองบ้างเลยเหรอ"
เพียะ! แม่ตบฉัน
"พี่เพลง!"น้าอุ่นตวาดใส่อย่างเหลืออด แล้วเดินเข้ามาโอบไหล่จับแก้มฉันเบา ๆ แต่ทว่า แม่ก็กระชากแขนน้าอุ่นออก
"อย่ามายุ่งกับลูกกู"
"โอนบ้านมาให้กู เพราะกูต้องการเงิน"
"แล้วพั้นซ์จะไปอยู่ไหน ..พี่ไม่สงสารลูกพี่เหรอ"
"กูมีที่ให้มันอยู่ เผลอ ๆ มันอาจจะอยู่สุขสบายกว่าที่เคยอยู่ด้วย"
"พี่หมายความว่าไง พี่จะเอาพั้นซ์ไปอยู่ด้วย?"
"นั้นมันเรื่องของกูกับลูก...มึงเป็นคนนอกไม่ต้องมายุ่ง"น้าอุ่นพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกมา
"พี่ต้องการเงินเท่าไหร่"
"เหอะ...มีปัญญาเหรอ"
"พี่ต้องการเงินเท่าไหร่"น้าอุ่นถามซ้ำ
"สิบล้าน!"
"ฉันให้ ห้าสิบล้านรวมถึงค่าตัวของหนูพั้นซ์ด้วย"สิ้นเสียงทุกคนก็หันขวับไปที่เจ้าของเสียงนั้น เป็นคุณปัญนั่นเองที่เดินมาพร้อมกับคุณปุณน้องชายของเขาที่เอามือล้วงกระเป๋าแต่หันหน้าไปทางอื่น
"หมายความว่าไง ค่าตัวพั้นซ์"แม่หันมามองฉันซึ่งเป็นถาม
"เอ่อ..."
"อย่าบอกนะว่าพี่..."
"แกอย่ามายุ่งนังอุ่น!"แม่ไม่ตอบอะไร กลับหันไปตวาดใส่น้าอุ่น
"ฉันเอ็นดูหนูพั้นซ์..อยากจะรับไว้เป็นลูกบุญธรรม"คุณปัญพูดพร้อมกับเดินเข้ามาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน และสายตาฉันกลับเห็นคุณปุณลอบถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์
"แต่ว่า...ดิฉัน.."
"ฉันคุยกับเสี่ยเทพแล้ว"
"นี้มันอะไรกัน พี่จะขายลูกงั้นเหรอ"
"หุบปาก!"ไม่ว่าน้าอุ่นจะพูดอะไร แม่ก็ไม่ฟังท่าเดียว แถมยังตวาดใส่อย่างไม่ไว้หน้า
"เหอะ"นั้นเป็นเสียงแค่นหัวเราะของคุณปุณ
"ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของนังพั้นซ์ฉันมีสิทธิ์ในตัวลูกของฉัน"
"มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ"
"คุณคือ..คุณอุ่นผู้บริหารบริษัท.SVใช่ไหมคะ"คุณปุญเอ่ยทักน้าอุ่น
"ใช่ค่ะ"น้าอุ่นตอบกลับ
"ฉันขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวได้ไหม"
"ได้ค่ะ"
จากนั้นแม่ก็ลากฉันออกมา
"แม่ จะขายพั้นซ์ แม่เห็นพั้นซ์เป็นอะไร พั้นซ์เป็นลูกแม่นะ"
"ก็เพราะฉันเห็นแก่เป็นลูกไง แกต้องตอบแทนบุญคุณฉัน"
"ตอบแทนโดยการขายพั้นซ์?"
"มันก็ดีไม่ใช่เหรอ ที่แกจะได้เป็นลูกเศรษฐี ดีกว่าไปเป็นเมียเสี่ยเทพ"
"แม่!"น้ำตาฉันไหลออกมาโดยอัตโนมัติ ไม่คิดเลยว่าคนเป็นแม่จะทำแบบนี้กับฉัน ...
??????????
- Writer
